SPIS TREŚCI

Od redakcji

Uwagę całego szachowego świata przykuł londyński turniej pretendentów, w którym zagrali wszyscy, którzy wywalczyli udział i mają coś do powiedzenia w wielkich szachach. Przebieg turnieju był niezwykle dramatyczny i dopiero ostatnia partia wyłoniła pretendenta do korony szachowej, którym po raz pierwszy w historii został lider listy rankingowej Magnus Carlsen. Wyprzedził on o przysłowiowy włos najlepiej grającego w turnieju Władimira Kramnika. Po raz pierwszy w historii zrezygnowano z baraży w postaci partii klasycznych, szybkich czy błyskawicznych. Przy dzieleniu miejsc o kolejności decydowały bezpośrednie pojedynki, liczba zwycięstw i Sonneborn – Berger. Drugie kryterium promowało młodego Norwega, który w listopadzie 2013 roku stoczy mecz o MŚ w Indiach, w Madrasie (Chennai), rodzinnym mieście mistrza świata Ananda. Hindus, który trzykrotnie w latach 2008-2012 wygrywał pojedynki o tytuł mistrza świata z Kramnikiem, Topałowem i Gelfandem, ponownie powrócił na arenę turniejową i ostatnio demonstrował dobrą formę. Wszystko wskazuje na to, że mecz Anand – Carlsen będzie wielkim szachowym wydarzeniem i zarazem pięknym spektaklem.

Rozgrywki pretendentów pokazały olbrzymi stres, który nie omijał żadnego z uczestników przy rozgrywaniu decydujących partii, niezależnie od wieku, siły gry i stopnia przygotowania się do pojedynku. Cóż, wszyscy wiedzą, że wywalczenie tytułu mistrza świata jest niezwykle trudne. Taki tytuł zdobyło zaledwie 15 szachistów w historii oficjalnych rozgrywek o MŚ, rozpoczętych w 1886 roku. Dzięki temu wiele nazwisk championów znają nawet ludzie dalecy od szachów.

Nasza młodzież toczyła zażarte boje w MP do 10 oraz do 16 i 18 lat. Poziom rozgrywek ustępował zdecydowanie analogicznym mistrzostwom sprzed 3-4 lat. Oglądając partie tegrorocznych MP można zaobserwować liczne podstawki figur i matów, często już w debiucie oraz bezsensowne kontynuowanie partii, przez wiele posunięć, z wielką przewagą materialną jednej strony, w postaci np. dwóch-trzech figur czy hetmana. W tej sytuacji wskazane byłoby ograniczenie liczby uczestników, mniej więcej o połowę, we wszystkich finałach mistrzostw Polski juniorek i juniorów. Zaostrzenie kryteriów eliminacyjnych jest jedyną szansą powrotu naszych młodych graczy do grona szachistów liczących się w Europie i na świecie. Kolejnym ważnym elementem podniesienia poziomu jest powrót do turniejów międzynarodowych w kraju przynajmniej X-XIII kategorii FIDE, czyli ze średnim rankingiem rzędu 2480-2560. Obecne openy w kraju nadają się tylko dla turystów – amatorów i graczy początkujących, bo to poziom poniżej najniższych kategorii I i II (2250-2300).

W „Młodym Szachiście“ przedstawiamy sylwetkę i partie pierwszego oficjalnego mistrza świata Wilhelma Steinitza oraz problematykę gry gońcami, podkreślając siłę i mobilność gońców oraz pary gońców przy różnych układach bierek.

Wyniki: Link

Zdjęcia z imprezy wykonał Marek Skrzypczak

Uczestnicy konferencji w ujęciu Marka Skrzypczaka, który jest autorem wszystkich fotografii

W dniach 2-4 maja 2013 w Krakowie odbyła się „Konferencja szachowych historyków”. Sprawozdanie Andrzeja Filipowicza z imprezy zostało opublikowane na mojej witrynie: Link.

Znany pisarz Jerzy Putrament był w latach 1954–1957 i 1963–1973 prezesem Polskiego Związku Szachowego.

Proponuję lekturę ciekawego artykułu, który przybliży nam jego sylwetkę: Link.

Jerzy Putrament otwiera mistrzostwa Polski w Rzeszowie w 1966 roku. Obok siedzi prezes Okręgowego Związku Szachowego w Rzeszowie Wacław Turski.

Spotkanie robocze. Od lewej strony siedzą: szef polskiego sportu Reczek, Wacław Turski oraz Jerzy Putrament (zdjęcia pochodzą z archiwum Andrzeja Filipowicza).

Jerzy Kot i Marian Ziembiński (wszystkie zdjęcia pochodzą z archiwum Andrzeja Filipowicza)

Jerzy Kot w FIDE

Ostatnio przeglądając stare miesięczniki „Panoramy Szachowej” natknąłem się na numer 10-2006, który przypomniał mi artykuł Jerzego Kota:

Autor tekstu jest znanym publicystą szachowym z Wrocławia. Kiedyś rozegraliśmy ze sobą kilka partii w turniejach korespondencyjnych i normalnych. Jerzy Kot wspomina o drugiej partii  z turnieju „Słowa Powszechnego”, którą wygrałem i mam w swoich zbiorach.

Przedstawię jednak inną moją wygraną. Partia była grana w turnieju międzynarodowym o puchar Bieszczadów w Solinie (1.10.-10.10.1972). Imprezy te były organizowane przez prezesa Rzeszowskiego Związku Szachowego Wacława Turskiego. Grałem w nich kilka razy i wspominam je z dużym sentymentem. Oprócz świetnych warunków do gry w szachy Wacław Turski dbał też o to, abyśmy poznali piękną Ziemię Rzeszowską. W dniu wolnym tego turnieju zorganizował nam wycieczki do Łańcuta i Krasiczyna.

