Archiwum kategorii ‘Szachy w Polsce’

lis
03

Kontynuacja odcinka 128
link
link

schmidt_wl-augustow_1963[Włodzimierz Schmidt w Sajenkach 1963. Obok stoi Tadeusz Lipski z Lublina; fotografia ze zbiorów Andrzeja Filipowicza]


Jerzy Konikowski: Włodzimierza Schmidta zobaczyłem po raz pierwszy na festiwalu w Sajenkach koło Augustowa, który odbył się w dniach 22.07.-05.08.1963. Dla mnie – jako początkującego juniora – impreza była wielkim przeżyciem. Po raz pierwszy mogłem podziwiać w akcji prawie całą czołówkę kraju. Miałem nawet możliwość gry ze znanymi mistrzami w licznych turniejach błyskawicznych.

Schmidt przyjechał do Augustowa zaraz po akademickich mistrzostwach świata (Budva 5-21.07.1963). W pewnym momencie pokazał swoją świetną partię ze znanym amerykańskim arcymistrzem Williamem Lombardym.

Zanotowałem sobie jej przebieg i w domu poświęciłem wiele godzin na jej analizę. Był to dla mnie znakomity trening. Parę tygodni później partia była opublikowana w miesięczniku „Szachy” z komentarzem zwycięzcy.

link
Frag. „Mistrzowie Polski w szachach 1926-1978” (część 1)

Fot. Andrzej Filipowicz


link

[Dortmund 1988. Od lewej strony Włodzimierz Schmidt, Hanna Ereńska-Radzewska (obecnie Barlo) i Jerzy Konikowski]
link

lis
03

Kontynuacja odcinka 171

W swoim wpisie współredaktor bloga EDITOR przypomniał próbę zmodernizowania działalności Polskiego Związku Szachowego przez Jerzego Pokojowczyka.

O planach Jurka dowiedziałem się od niego w rozmowie telefonicznej, w trakcie której poprosił mnie o kontakty z Chess Base oraz New in Chess.

W tym czasie byłem aktywnym współpracownikiem obu firm i nie było problemów z przekazaniem mu niezbędnych informacji. Jak pamiętam Pokojowczyk odbył nawet podróż służbową do Holandii w celu bezpośrednich rozmów w tej kwestii. Jak ta akcja Jurka ostatecznie się zakończyła, wiemy z tekstu EDITORA.

Sam w 1999 roku zaproponowałem szkolenie wirtualne, co spotkało się również z brakiem zainteresowania osób odpowiedzialnych w Polskim Związku Szachowym za szkolenie młodzieży.

Zwyciężyło hasło studenta fizyki Uniwersytetu Warszawskiego i wówczas czołowego arcymistrza kraju Bartłomieja Maciei:

„Szkolenie przez internet to głupota”!

W 2003 roku odbyła się dyskusja na stronie Polskiego Związku Szachowego pt. „Akademia szachowa – unowocześniać czy nie?” i na liście przeciwników wszelkich reform szkoleniowych polskiej młodzieży, w tym treningów w formie online znalazło się wiele osób, w tym ówczesny prezes PZSzach itd.

 

 

 

 

 

 

lis
02

Kontynuacja odcinka 202
link
link
link


fot. Szachista, 2013/2

lis
01

Kontynuacja odcinka 126
link


link

lis
01

Kontynuacja odcinka 144
link
link
link

paź
30

Kontynuacja odcinka 125

Jerzy Konikowski, 2018:
„Wczoraj statuetkę Hetmana Polskiego Związku Szachowego za całokształt otrzymała arcymistrzyni Hanna Ereńska-Barlo.

Serdeczne gratulacje!

(zdjęcie ze strony organizatora)

Hanię znam od wielu lat. Nasze kontakty były szczególnie intensywne w okresie, gdy byłem trenerem kadry PZSzach. Były to zgrupowania kadry kobiet, imprezy krajowe i międzynarodowe.

Oboje przeżyliśmy największy sukces polskich szachów powojennych i staliśmy na podium na zakończeniu olimpiady kobiet na Malcie w 1980 roku, kiedy odbieraliśmy brązowe medale. Hania otrzymała dodatkowo brązowy krążek za wynik indywidualny na I szachownicy (9 z 13 partii).

Na podium z brązowymi medalami. Od lewej strony: Lothar Schmid (sędzia główny), Florencio Campomanes (prezydent FIDE), Jerzy Konikowski, Hanna Ereńska-Radzewska, Agnieszka Brustman, Małgorzata Wiese i Grażyna Szmacińska.

(Życie Warszawy 15.12.1980)

(Przegląd Sportowy 19.12.1980)

Nasze kontakty nie osłabły po moim wyjeździe do Niemiec.  Spotkaliśmy się na turnieju strefowym w Bad Kissingen (1982). Hania grała dwa razy w Dortmundzie (1988 i 1989). Widzieliśmy się na indywidualnych mistrzostwach świata seniorek w Gmunden (2007) oraz na turniejach w Polanicy Zdroju. Do dnia dzisiejszego mamy kontakt emailowy.

(Dortmund 1988. Od lewej Jerzy Konikowski, Małgorzata Wiese i Hanna Ereńska-Radzewska.)

Haniu! Dużo zdrowia i dalszych sukcesów!”.

link

paź
28

Kontynuacja odcinka 270

O szachach bez tajemnic

Szachiści na porównywalnych poziomach powinni w zasadzie zawsze remisować ze sobą. A tak nie jest.

Składa się na to wiele czynników. Po pierwsze, człowiek to nie maszyna, ma zwyżki i obniżki poziomu, siły gry. To by trochę wyjaśniało poruszaną kwestię, bo jak zasiadają do szachownicy dwaj szachiści o poziomach 2600 i nagle jeden z nich zaczyna grać na poziomie 2400, to wiadomo, musi przegrać.

Każdy szachista ma również swoje słabości, zależności od zdrowia, kondycji psychofizycznej, pogody, humoru, dobrego lub złego dnia, słowem czysto osobiste i subiektywne, a mające wpływ na ewentualny wynik. Dochodzą jeszcze takie aspekty że przeciwnik gra otwarcie – wariant którego szachista nie lubi, lub nie umie grać. Plus oczywiście mankamenty szachowej wiedzy, wykształcenia, manieryczności, na przykład ktoś nie umie grać bez hetmana, przeciwnik wie o tym, wymusza wymianę i partia przegrana. Ważną rolę odgrywa też styl gry. Spotykają się dwaj szachiści z których jeden gra kombinacyjnie, a drugi pozycyjnie. I wtedy wygrywa ten, kto narzuci przeciwnikowi swój styl. W tym kontekście Goldchess wydaje się być stylem uniwersalnym, łączymy oba style ze szczególnym uwzględnieniem tworzenia piękna na szachownicy.

Byłem ostatnio na regionalnym turnieju i obserwowałem partie szachistów o poziomie 1500-1900 Elo. Poziom żenujący. Wygrane pozycje które się przegrywa, nie widziałem też żadnego pięknego zagrania, nie mówiąc już o błyskotliwym, czy fantastycznym. Kocham szachy, ale nie cierpię w nich bylejakości i bezbarwności. Zatem jeżeli w jakimś turnieju nie ma partii pięknych, błyskotliwych,  które można będzie pokazać przyszłym pokoleniom za 50, 100 czy 200 lat, dla mnie oznacza to że turniej był spamowy i mógł się w ogóle nie odbyć, bez straty dla szachów.
W dzisiejszych turniejach punkty są najważniejsze. U nas kompozycja i jakość partii.

Zapraszamy

https://www.goldchess.com/pl

Chess Assistant