W trakcie ubiegłorocznego superturnieju w Dortmundzie zamieniłem z prezydentem Niemieckiej Federacji Szachowej Herbertem Bastianem kilka słów na temat aktualnej sytuacji szachów wyczynowych w kraju. Odpowiedział, że życie szachowe biegnie prawidłowym torem i zauważa się coraz większe zainteresowanie królewską grą wśród młodzieży. Trzeba tylko odczekać, czy przełoży się to na większy wyczyn. „Nasza młodzież lubi grać w szachy, ale z intensywnym treningiem są już problemy” – stwierdził Herbert Bastian.

Kilka tygodni później napisał do mnie list elektroniczny szef wydawnictwa „Joachim Beyer Verlag” Robert Ullrich: „Otrzymujemy wiele pytań w sprawie literatury szachowej dla młodych adeptów gry w szachy. Chcemy zwiększyć teraz nasze działania w tym kierunku. Proponuję panu serię książek debiutowych dla tej grupy zainteresowanych…”!

Oczywiście projekt przyjąłem. Pierwsza książka ujrzała światło dzienne przed tygodniem. Wraz z moim współautorem Uwe Bekemannem opracowaliśmy na 168 stronach „Gry otwarte”. Dalsze części są w przygotowaniu.

Wersja angielska

Jerzy Konikowski i Uwe Bekemann
Eröffnungen – Offene Spiele (twarda okładka)
lesen – verstehen – spielen
168 stron
ISBN 978-3-95920-032-5

/////////////////////////

2 wydanie – 2020
ISBN 978-3-95920-0320-5

3 wydanie – 2024
ISBN 978-3-95920-201-5

Kilku Internautów zaproponowało przedstawienie pojedynku z ostatniej rundy mistrzostw Europy Jobava-Wojtaszek i wskazanie momentu krytycznego, który zadecydował o wyniku.

Partia wymaga oczywiście głębszej analizy. Ograniczę się do kilku tylko uwag:

1. Normalnie gra się 6.bxc3 (zamiast 6.dxc3), po czym powstaje dynamiczna walka z obustronnymi szansami. Ruchem w partii jest trudno walczyć białym kolorem o przewagę i dlatego jest on bardzo rzadko spotykany w praktyce turniejowej. Taka jest ogólna ocena teorii debiutów!

2. Silną alternatywą jest 6…Hxf6!?, zamiast wymiany hetmanów.

3. 10.Gf3 wygląda na nowinkę, gdyż do tej pory białe biły na c6.

4. Powstała końcówka jest oczywiście równa i Wojtaszek powinien bez większego problemu uzyskać pół punkta. Może nie należało po 12…Se5 wymieniać skoczka, lecz grać 12…Gd6 z następnym ustawieniem króla na e7. Było wiele momentów w partii, gdzie nasz arcymistrz mógł zagrać silniej. Jestem przekonany, że osoby nazywające arcymistrza „kujonem debiutowym” (a znam takie!) napiszą, że Wojtaszek nie zna końcówek i tą przegraną stracił medal i dobrą nagrodę pieniężną. Osobiście uważam, że w grę wchodziło wiele aspektów decydujących o przegranej, np. zmęczenie trudnym turniejem i pewną presją psychiczną: walka o medal! Jeszcze raz powtarzam: Jesteśmy tylko ludźmi!

5. Radek regularnie gra wariant z 2…e6 i po 3.e4 przegrał już kilka partii. A może nastał wreszcie czas, aby coś zmienić w swoim repertuarze debiutowym?

W dniach 12-24 maja 2016r. w Gjakovo – Kosowo odbyły się kolejne indywidualne Mistrzostwa Europy. Startowało pięciu Polaków:

GM Wojtaszek Radosław, 2722 (MTSz Kwidzyn)
GM Piorun Kacper, 2681 (KSz Stilon Gorzów Wlkp.)
GM Duda Jan-Krzysztof, 2666 (MKS MOS Wieliczka)
GM Świercz Dariusz, 2656 (KKS Polonia Wrocław)
GM Bartel Mateusz, 2653 (KKS Polonia Wrocław)

Pojedynki były rozgrywane w tempie 90 minut na 40 posunięć + 30 minut do zakończenia partii + 30 sekund na posunięcie.

Zawodnicy walczyli nie tylko o medale i nagrody (I- 20.000€, II – 15.000€, III – 10.000€), lecz także o awans do Pucharu Świata (23 miejsca).

Arbitrem głównym zawodów był Tomasz Delega – Prezes Polskiego Związku Szachowego.

Mistrzem Europy został rosyjski arcymistrz Ernesto Inarkiew 9 pkt.

Miejsca Polaków:

6. Radosław Wojtaszek 7.5
7. Kacper Piorun 7.5
31. Jan Krzysztof Duda 7.0
40. Dariusz Świercz 7.0
77. Mateusz Bartel 6,0

Dokładne rezultaty:

Strona turnieju

Wyniki

Z inicjatywy wydawnictwa Swingtherm (Kraków) oraz Penelopy (Warszawa) ukazała się kolejna interesującą biografia dla sympatyków królewskiej gry wszystkich klas.

