Polecam Państwu znakomitą pracę Eduarda Gufelda omawiającą strategię ostrej obrony królewsko-indyjskiej (243 stron).
Książka jest świetnym podręcznikiem dla tych szachistów, którzy chcą włączyć do swego repertuaru debiutowego to otwarcie o podłożu taktycznym.
Także może być pomocna tym graczom, którzy chcą pogłębić swoją wiedzę o tej agresywnej obronie.
Książki szachowe w wydawnictwie RM
Dzisiaj zakończyły się rozgrywki ligi niemieckiej.
Końcowe wyniki
1. OSG Baden Baden 15 29 85½ 2. SV Werder Bremen 15 26 75½ 3. SV Hockenheim 15 21 70 4. SK Schwäbisch Hall 15 21 69½ 5. SG Trier 15 18 64 6. SG Solingen 15 17 63½ 7. SK Turm Emsdetten 15 17 59½ 8. USV Dresden 15 16 63½ 9. SC Eppingen 15 15 58 10. Hamburger SK 15 14 62 11. SC Hansa Dortmund 15 13 60 12. SV Mülheim Nord 15 12 62½ 13. Schachfreunde Berlin 15 10 57 14. Sportfreunde Katernberg 15 8 47 15. FC Bayern München 15 2 32½ 16. SSC Rostock 07 15 1 30
Pomyślnie zakończył rozgrywki ligi niemieckiej Radosław Wojtaszek (2744).
Po wczorajszym zwycięstwie nad Ukraińcem Wołokitinem (2660), dzisiaj lider polskich szachów pokonał w interesującej partii młodego Niemca Aleksandra Donczenko (2523).
Ostatecznie Wojtaszek zdobył dla swojej drużyny 5 punktów z 6 partii.
Mój wkład w tym numerze to komentowana partia Navara-Bartel, ME, Jerozolima 2015 oraz artykuł teoretyczny na temat 1.e4 c5 2.b3 w obronie sycylijskiej.
W 6 rundzie otwartego turnieju w Dubai nasz arcymistrz Mateusz Bartel (2642) przegrał niestety z Włochem Daniele Vocaturo (2594).
W fazie debiutowej Polak zagrał 10.S:e4 (W turnieju w St Petersburg 2012 Bartel przeciwko Buchenau grał w tym miejscu 10.G:c5 i partię ostatecznie wygrał.) i po spokojnej grze wydawało się, że pojedynek zakończy się remisem.
Bartel od pewnego momentu zaczął grać niedokładnie, co zostało wykorzystane przez przeciwnika.
Z prywatnej korespondencji oraz niektórych komentarzy na blogu doszedłem do wniosku, że jednak pewne osoby nie zrozumiały (albo nie chcą pojąć) intencji moich ostatnich wpisów.
Dlatego ten odcinek poświęcam jeszcze tej kwestii w celu ostatecznego jej wyjaśnienia. Zaznaczam, że o tych sprawach już kilkakrotnie pisałem.
Nigdy nie twierdziłem, że jestem „odkrywcą” tezy, że debiuty są najważniejsze w procesie szkolenia młodych szachistów. To moje przekonanie o istocie fazy debiutowej wynikło ze studiowania książek w języku rosyjskim, moich własnych doświadczeń trenerskich zdobytych w Polsce i w Niemczech oraz obserwacji wyników czołówki światowej w turniejach międzynarodowych (także naszej czołówki krajowej) i analizie partii z różnych imprez szachowych.
Niestety problem debiutów w polskich szachach jest lekceważony od dawna i dlatego widać to ogólnie po twórczości naszej czołówki. Zresztą o tym też już kilkakrotnie pisałem.
Dlatego pozytywnie przyjąłem fakt publikacji artykułów z tej fazy gry w piśmie Polskiego Związku Szachowego. Godne uwagi jest, że to pisze młody przedstawiciel naszych szachów. Może w końcu to zmobilizuje młodzież do pisania książek debiutowych, gdyż to jest poważny deficyt na polskim rynku wydawniczym.
Miałem tylko uwagę do formy przedstawienia tego artykułu przez Daniela Sadzikowskiego. Przy tej okazji przypomniało mi się pewne wydarzenie z mojej pracy zawodowej na uniwersytecie w Dortmundzie. W trakcie pewnej imprezy ktoś zadał pytanie jednemu doktorantowi, skąd wzięło się to jego zainteresowanie chemią i następnie decyzja studiowania tej dziedziny nauki. Odpowiedź: „Miałem świetnego nauczyciela chemii, który prowadził w fantastyczny sposób zajęcia. Miał też ciekawą metodę nauki, która polegała na tym, że regularnie każdy z uczniów musiał przygotować jakiś temat i potem przeprowadzić z niego wykład. Miałem sam ich kilkanaście i to mnie nauczyło samodzielnej pracy. Dzięki temu nie miałem potem żadnych problemów na studiach i teraz w pracy badawczej nad moim tematem doktorskim. Przy tej okazji opowiedział następującą historyjkę: Jeden z uczniów dostał temat Układ okresowy pierwiastków. Przeprowadził go znakomicie. Reakcja nauczyciela po wykładzie: Bardzo dobrze. Tylko ja miałem wrażenie, że to ty jesteś odkrywcą systemu, a nie Mendelejew”.
Dlatego chciałem zwrócić uwagę na formę artykułu, po którym jakiś mało zorientowany w problematyce czytelnik mógłby mieć wrażenie, że to Daniel Sadzikowski jest autorem tych poglądów.
Młodym i mało doświadczonym autorom trzeba zwracać uwagę na tę kwestię, aby uniknąć spotykanych ostatnio przypadków ukazywania się w Polsce różnych publikacji szachowych bez podania źródła i twórczości innych szachistów.
Sam w temacie „Problemy szkoleniowe w polskich szachach” podaję wypowiedzi autorytetów przedmiotu. Linka nie dałem po to, aby się pochwalić moim artykułem, lecz aby zwrócić uwagę na formę używaną przeze mnie w tym tekście.
Wielokrotnie pisałem na blogu, że tutaj poruszana jest różnorodna tematyka. Jeśli komuś jakieś problemy nie odpowiadają, to nie musi się nimi zajmować. Podkreślam, że mój blog jest przeznaczony dla wszystkich sympatyków szachów. Tutaj jest pełna demokracja wypowiedzi. Sam jestem człowiekiem wolnym od 1981 roku i finansowo niezależnym. Nie podlegam żadnym instytucjom i nie muszę się nisko kłaniać jakimś szefom, działaczom itd.
Na blogu może każdy wypowiadać swoje własne poglądy. Jest tylko jeden warunek: teksty i komentarze muszą odpowiadać randze naszej ukochanej gry. Wszelkie wypowiedzi zawierające wulgaryzmy, przeinaczanie faktów i obrażanie osób o innych poglądach będą usuwane!
Na koniec uwaga: Sprawa z wypowiedzią am Krasenkowa została już wyjaśniona przez Krzysztofa Kledzika we wpisie, w którym wytłumaczył że chodziło o skrót – przekazanie myśli am Krasenkowa zawartej w jego wywiadzie w czasopiśmie MAT.
Uzupełniający link, w którym zostały omówione różne zagadnienia.
