mar
08
Sklep Caissa
Autor bloga
mar
07
Jest to kontynuacja odcinka 154
W przedstawionej partii Magnus Carlsen zastosował przeciwko obronie Gruenfelda bardzo modny obecnie wariant po 3.f3!?
Jest to kolejne potwierdzenie, że rozpowszechniana przez pewne osoby teoria o „przeskakiwaniu debiutów” i szukaniu przez niego rozstrzygnięcia partii w grze środkowej lub końcówce jest całkowicie błędna!
Mistrz świata jest znakomitym znawcą otwarć szachowych, co pokazał w większości swych pojedynków. Krytycy nie widzą w grze Carlsena bardzo istotnej kwestii: eksperymentowanie w fazie debiutowej!
Dla ciekawości: Wariant ten znalazł się także w repertuarze debiutowym czołowego szachisty kraju Kacpra Pioruna. Sam go polecam od wielu lat i w książce „1.d4 wygrywa” poświęcony jest ruchowi 3.f3! cały rozdział.
mar
06
Nie ma znaczenia, jak dobrze grasz – nie możesz spodziewać się dobrych wyników, kiedy masz przegraną po debiucie.
Garri Kasparow, szachowy mistrz świata w latach 1985 – 2000
//////////////////////////////////////
W dzisiejszej 6 rundzie turnieju Aerofłotu Mateusz Bartel zaskoczył z pewnością swego przeciwnika rzadko spotykanym we współczesnej praktyce turniejowej ruchem 6.Sb3 i bezlitośnie wykorzystał wszelkie błędy debiutowe swego młodego rywala (3 miejsce na liście najlepszych juniorów świata).
Nawet największy znawca końcówek nie mógły partii uratować. Zadecydowała początkowa faza partii: otwarcie!
Dla przypomnienia:
Anatoli Karpow–mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.
Moja rada dla młodych i ambitnych szachistów: Słuchajcie zaleceń uznanych autorytetów!
mar
06
Pisałem już wielokrotnie w moich artykułach, że szachiści na całym świecie (także ścisła czołówka) korzystają w pracy treningowej z pomocy komputerów. Także komentatorzy partii, czy autorzy książek sprawdzają swe analizy w ten sposób. Nikomu to nie przeszkadza. Wręcz przeciwnie, jest to wskazane, aby materiał do czytelników trafiał bez błędów.
Analizując stare materiały (artykuły i książki) często napotykamy na analityczne omyłki i te przypadki chcą uniknąć nowoczesne wydawnictwa.
Tymczasem na polskich forach czytamy nieraz komentarze w rodzaju „włącza przy analizie Fritza, daje komentarze komputerowe” itd. Okazuje się, że to co na całym świecie jest normalką, w Polsce jest traktowane negatywnie. Niedawno czytałem w jednym polskim piśmie szachowym, że autor pewnego artykułu używa określenia „analizy komputerowe”. Czyli jednym słowem przeszkodziło mu to, że komentator partii sprawdzał swoje uwagi za pomocą komputera.
Sam kiedyś stałem się obiektem ataku krajowych amatorów szachowych, którzy nie pojmują ważnego aspektu, że każdy komentator ma swoje indywidualne spojrzenie na przebieg partii i będzie ją widział w swoich „kolorach”. Jeden autor poświęci więcej uwagi fazie debiutowej, inny grze środkowej, a jeszcze inny skoncentruje się głównie na końcówce.
Wniosek: Do niektórych polskich szachistów nie dotarło jeszcze to, że my żyjemy już w XXI wieku, czyli w erze komputerowej i należy w naszej dyscyplinie korzystać w szerokim zakresie z najnowszej techniki!
mar
05
[tu znajdował się logotyp PZSzach, ale PZSzach nie zezwolił na publikację tutaj logotypu PZSzach]
[tu znajdowało się zdjęcie z facebook’a PZSzach, ale PZSzach nie zezwolił na publikację tutaj rzeczonego zdjęcia PZSzach]
JAN KRZYSZTOF DUDA
Zawodnik MKS MOS Wieliczka, jest najmłodszym arcymistrzem Europy w szachach (do lat 20), w które gra od piątego roku życia. Zdobył kilkadziesiąt medali mistrzostw Polski a w szachach szybkich był mistrzem Europy.
mar
05
„Był (jest) jedną z najbardziej fascynujących osobowości sportu, nauki i sztuki. Grał w szachy. Wojował z całym światem, eksperymentował, a niektóre jego partie to prawdziwe dzieła. Robert James Fischer. Bobby. 9 marca skończyłby 70 lat.