Tym razem jest to historia utalentowanego szachisty, którego świetnie zapowiadająca się kariera sportowa skończyła się przedwczesną śmiercią, zaledwie w wieku 32 lat.

Jest to opowieść o Antonim Wojciechowskim.

Autor Henryk Konaszczuk opisał barwnie nie tylko życie mistrza, lecz także twórczość innych wybitnych szachistów. Książka omawia  więc pewien wycinek dziejów polskich szachów!

Zapraszam do lektury tej niezwykle ciekawej pozycji, mającej także charakter edukacyjny.

Współpracownicy książki

Penelopa

Na tym blogu wielokrotnie pisaliśmy, że Mateusz Bartel ma duży talent, ale jednocześnie poważne braki debiutowe i to utrudnia mu osiąganie lepszych wyników.

W dzisiejszej rundzie ME nasz arcymistrz mocno przesadził już w 7 posunięciu. Zamiast sprawdzonego w praktyce turniejowej 7…Sbd7! zdecydował się na nieudaną nowinkę 7…Sc6?

Ostatecznie przeszedł do końcówki, ale przegranej.

Partia ta jest kolejnym pouczającym przykładem, że końcowa faza partii uzależniona jest od poprawnie rozegranego debiutu.

W tym miejscu przypominam ważną sentencję Garri Kasparowa – mistrza świata w latach 1985-2000: „Nie ma znaczenia, jak dobrze grasz  – nie możesz spodziewać się dobrych wyników, kiedy masz przegraną po debiucie”.

Dla przypomnienia: Alexander Donchenko ma 18 lat i jest liderem klubu szachowego Hansa Dortmund.

Głównym tematem tego numeru jest turniej kandydatów w Moskwie (Dariusz Gronkowski) oraz Mistrzostwa Polski Kobiet (Dariusz Gronkowski). W kolejnym zeszycie ukaże się sprawozdanie z konkurencji mężczyzn.

O zmaganiach w otwartym turnieju w Krynicy pisze główny organizator imprezy Jerzy Moraś. Inne ciekawe artykuły: Szachowy „Złoty pociąg” Piotra Wołochowicza, „Czwarty Norweski Turniej” Dariusza Gronkowskiego, „XIV turniej o puchar burmistrza Gryfic” Kazimierza Łaszewskiego, „IX Memoriał Jana Borka w Nowym Sączu” Jerzego Morasia, „Turniej w Pęgowie jak Złota Wieża … Jerzego Kota itd.

Jerzy Moraś omówił symultanę na 100 szachownicach na 100-lecie przyłączenia Mokotowa w wykonaniu Agnieszki Brustman i Jana Adamskiego.

Mój udział w numerze to partia Karjakin-Caruana, Moskwa 2016 oraz artykuł teoretyczny na temat 1.e4 c5 2.Sf3 d6 3.d4 cxd4 4.Sxd4 Sf6 5.Sc3 a6 6.Gc4 e6 7.Gb3 b5 8.Ge3!?

W uznaniu moich wieloletnich badań teoretycznych i praktycznych nad ruchem 8.Ge3!? niemiecki mistrz Werner Kaufmann nazwał wariant moim nazwiskiem: link.

Efektowną kombinację przeprowadził w dzisiejszym pojedynku MEuropy nasz arcymistrz Jan Krzysztof Duda.

Partia ta znajdzie się jeszcze w mojej książce, która jest właśnie w trakcie końcowej obróbki.

Wszystkim szachistom znane są zapewne dość dobrze liczne kontrowersje toczone w ramach walki psychologicznej, towarzyszącej meczom o mistrzostwo świata pomiędzy Karpowem i Korcznojem. Jej elementami były np. niepodanie przed rozpoczęciem partii ręki Korcznojowi przez Karpowa, czy też zarzuty Korcznoja o przekazywaniu umownych znaków Karpowowi w czasie gry. Na ten temat powstała też anegdota (czy rzeczywiście tylko anegdota?). Osądźcie sami!

Pewnego dnia w czasie meczu o MŚ Karpow – Korcznoj (Baguio 1978 r.), do głównego sędziego meczu am. Lothara Schmida przychodzi Korcznoj z protestem: „Panie sędzio! Proszę coś zrobić, sekundanci i członkowie radzieckiej ekipy nieustannie podpowiadają Karpowowi ruchy”.

Na to arbiter: „To niemożliwe, przecież wszyscy siedzą bardzo daleko od sceny i nie mają żadnej możliwości przekazywania informacji”. Korcznoj: „Wymyślili specjalny szyfr. Jeżeli wstaje np. Tal, to trzeba grać hetmanem, jeśli dr Zuchar – to wieżą, gdy Baturiński – to gońcem, a jak wstają ci siedzący po lewej stronie sali dziennikarze, to skoczkiem lub pionkiem”.

Nie przekonuje to Schmida: „Przecież to poważni ludzie, jak mogą udawać poszczególne bierki, to jakieś nieporozumienie, przecież to nie teatr”. Korcznoj ripostuje: „Dobrze znam te metody! Dziesięć lat temu sam byłem wieżą!”.

W przedstawionej partii czarne nie znalazły prawidłowej recepty na nowinkę przeciwnika 12.e4!? i w rezultacie przegrały praktycznie pojedynek już w fazie debiutowej.