W najnowszym miesięczniku „Rochade Europa” (listopad 2016) ukazała się recenzja książki Reti-Eröffnung richtig gespielt.
To najpopularniejsze pismo szachowe w języku niemieckim reklamuje tylko najciekawsze i najbardziej wartościowe pozycje wydane w Niemczech.
W najnowszym miesięczniku „Rochade Europa” (październik 2016) ukazała się recenzja książki Offene Spiele.
To najpopularniejsze pismo szachowe w Niemczech reklamuje tylko najciekawsze i najbardziej wartościowe pozycje w rodzimym języku.
Najpopularniejsze pismo szachowe w Niemczech „Rochade Europa” co miesiąc przedstawia ciekawe książki z zakresu różnych aspektów królewskiej gry.
W najnowszym wydaniu (wrzesień 2016) ukazała się recenzja mojej wspólnej pracy z Pitem Schulenburgiem, dotyczącej biografii mistrza świata Tigrana Petrosjana.
W trakcie ubiegłorocznego superturnieju w Dortmundzie zamieniłem z prezydentem Niemieckiej Federacji Szachowej Herbertem Bastianem kilka słów na temat aktualnej sytuacji szachów wyczynowych w kraju. Odpowiedział, że życie szachowe biegnie prawidłowym torem i zauważa się coraz większe zainteresowanie królewską grą wśród młodzieży. Trzeba tylko odczekać, czy przełoży się to na większy wyczyn. „Nasza młodzież lubi grać w szachy, ale z intensywnym treningiem są już problemy” – stwierdził Herbert Bastian.
Kilka tygodni później napisał do mnie list elektroniczny szef wydawnictwa „Joachim Beyer Verlag” Robert Ullrich: „Otrzymujemy wiele pytań w sprawie literatury szachowej dla młodych adeptów gry w szachy. Chcemy zwiększyć teraz nasze działania w tym kierunku. Proponuję panu serię książek debiutowych dla tej grupy zainteresowanych…”!
Oczywiście projekt przyjąłem. Pierwsza książka ujrzała światło dzienne przed tygodniem. Wraz z moim współautorem Uwe Bekemannem opracowaliśmy na 168 stronach „Gry otwarte”. Dalsze części są w przygotowaniu.
Jerzy Konikowski i Uwe Bekemann
Eröffnungen – Offene Spiele (twarda okładka)
lesen – verstehen – spielen
168 stron
ISBN 978-3-95920-032-5
/////////////////////////
2 wydanie – 2020
ISBN 978-3-95920-0320-5
3 wydanie – 2024
ISBN 978-3-95920-201-5
Po ukazanie się mojej pracy „Szachy dla przyszłych mistrzów” otrzymałem sporo listów elektronicznych z uwagami, że taka książka była bardzo potrzebna polskim szachom.
Wiele osób zrozumiało wielką rolę otwarć we współczesnych szachach i dlatego w ich działalności nastąpiło teraz inne podejście do metod szkoleniowych.
Jeden z instruktorów napisał mi, że zmienił tematykę treningów ze swoimi uczniami. Po dotychczasowych zajęciach, według zaleceń Capablanki, zajmuje się teraz więcej fazą debiutową i stwierdził poprawę gry swoich podopiecznych.
Podkreślono również korzystne możliwości treningowe poprzez internet.
Mnie cieszą listy podobnej treści i również niedawna informacja wydawnictwa RM o stanie sprzedaży książki.
To świadczy o potrzebie podobnych publikacji w Polsce.
Przypominam, że omówiłem książkę w odcinkach. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce hasło „Szachy dla przyszłychy mistrzów”.
VI rozdział omawia temat: „Komputer w treningu szachisty”.
Tym zagadnieniem zajmuję się praktycznie od 1999 roku i przedstawiłem to w wielu artykułach w krajowej prasie szachowej, np. Link.
Obszerny artykuł pt. „Komputer w życiu szachisty i szkoleniowca” w tej kwestii opublikowałem w książce Polskiego Związku Szachowego „Wybrane zagadnienia teorii i praktyki szachowej” (Warszawa 2002).
Tej tematyce poświęciłem na blogu cały cykl pt. „Trening wirtualny w MASZ”. Wystarczy wpisać w wyszukiwarce ten tytuł i otrzyma się wiele odcinków dotyczących tej kwestii.
Mimo tego, że od dawna na całym świecie szkolenia wirtualne były z sukcesem stosowane w różnych dziedzinach, to w polskim środowisku szachowym moja inicjatywa została przyjęta negatywnie, a największym oponentem tej idei był arcymistrz z warszawskiej „Polonii” Bartłomiej Macieja, np. link.
W rozdziale 5 przypominam też, że istotną metodą podwyższania klasy sportowej jest studiowanie partii z różnych imprez szachowych, gdyż to często jest lekceważone przez młodych zawodników.
Spotykałem się też wielokrotnie w swej pracy trenerskiej z przypadkami, że młodzież zajmowała się tylko pojedynkami skomentowanymi przez znanych arcymistrzów w przekonaniu, że to przyniesie najlepsze efekty w ich samoszkoleniu. Zupełnie lekceważono analityczną pracę komentatorów z niższymi kategoriami (rankingami).
