Kontynuacja odcinka 4

Przedstawiam Państwu fragment książki Jacka Gajewskiego, która się ukaże w przyszłości.

////////////////////////////////

    Po pierwszych dziecięcych sukcesach szachowych na szczeblu Mistrzostw Województwa Tarnobrzeskiego i półfinałach Mistrzostw Polski województw południowo-wschodnich trafiłem do klubu „Siarka” Tarnobrzeg. Nadmienię tylko, że był to najbogatszy klub w byłym Województwie Tarnobrzeskim, a w moim rodzinnym Sandomierzu życie szachowe po sukcesach lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku („Międzynarodowy turniej szachowy o Szachy Sandomierskie” w 1976 roku z udziałem arcymistrza Dawida Bronsteina i mistrzyni świata kobiet Nony Gapridashwili) ograniczało się do zdawkowych spotkań kilku sandomierskich szachistów. Po upływie trzech miesięcy przyszły upragnione wakacje a wraz z nimi Ogólnopolski Turniej Szachowy w Augustowie odbywający się w miesiącu sierpniu 1986 roku (opis Augustowa i historia festiwali szachowych).

    Każdy szachista poczynając od amatorów i V kategorii po arcymistrzów wie, że turniej szachowy to wielkie święto gdzie dwadzieścia cztery godziny na dobę tematem dyżurnym przy wykonywaniu wszystkich funkcji życiowych są…szachy. W czwartej rundzie rozgrywanej po obiedzie mimo osiągnięcia nieznacznej przewagi pozycyjnej w debiucie to przez kolejne cztery godziny nie mogłem znaleźć wygrywającej kontynuacji i partia zakończyła się remisem. Kolację „łyknąłem” w pośpiechu i z kolegą z klubu przystąpiliśmy do analizowania przebiegu gry i szukania dróg zwycięstwa w pokoju hotelowym siedząc vis-a-vis (naprzeciw, naprzeciwko) siebie a pośrodku na stoliku szachownica z kompletem bierek i nocna lampka. Siedzieliśmy tak a koledzy z klubu przychodzili i wychodzili z pokoju i co jakiś czas któryś z nich pochylał się nad sytuacją na sześćdziesięciu czterech polach próbując pomóc. Ale wygrywającej kontynuacji nie mogliśmy znaleźć choć intuicja podpowiadała, że „tu coś musi być” i dawno minęła północ. Nagle słyszymy przekonywujący głos: „bij pionem, bij pionem”. Spojrzeliśmy na pozycję na szachownicy raz jeszcze i faktycznie bicie pionem prowadzi do wygranej ale w tym momencie przeszył nas dreszcz. Ja skierowałem swój wzrok na niego, on na mnie, cały pokój pokrywał półmrok nieledwie rozświetlany przez nocną lampkę i jednocześnie zwróciliśmy głowy na łóżko stojące obok stolika. Na tym łóżku spał kolega z klubu, którego obecności nie zauważyliśmy i mówił przez sen przeżywając własną partię. Rano przy śniadaniu nie wierzył, że znalazł wygrywający wariant, ale faktem jest, że go znalazł.

Okoliczność powstania wierszyka

Wyborcza „ na pamięć”

Wydanie specjalne nr 1

Lipiec 2016 sto stron

ŁAMIGŁÓWEK UMYSŁOWYCH

Tekst, ze strony SZACHY

„Białe kontra czarne”

JAK SKACZE SKOCZEK

Skoczek zwany również konikiem

jest najtrudniejszą do opanowania

figurą (bierką–klockiem) szachową

Wedle najnowszego kodeksu szachowego

ruch skoczka jest definiowany następująco:

„Skoczek może przemieścić się na jedno

z najbliższych pól względem tego, na

którym stoi, ale niepołożone na tej samej

linii, w rzędzie lub przekątnej”

Co, stało się powodem

wiersza. W uprzedniej

korespondencji już

wcześniej przesłanej.

Józef Rybak
07.09.2016 r. 29294/246/`16

Kontynuacja odcinka 3

Kontynuacja odcinka 2

Chwila – Na JUBILEUSZ 90-LECIA PZSZACH

Chwilę, już „10”- letniego ”Związku” zastałem,

Kiedy na ten świat przybywałem?

W owym czasie, z Niego nie – skorzystałem!

Dopiero, nieco, sześć lat później!

Pierwsze nauki gry – pobierałem.

Było to, poza domem urodzenia.

Przypadało, na okres II wojny światowej

Wówczas, część rodziny – postradałem!

Do tej zabawy i działania, były;

Z plasteliny – klocki ulepione?

Chociaż, one karkołomnie – wyglądały?

Jakiś czas – prawdziwe – zastępowały!

Dobrze, że dla zapomnienia o troskach;

Dnia codziennego, znalazłem w „Siostrach”

Z domu SFMM w odległym Klemensowie?

Tylko, kilkoro z nas o tym, to już opowie!

Józef Rybak
15.05.2016 r. 29279/131/`16

Kontynuacja odcinka 1

Amator

Blaskom i Cieniom Wielkich Mistrzów

bity (nie: były) miłośnik szachowej sztuki

Znam swe miejsce w naszym szyku

pionek f7… szewc mnie pobije i po krzyku

ciąg niespełnionych nigdy marzeń

oto kronika tych wydarzeń

znam swoje miejsce w świecie szachów

świat to nieziemskich tu przysmaków

jak słońce blask królowej brodzi

nigdy przenigdy nie zachodzi

na polach czarnych albo białych

na czas się grało tu i tam

gdzieś w kącie szachownicy

poza rankingiem miejsce mam

z kołyski do siwego włosa

niemiłosiernie – być może nie wierzycie –

z piątej do drugiej kategorii…

szedłem… i byłem bity należycie

partacz amator na mych mistrzów

z góry patrzyłem gdzieś z galerii

bił mnie juniorek i dziewczątko

lecz opłacało się z nawiązką

mistrz zasiadł sam na tronie

na piersi laurów wieniec

czy chłopak z Łotwy czy z Kaukazu

służby mówiły: służ, Odmieniec…

Przełamał układ Bobby Fisher

Garri Kasparow – maistrz bohater

i druh przyjazny Marian Braczko

Makarczyk… Śliwa… Hrabia Plater

Dziś ja z mistrzami twarzą w twarz

do końca danych mi tu dni

Maestro uczy duchem tkwi

Wśród Nieśmiertelnych swych

Partii

Z najlepszymi życzeniami

Adam Frysiak

Wojciech Zawadzki jest autorem świetnej i oryginalnej publikacji „Polski Plakat i Afisz Szachowy”.

Przedstawię Państwu na blogu – za zgodą autora – najciekawsze fragmenty tej pracy. Osoby zainteresowane tematem mogą kontaktować się bezpośrednio z twórcą albumu: dpszach@gmail.com