mar
04
Sklep Caissa
Autor bloga
mar
03
Zdjęcie z ChessBase News
W drugiej partii meczu o mistrzostwo świata kobiet obrończyni tytułu nie rozegrała optymalnie fazy debiutowej i po niedokładej grze wpadła w trudności, aby następnie w niedoczasie popełnić decydujące błędy. Chinka w sposób zdecydowany wykorzystała plusy swej pozycji.
Analiza po partii wykazała, że silniejsze było 17…Sa5!? z doskonałymi szansami na dobrą grę.
mar
03
VI rozdział omawia temat: „Komputer w treningu szachisty”.
Tym zagadnieniem zajmuję się praktycznie od 1999 roku i przedstawiłem to w wielu artykułach w krajowej prasie szachowej, np. Link.
Obszerny artykuł pt. „Komputer w życiu szachisty i szkoleniowca” w tej kwestii opublikowałem w książce Polskiego Związku Szachowego „Wybrane zagadnienia teorii i praktyki szachowej” (Warszawa 2002).
Tej tematyce poświęciłem na blogu cały cykl pt. „Trening wirtualny w MASZ”. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce ten tytuł i otrzyma się wiele odcinków dotyczących tej kwestii.
Mimo tego, że od dawna na całym świecie szkolenia wirtualne były z sukcesem stosowane w różnych dziedzinach, to w polskim środowisku szachowym moja inicjatywa została przyjęta negatywnie, a największym oponentem tej idei był arcymistrz z warszawskiej „Polonii” Bartłomiej Macieja, np. link.
mar
03
Kiedyś…1993
W Zamościu wyszła z druku
„MOJA GAZETA” w cenie 4.500 zł
Wystawiona w kiosku „Ruchu”
Przeznaczona do ogólnego wykupu
Tak się składało, na którejś stronie
Owej gazety, między innymi z zagadkami
Także licznymi różnymi artykułami
Znajdował się też, mini „kącik szachowy”
Całkowicie przeznaczony dla rozwiązujących
Zadania szachowe o nagrody książkowe
O tematyce z ciekawych – też zagadkowych
Rozlosowane za podane poprawne dane
Dziwnym że gazeta nie wytrzymała konkurencji
Z naszymi już wydawanymi dziennikami?
Może, ukazała się jako będąc kolejną „pierwszą”
Oraz „ostatnia” poza tymi konkurentami!
Był to onego roku dzień 20 sierpnia – piątek
Szkoda, może z tego powodu też – wyjątek?
Kolejnego numeru nakład się nie – doczekał
Mimo, że swoją szatą graficzną już urzekał!
Józef Rybak
3.03.2016 r. 29206/063/16
mar
03
„Pionek”, film o głośnym szachowym pojedynku między Bobbym Fischerem a Borisem Spasskim, jest już na DVD.
Najnowszego filmu Edwarda Zwicka, reżysera „Wichrów namiętności” oraz „Ostatniego samuraja”, nie było w polskich kinach, więc warto się nad nim pochylić teraz. Tym bardziej, że wcale nie toczy się w „szachowym tempie”.
To przede wszystkim opowieść o indywidualności, jaką był Bobby Fischer i o jego czasach. Robert dorastał w poczuciu osaczenia, bo jego żydowska, lewicująca rodzina wzbudzała w USA epoki maccartyzmu podejrzenia. Spokój przynosiły mu szachy, które stały się jego miłością i obsesją. W rozwoju szachowych umiejętności pomagał mu Carmine Nigro, człowiek, o którym prawdziwy Fischer mówił: „nie był najlepszym graczem, ale bardzo dobrze uczył”.
Jako piętnastolatek Bobby został w 1958 r. najmłodszym arcymistrzem w historii (rekord został pobity dopiero po 33 latach). Świat Zachodu z czasem uwierzył, że to on przełamie radziecką dominację w „królewskiej grze”, co w realiach zimnej wojny było znaczącym symbolem, mającym zastosowanie w propagandzie. Jednak numer jeden – Boris Spasski – na długo pozostawał poza zasięgiem Amerykanina, a cena za popularność rosła. Zachowanie Fischera, obsesyjnie przekonanego o wymierzonym w niego spisku, stawało się coraz dziwniejsze…
mar
02
Gość napisał: Ostatnio na niektórych blogach znowu rozgorzała dyskusja o „przeskakiwaniu przez Carlsena debiutów”…
////////////////////////////////
Dla przypomnienia: Ten problem był już wielokrotnie omawiany na tym blogu, np. w dziale „Problemy szkoleniowe w polskich szachach”.