Uważam, że takie teorie są błędne i odpowiednio uzasadniam to w mojej książce.
Mocno polecam przestudiowanie świetnej książki Dawida Bronsteina „Międzynarodowy turniej arcymistrzów, Neuhausen – Zurych 1953”, która jest kopalnią wiedzy w zakresie strategii i taktyki szachów na bazie czołowych wówczas szachistów świata: Link.
Wiadomo jest, że gruntowna analiza rozegranych przez siebie partii jest znakomitą formą doskonalenia kunsztu szachowego. Dzięki takiej intensywnej pracy poznaje się swoje słabe strony, które można skutecznie wyeliminować w następnych pojedynkach.
Jest to znane od dawna zalecenie w procesie szkolenia zawodniczek i zawodników wszystkich klas. Mimo tego nie jest to zawsze respektowane przez młodzież, co mogłem się przekonać w toku mojej wieloletniej pracy trenerskiej.
Ten problem zaobserwowałem także w trakcie trzech sesji Młodzieżowej Akademii Szachowej. Uczestnicy zgrupowań otrzymywali jako prace domowe zadanie przeanalizowania i skomentowania ostatnio rozegranych przez siebie partii i jakość tych opracowań była przeważnie na słabym poziomie.
Młodzież bardzo często nie potrafiła rozpoznać momentów krytycznych w partiach oraz przyczyny porażki jednej ze stron. Stawiano znaki „?” bez podania alternatywy, co jest poważnym błędem w sztuce. Takie przypadki spotyka się również dość często w pismach szachowych i co gorsza nawet w książkach. Kilka lat temu zwróciłem na to uwagę na blogu: link.
Dlatego w mojej książce (V. rozdział: Analizowanie i komentowanie partii) przypominam o tej ważnej zasadzie w szkoleniu lub samoszkoleniu.
W IV rozdziale Znaczenie gry końcowej m.in. piszę: „Niezależnie od tego, jak ważną rolę odgrywają debiuty we współczesnych szachach, nie można lekceważyć znaczenia gry końcowej. W wielu pojedynkach szachowych pozycja w toku gry ulega uproszczeniu i gra przechodzi do ostatniego etapu, czyli końcówki. Od tego momentu obaj gracze mają do rozwiązania wiele problemów, np. jak zrealizować przewagę materialną lub pozycyjną osiągniętą w dotychczasowej grze, jak bronić się w trudnych sytuacjach itd…”
… „Dobra znajomość końcówek jest obecnie niezmiernie ważna, ponieważ w myśl nowych przepisów gry w szachy nie ma już odłożonych partii…”
… „Aby uniknąć przykrych niespodzianek w trakcie partii, trzeba koniecznie poznać podstawy gry końcowej. Ważne też jest opanowanie odpowiedniej sprawności rozgrywania różnych typów końcówek. W tym celu każdy szachista z ambicjami sportowymi powinien skorzystać z informacji zawartych w fachowej literaturze szachowej…”
//////////////////////////////////////////
Oczywiście te kwestie są ogólnie znane, ale trzeba o tym ciągle przypominać młodym zawodniczkom i zawodnikom!
Sam napisałem dla polskiej młodzieży następujące książki, które powinny pomóc w osiągnięciu pewnej techniki w grze końcowej:
III rozdział książki omawia zagadnienie ”Ćwiczenie techniki liczenia wariantów oraz zmysłu taktycznego”.
Technika liczenia wariantów jest niezwykle ważnym elementem wyszkolenia szachisty, a trening w tym kierunku powinien być prowadzony systematycznie.
Jedną z takich metod jest rozwiązywanie zadań taktycznych z praktyki turniejowej, czyli szachista ustawia na szachownicy różne pozycje o zabarwieniu kombinacyjnym i próbuje – dostosowując się do warunków turniejowych – rozwiązać je w głowie, a więc bez przesuwania bierek.
W treningu możemy wykorzystać pisma szachowe, które zawierają praktyczne kombinacje. Także jest wiele książek z kompletem różnych pozycji taktycznych.
Sam jestem autorem kilku takich podręczników. W wydawnictwie RM (Warszawa 2009) ukazała się moja szczególna książka „Szybkie zwycięstwa”, zawierająca 204 efektownych i pouczających pod kątem teorii debiutów pojedynków, które kończą się przed 25 ruchem. Część pierwsza książki zawiera diagramy, które ilustrują przełomowy moment w partii. Zadaniem czytelnika jest rozwiązanie kombinacji, czyli znalezienie właściwej drogi do zwycięstwa. Część druga to partie, których numeracja odpowiada kolejności diagramów. Tutaj można sprawdzić poprawność analiz. Trening z tą książką pozwoli czytelnikowi udoskonalić technikę liczenia wariantów oraz pogłębić wiedzę dotyczącą teorii otwarć szachowych.
Nigdy nie byłem przeciwnikiem solvingu, ale jako szkoleniowiec polecam w celu ćwiczenia abstrakcyjnego myślenia rozwiązywanie zadań szachowych, które są zbliżone swym charakterem do praktycznych partii. Zagadnieniem tym zająłem się w książce „Kompozycja w treningu szachisty” (Wydawnictwo Szachowe Penelopa, Warszawa 2003).
Niedawno odbyła się na blogu dyskusja na temat solvingu: Link.
