Mistrz świata Magnus Carlsen prowadzi dalej na nowej liście rankingowej FIDE z 2862. pkt. Na drugim miejsu jest nadal Fabiano Caruana z 2820 pkt. W klubie „2800” jest jeszcze Rosjanin Aleksander Griszczuk 2810 i Bułgar Weselin Topałow z 2800 pkt.
Najlepszy Polak Radosław Wojtaszek zajmuje wysokie 15 miejsce z 2744 pkt. Jan Krzysztof Duda jest 11-ty na liście juniorów z 2591 pkt. Natomiast Kamil Dragun znajduje się na 15 pozycji z 2567 pkt. Na liście juniorek najlepsza jest Anna Iwanow (20 miejsce) z 2288 pkt.
Wśród kobiet prowadzi nadal Judit Polgar z 2675 pkt. Monika Soćko z 2465 punktami jest na 35 pozycji.
Dokładne informacje
Czołówka mężczyzn
Czołówka kobiet
Czołówka juniorów
Czołówka juniorek
W artykule przedstawiłem pojedynek Karpow-Miles, w której mistrz świata – po niedokładnym rozegraniu fazy debiutowej – przeszedł do gorszej końcówki, której nie udało się mu uratować.
Przykład ten pokazał, że nawet tak wielcy szachiści jak Karpow, nie są idealni i popełniają błędy. Z drugiej strony przytoczona partia podkreśla istotne znaczenie otwarcia.
Późniejsze analizy partii spowodowały wzmocnienie wariantu i pokazały taktyczne możliwości białych.
Właśnie na tym polega praca nad debiutami, że zmusza szachistę do twórczej pracy. Zawodnik ćwiczy w ten sposób swoje analityczne umiejętności i poznaje nowe pozycje. Wiedzę tę można wykorzystać w późniejszych pojedynkach.
Fotografia (ze zbiorów Andrzeja Filipowicza) przedstawia ekipę Polski na olimpiadzie na Malcie 1980. Stoją od lewej: Kazimierz Wasilewski, Jan Przewoźnik, Jerzy Konikowski, Włodzimierz Schmidt, Agnieszka Brustman, Aleksander Sznapik, Małgorzata Wiese, Jacek Bielczyk, Hanna Ereńska-Radzewska, Adam Kuligowski, Jerzy Pokojowczyk oraz Grażyna Szmacińska.
Prezentuję witrynę znanej niemieckiej artystki oraz sympatyczki królewskiej gry Rosemarie J. Pfortner: Link
Obraz artystki przedstawia Magnusa Carlsena i jest wybogacony o autentyczny autograf mistrza świata.
Anatoli Karpow – mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.
//////////////////////////////
Od pewnego czasu na blogu trwa dyskusja o roli poszczególnych części w partii szachowej.
Gość napisał: Końcówka to podstawa gry w szachy – jak twierdził Capablanca i miał rację. Bez tego nie można wygrywać, a nawet istnieć w szachach.
Problem jest tylko taki, że przed końcówką jest przecież otwarcie i gra środkowa. Jeśli któraś ze stron słabo rozegra początkowe stadium partii, to będzie trudno bronić dalszych faz gry.
Przekonał się o tym sam ówczesny mistrz świata Anatolij Karpow, który – prawdopodobnie zaskoczony rzadkim ruchem 1…a6 – nie uzyskał żadnej przewagi debiutowej. Po błędzie w 23 posunięciu przeszedł do gorszej końcówki, której nie udało się mu uratować.
W dniach 26-30 grudnia 2014 odbył się w Lizbonie 9-rundowy otwarty turniej z udziałem polskiej ekipy.
Ostatecznie wygrał, rozstawiony z numerem pierwszym, Bartosz Soćko 7 z 9 partii. Monika Soćko została sklasyfikowana na 27 pozycji 6 z 9, natomiast Anna Iwanow była 29 z 6 punktami z 9 partii.
Fotografia (ze zbiorów Andrzeja Filipowicza) przedstawia drużynę Lecha Poznań w trakcie DMP 1966. Stoją od lewej: Adam Wiland, Ryszard Bernard, Jerzy Jabłoński, Marian Nowacki, Zbigniew Doda, Bogdan Pietrusiak. Siedzą od lewej: Tadeusz Zieliński, Czesław Kędziora, Danuta Adamczewska, Urszula Majewicz (pod panieńskim nazwiskiem Larek grała w DMP w 1961 we Wrocławiu) i Bolesław Różański.
Źródło: Magazyn Szachista 12-2014
Alfred Tarnowski był cenionym trenerem oraz znawcą otwarć szachowych i końcowek.
Niestety w tej partii jego znajomość ostrego gambitu królewskiego okazała się niewystarczająca. Do końcówki nie doszło, ponieważ czarne przegrały wcześniej batalię debiutową.
Moja podstawowa teza – nie ma jednej recepty na zostanie dobrym szachistą i nie ma jednej recepty na podnoszenie klasy gry. Każdy z wielkich dochodził do sukcesów zupełnie inną drogą.
Dlatego jak ktoś twierdzi, że ważne są debiuty, gra środkowa czy końcówki, to moim zdaniem wprowadza ludzi w błąd. To samo, jak się mówi, że musi grać pozycje zamknięte czy otwarte. W szachach nie ma reguł osiągania sukcesów – bo każda figura ma różne znaczenie w zależności od pola, na którym stoi i w zależności od pozycji innych figur, a do tego dochodzi mentalność gracza, jego cierpliwość, odporność na stres, siły fizyczne itp. Dla każdego inny trening. Inna kolejność studiowania szachów. Co jednego ciekawi, innego nudzi.
Dlatego było tylko 16 mistrzów świata i niewiele więcej, naprawdę, silnych graczy.
Każdy trener podejmując się pracy musi wiedzieć, że jego metoda szkolenia może obniżyć lub poprawić poziom gry i w tym tkwi sedno sprawy!
Andrzej Filipowicz