Był trzecim, po legendarnym Paulu Morphym i Samuelu Reshevskym, amerykańskim cudownym dzieckiem szachów. Tym, kim Maradona dla futbolu, Jordan dla koszykówki czy McEnroe dla tenisa – zjawiskiem. Kiedy nagle odszedł, nie tylko w szachowym świecie zrobiło się nudniej.
Pierwsze zwycięstwa
Urodził się w Chicago 9 marca 1943 r. Niektóre źródła podają, że jego biologicznym ojcem był węgierski fizyk Paul Nemenyi, który opuścił rodzinę, gdy Bobby miał zaledwie dwa lata. Matka Regina pochodziła z rodziny polskich Żydów i zarabiała na życie jako scenograf teatralny i pielęgniarka. Szachy pokazała mu starsza siostra Joan. Miał wtedy pięć lat. Szybko zaczął ją ogrywać, odkrył swój świat i wszystko potoczyło się jak w dzisiejszym świecie – szybko!
Gdy miał 13 lat, został mistrzem juniorów USA, by już rok później zdobyć tytuł w gronie seniorów. W wieku lat 15 został najmłodszym na świecie arcymistrzem (rekord pobity dopiero w 1991 r. przez węgierkę Judit Polgar), a było to w czasach, kiedy tytuł ten wiele znaczył. Porzucił szkołę, bo uznał, że ta może mu jedynie… przeszkodzić w zdobyciu tytułu mistrza świata, ale nauczył się języków, by móc studiować szachową literaturę. Głównie radziecką, bo po II wojnie światowej sprawa tytułu należała wyłącznie do Rosjan. Na szachowym tronie zasiadali kolejno: Michaił Botwinnik (dwukrotnie tytuł tracił i dwukrotnie go odzyskiwał), Wasilij Smysłow, Michaił Tal, Tigran Petrosjan i Borys Spasski. Kiedy w gronie pretendentów pojawił się Fischer, trwała zimna wojna i do szachów głośno i brutalnie wdarła się polityka, której Bobby nie cierpiał. Miał upokorzyć Związek Radziecki! A Bobby chciał tylko grać w szachy. I wygrywać. Dla… siebie.
Samotnik
Od najmłodszych lat był skryty, nieufny i mało komunikatywny w stosunkach z otoczeniem. Żył w swoim świecie i mało kogo dopuszczał do siebie bliżej niż na… długość szachownicy. Był mieszaniną nadwrażliwości, niedojrzałości, egocentryzmu i arogancji. Miał nadzwyczaj długie palce, którymi oplatał twarz, gdy zapadał w głęboki namysł. Jego duże bystre oczy błyskawicznie ogarniały szachownicę, a brwi zdradzały zaskoczenie tym, co nagle dostrzegł w swoich obliczeniach. Mając 182 cm wzrostu przy 90 kg wagi i nosząc garnitur na wyrost, wydawał się wyższy i jeszcze bardziej niezgrabny. Podpisywał się… drukowanymi literami, ale kiedy poruszał szachowymi figurami, robił to z pietyzmem i prawdziwą gracją.
Z czego żył? Z honorariów i nagród zdobywanych w turniejach, z których większość wygrał. O te honoraria i godziwe nagrody dla szachistów walczył od zawsze i to on w tamtych latach wywindował je do przyzwoitego poziomu. W latach 60. dawał symultany. To pojedynki, w których mistrz podejmuje jednoczesną walkę z wieloma przeciwnikami na kilku nastu lub nawet kilkudziesięciu szachownicach. Za każdy taki seans żądał astronomicznej jak na tamte czasy sumy 250 dol. i… dostawał.
Współpracował z prasowymi kolumnami szachowymi, ale najwięcej zarobiła dla niego książka „Bobby Fischer uczy szachów”. Od lat przygotowywał też swoich „60 pamiętnych partii”. Książka ukazała się w roku 1969, ale fortuny mu nie przyniosła, choć w ZSRR rozeszła się w ogromnych nakładach. Tyle że tam nie szanowano praw autorskich i Fischer nie otrzymał wtedy od Rosjan należnego mu honorarium ani odszkodowania za wydanie książki bez jego zgody, a był to jeden z warunków, jaki stawiał, kiedy później próbowano z nim rozmawiać na temat ewentualnego meczu z Kasparowem. W 1962 r. odwiedził Warszawę. Przespacerował się po Starówce, ale szybko wrócił do pokoju hotelowego, by zatopić się w szachowych analizach. Wielki samotnik…”
-
Skąd przychodzą
Zwiastun
