Prezentuję witrynę znanej niemieckiej artystki oraz sympatyczki królewskiej gry Rosemarie J. Pfortner: Link

Obraz artystki przedstawia Magnusa Carlsena i jest wybogacony o autentyczny autograf mistrza świata.

Anatoli Karpow – mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.   

//////////////////////////////

Od pewnego czasu  na blogu trwa dyskusja o roli poszczególnych części w partii szachowej.

Gość napisał: Końcówka to podstawa gry w szachy – jak twierdził Capablanca i miał rację. Bez tego nie można wygrywać, a nawet istnieć w szachach.

Problem jest tylko taki, że przed końcówką jest przecież otwarcie i gra środkowa. Jeśli któraś ze stron słabo rozegra początkowe stadium partii, to będzie trudno bronić dalszych faz gry.

Przekonał się o tym sam ówczesny mistrz świata Anatolij Karpow, który – prawdopodobnie zaskoczony rzadkim ruchem 1…a6 – nie uzyskał żadnej przewagi debiutowej. Po błędzie w 23 posunięciu przeszedł do gorszej końcówki, której nie udało się mu uratować.

W dniach 26-30 grudnia 2014 odbył się w Lizbonie 9-rundowy otwarty turniej z udziałem polskiej ekipy.

Ostatecznie wygrał, rozstawiony z numerem pierwszym, Bartosz Soćko 7 z 9 partii. Monika Soćko została sklasyfikowana na 27 pozycji 6 z 9, natomiast Anna Iwanow była 29 z 6 punktami z 9 partii.

Strona turnieju

Transmisja na ChessBomb 

Wyniki

Fotografia (ze zbiorów Andrzeja Filipowicza) przedstawia drużynę Lecha Poznań w trakcie DMP 1966. Stoją od lewej: Adam Wiland, Ryszard Bernard, Jerzy Jabłoński, Marian Nowacki, Zbigniew Doda, Bogdan Pietrusiak. Siedzą od lewej: Tadeusz Zieliński, Czesław Kędziora, Danuta Adamczewska, Urszula Majewicz (pod panieńskim nazwiskiem Larek grała w DMP w 1961 we Wrocławiu) i Bolesław Różański.

Źródło: Magazyn Szachista 12-2014

Alfred Tarnowski był cenionym trenerem oraz znawcą otwarć szachowych i końcowek.

Niestety w tej partii jego znajomość ostrego gambitu królewskiego okazała się niewystarczająca. Do końcówki nie doszło,  ponieważ czarne przegrały wcześniej batalię debiutową.

Moja podstawowa teza – nie ma jednej recepty na zostanie dobrym szachistą i nie ma jednej recepty na podnoszenie klasy gry. Każdy z wielkich dochodził do sukcesów zupełnie inną drogą.

Dlatego jak ktoś twierdzi, że ważne są debiuty, gra środkowa czy końcówki, to moim zdaniem wprowadza ludzi w błąd.  To samo, jak się mówi, że musi grać pozycje zamknięte czy otwarte. W szachach nie ma reguł osiągania sukcesów – bo każda figura ma różne znaczenie w zależności od pola, na którym stoi i w zależności od pozycji innych figur, a do tego dochodzi mentalność gracza, jego cierpliwość, odporność na stres, siły fizyczne itp. Dla każdego inny trening. Inna kolejność studiowania szachów. Co jednego ciekawi, innego nudzi.

Dlatego było tylko 16 mistrzów świata i niewiele więcej, naprawdę, silnych graczy.

Każdy trener podejmując się pracy musi wiedzieć, że jego metoda szkolenia może obniżyć lub poprawić poziom gry i w tym tkwi sedno sprawy!

Andrzej Filipowicz

Święta były okazją do spotkania rodzinnego w Bydgoszczy i rozegrania meczu szachowego pomiędzy Ulrichem Jahrem i jego synem Przemysławem (redaktorem działu szachowego w Wikipedii, mieszkającym  na stałe w Warszawie).

Fotografia (ze zbiorów Andrzeja Filipowicza) przedstawia drużynę Maratonu Warszawa w trakcie DMP 1966. Stoją od lewej: Bogumił Jarosz, Stefan Brzózka, Romuald Grąbczewski, Leszek Adasiak, Wojciech Zabierzański i Edward Wiśniewski. Siedzą od lewej: Marian Filipek, Jerzy Lewi, Romana Sobolewska, Bogdan Kusiński i Zbigniew Cylwik.

Źródło: Magazyn Szachista 12-2014

Otwarcie jest bardzo ważnym stadium w potyczkach szachowych. Aby uniknąć wczesnych katastrof na początku gry, należy prawidłowo rozgrywać pierwszą fazę partii. W tym celu należy studiować teorię debiutów!

////////////////////////////

Andrzej Filipowicz stosował kiedyś w praktyce turniejowej ostry gambit królewski, w którym odniósł wiele efektownych zwycięstw.

W przedstawionym pojedynku białym nie udało się sprawdzić wiedzy przeciwnika z teorii debiutów, gdyż czarne już w 3 posunięciu popełniły poważny błąd, co zakończyło się szybką przegraną.

Zdrowych i pogodnych Świąt Bożego Narodzenia wszystkim gościom i współpracownikom mojego bloga

życzy Jerzy Konikowski