Nie mogę się zgodzić z opinią, że Carlsen „przeskakuje debiut”. Właśnie jego silną bronią jest świetnie opracowana faza debiutowa. Jest też w tym zakresie bardzo wszechstronny, ponieważ jego repertuar jest bardzo bogaty w wiele otwarć. Jest to dowód, że Magnus Carlsen przykłada do tej części partii wielką uwagę. Studiując całe partie, analizuje też pozostałe fazy gry i dlatego ma doskonałą technikę.
Magnus Carlsen jest wielkim znawcą teorii debiutów. W swoich partiach jednak bardzo często eksperymentuje. Ciągle szuka nowych idei, które nie zawsze są udane, po czym następuje heroiczna obrona trudnych pozycji.
W obecnych czasach poziom gry czołówki światowej jest bardzo wyrównany i nie zawsze udaje się jednej stronie uzyskać przewagę w debiucie. Ważne są pozostałe stadia gry. I tutaj Magnus bryluje, ponieważ już w na początku swej kariery szachowej zrozumiał, że praca nad debiutami to studiowanie całych partii!!
Władimir Kramnik wyraźnie zwraca uwagę na znaczenie pracy nad debiutami. Dzięki temu w szybkim tempie osiągnął wysoki poziom i zdobył tytuł mistrza świata. Do dnia dzisiejszego jest w ścisłej czołówce naszego globu. A jak mogłaby potoczyć się jego kariera szachowa, gdyby ominął przygotowanie debiutowe w swym treningu? Wypowiedź Kramnika jasno dowodzi, że w Związku Radzieckim praca nad otwarciami należała do priorytetów w szkoleniu zawodniczek i zawodników.
Magnus Carlsen grał dwa razy w Dortmundzie w latach 2007 i 2009. Był wielką atrakcją turnieju. Udzielał licznych wywiadów dla prasy i telewizji. Wielkim szokiem dla wielu było jego stwierdzenie, że w jego domu nie ma kompletu szachów! Trenuje tylko z pomocą komputera. Ma wielką bazę informacyjną i analizuje z niej całe partie. Dzięki temu śledzi wszystkie fazy gry. Pracując nad debiutami, poznaje od początku do końca problemy danego wariantu. Ułatwia to mu w trakcie partii podjęcie właściwych decyzji, ponieważ ma w głowie zakodowanych wiele pozycji. Dlatego Kramnik ma tutaj rację, że Magnus Carlsen wytycza kierunki rozwoju szachów, gra szachy współczesne i zarazem przyszłościowe.
Po ukazaniu się artykułu Krzysztofa Kledzika Niebezpieczeństwo nadciąga z północy otrzymałem kilka emaili, w których autorzy wyrażają swoje obawy wykorzystania przez niektórych trenerów wypowiedzi Kramnika w swej pracy szkoleniowej i wykluczą ze swych zajęć zagadnienia poświęcone otwarciom, przygotowanie repertuartu debiutowego itd.
Myślę, że te obawy są nieuzasadnione. Młoda generacja polskich szkoleniowców na pewno nie da się złapać na ten chwyt. Natomiast trenerów-leniuchów, dla których podstawą w pracy szkoleniowej są przede wszystkim książki o końcówkach jest niewiele.
Uzupełniający Link.
Przytaczam partię z ostatniego turnieju w Wijk aan Zee 2016, w której mistrz świata wykazał się właśnie świetną znajomością wariantu. Ruch 10…g5! jest znany już od dawna, np. grał go Botwinnik w meczu z Petrosjanem w 1963 roku, póżniej Spasski, Jobava itd.
Posunięcie 11…Sd6 jest nowinką i to jest jasny dowód na analityczną pracę Carlsena nad fazą debiutową!
-
Skąd przychodzą
Zwiastun