Turniej – jako jedyny – zakończyłem bez porażki. Jednakże znany mistrz czechosłowacki Jan Plachetka (obecnie arcymistrz) miał więcej zwycięstw.

Wyniki czołówki:

1. Jan Plachetka 9.5 z 12
2. Jerzy Konikowski 9
3. Frantisek Pithart 8
4. Wojciech Dobrzyński 7
5. Władysław Schinzel 7
6. Ryszard Gąsiorowski 6.5

//////////////////////////////////////////

Informacja Jerzego Kota z Wrocławia spowodowała powtórne obejrzenie moich notatek. Nie ma w nich mowy o dwóch szachistach o tym samym nazwisku i imieniu. Turniej odbył się 41 lat temu. Byłem więc przekonany, że chodzi o znanego zawodnika i publicystę. Ale nic się nie stało. Znalazłem w moim archiwum jeszcze jedną partię z Jerzym Kotem. Była grana drogą korespondencyjną w I Memoriale Sergiusza Czerniakowa w latach 1970-1973. Mam nadzieję, że tym razemo chodzi o naszego bohatera!

Pozycja 34

Mat w 3 posunięciach

Rozwiązanie jest w komentarzu

Krakowski Klub Szachistów jest pierwszym na ziemiach polskich klubem szachowym. Za datę jego założenia uznaje się dzień 10 maja 1893 roku, kiedy to zatwierdzono pierwszy statut klubu.

Wikipedia

W 1971 roku zostałem członkiem klubu Hutnika Kraków Nowa-Huta, który dominował w krakowskim okręgu. KKSz z wielkimi tradycjami nie liczył się w tym czasie w sporcie szachowym. Dlatego krakowscy działacze postanowili połączyć siłę i historię. W czerwcu 1976 roku doszło do fuzji i w ten sposób stałem się członkiem klubu „1893 KKSz. Hutnik Kraków”.

W nowym składzie awansowaliśmy w Cieplicach (21-30.11.1976) do I ligi. Dwa lata później przeniosłem się do Hutnika Warszawa.

Nie znam daty rozpadu „1893 KKSz. Hutnik Kraków”.

Witryna KKSz.

Pierwsza drużyna „1893 KKSz.Hutnik”. Od lewej strony stoją: Kazimierz Steczkowski, Jerzy Konikowski, Stanisław Porębski, Stanisław Kostyra i Marek Rogalewicz. Siedzą od lewej: Jerzy Kostro, Jadwiga Gazda, Jadwiga Kołacz oraz prezes klubu Jerzy Krzyworzeka.

Dalsze losy osób na zdjęciu. Nie żyją: Jadwiga Kołacz, Jerzy Krzyworzeka i Marek Rogalewicz. Kazimierz Steczkowski wyemigrował do USA. Jerzy Kostro okazyjnie zajmuje się pracą trenerską. Stanisław Porębski po wieloletnim pobycie w Czechach wrócił do Krakowa i szkoli obecnie młodzież w Nowej Hucie. Stanisław Kostyra mieszka w Białymstoku. Losy Jadwigi Gazdy są mi nieznane.

Trening szachowy na odległość za pomocą komputera i Internetu jest już rozpowszechniony na całym świecie. W kwietniu rozpoczęła w Niemczech swoją działalność nowa szkoła „Schach-Seminare.eu”: Link.

Przypominam, że w 1999 roku zaproponowałem taką formę szkolenia w ramach Młodzieżowej Akademii Szachowej i pierwszy zapoczątkowałem trening poprzez Internet z Radosławem Wojtaszkiem.

Moja inicjatywa spotkała się z oporem ówczesnych szkoleniowców Polskiego Związku Szachowego, którzy nie byli mentalnie i technicznie przygotowani do takiej akcji. Oficjalnie szkolenie wirtualne w ramach MASZ zostało wprowadzone przez prezesa Tomasza Sielickiego dopiero w 2012 roku. Oczywiście nie wspomniano o mojej roli i doświadczeniach na tym polu. Jak na ironię wśród trenerów wirtualnych znalazły się osoby, które wcześniej krytowały moją inicjatywę.

Kwestia ta była już omawiana i dyskutowana na tym blogu w kategorii: Szachy w Polsce – Wirtualne szkolenie.

Początek: Link.

W numerze dużo miejsca poświęcono poematowi Jana Kochanowskiego „Szachy”.

Autor: Andrzej Babiarz, 2013

 Mat w 3 posunięciach

Komentarz autora: Klasyczny temat bristolski w kompozycji szachowej polega na torowaniu przez białą figurę drogi dla innej białej, dalekobieżnej figury, która porusza się potem w tym samym kierunku co figura torująca – patrz „Rewia zadań”(18).

W przedstawionym zadaniu rolę forpoczty pełni biały król. 1.Kc1? (grozi 2.Gb1X), Gd8 2.Hh6, Sg6! przesłona pozioma 2.Hg1, Gg5! przesłona pionowa 1.Ka1!! (grozi 2.Gb1X), Gd8 2.Hg1! (grozi 3. Hg4X), Gg5 3.Hb1X! 
Nie wystarcza zwykłe uwolnienie pola „b1” dla gońca, potrzebne „bristolskie” dla hetmana!