Codziennie otrzymuję drogą prywatną różne wiadomości na temat szachów.

Dzisiaj zainteresowałem się informacją na facebooku Edukacja przez Szachy w Szkole.

Moja reakcja: Totalna bzdura. Kto to jest ten Gerzadowicz?

Odpowiedź autora wpisu: Dawid Czerw Przeczący komentarz, bez wyjaśnienia dodać łatwo, ale skorzystać z google już ciężko? 🙂http://www.uschess.org/cc/absolute/gerzadowiczbio.php

Proponuję, aby strona

dawała polskiej młodzieży pożyteczne rady wielkich autorytetów szachowych, a nie pewnego i bliżej nieznanego amerykańskiego gracza gry korespondencyjnej:

Anatoli Karpow–mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.   

//////////////////////// 

Garri Kasparow–mistrz świata w latach 1985–2000: Nie ma znaczenia jak dobrze grasz, nie możesz spodziewać się dobrych wyników kiedy masz przegraną po debiucie.   

//////////////////////// 

Mistrz świata Magnus Carlsen: Głównie pracowałem nad otwarciami (przed meczem z Anandem). Myślę, że końcówki i grę środkowo opanowuje się dzięki grze turniejowej. W tym sensie nie trenowałem tych faz gry, które są moją siłą.

Polecam też lekturę mojej książki: Szachy dla przyszłych mistrzów.

Końcowy wniosek: Praca z debiutami uczy właśnie zrozumienia istotnych idei gry w szachy, czyli strategii i taktyki królewskiej gry! Tego końcówki nie nauczą!

A swoją drogą, aby dojść do końcówki, trzeba przejść najpierw pomyślnie początek partii i następnie grę środkową.

Nie udało się to w dzisiejszej rundzie ligi niemieckiej naszemu arcymistrzowi Grzegorzowi Gajewskiemu, który po niedokładnie rozegranym otwarciu poległ już w 23 ruchu!

Mój wkład w tym wydaniu to czwarta i zarazem decydująca partia w tie-breaku meczu o mistrzostwo świata Carlsen-Karjakin w Nowym Jorku 2016 oraz artykuł teoretyczny na temat systemu Najdorfa w obronie sycylijskiej po posunięciach: 1.e4 c5 2.Sf3 d6 3.d4 cxd4 4.Sxd4 Sf6 5.Sc3 a6 6.Lg5 e6 7.f4 h6 8.Gh4 Hb6 itd. Druga część artykułu ukaże się w następnym numerze 12-2016.

Zdjęcie Wojciecha Zawadzkiego

Obecnie w znanym wydawnictwie arcymistrza Jurija Zezulkina „Caissa” jest w druku praca autorstwa Jacka Gajewskiego i  Jerzego Konikowskiego pt. „Mistrzowie świata i ich 400 kombinacji szachowych”.

Plan książki:

Spis treści

Wstęp  – 4

Wskazówki praktyczne do rozwiązywania kombinacji – 6

Rozdział I – 7

Zarys historii mistrzostw świata mężczyzn w szachach.

Rozdział II – 39

Mecze pretendentów do korony szachowej

Rozdział III – 51

Wilhelm Steinitz

Rozdział IV – 62

Emanuel Lasker

Rozdział V – 74

Jose Raul Capablanca y Graupera

Rozdział VI – 86

Aleksander Alechin

Rozdział VII – 99

Max (Machgielis) Euwe

Rozdział VIII – 110

Michaił Botwinnik

Rozdział IX – 123

Wasilij Smysłow

Rozdział X – 135

Michaił Tal

Rozdział XI – 146

Tigran Petrosjan

Rozdział XII – 156

Boris Spasski

Rozdział XIII – 167

Robert James Fischer

Rozdział XIV – 180

Anatolij Karpow

Rozdział XV – 194

Garri Kasparow

Rozdział XVI – 207

Władymir Kramnik

Rozdział XVII – 215

Viswanathan Anand

Rozdział XVIII – 222

Magnus Ren Carlsen

Rozdział XIX – 231

Aleksander Chalifman

Rozdział XX – 234

Rusłan Ponomariow

Rozdział XXI – 238

Rustam Kasimdżanow

Rozdział XXII – 241

Weselin Topałow

Klasyfikacja punktowa – 244

Rozwiązania kombinacji – 245

Bibliografia – 304

W części opisowej czytelnik zapozna się z historią rozgrywek o mistrzostwo świata oraz sylwetkami najsilniejszych zawodników naszego globu.

Każda biografia od Steinitza do Carlsena (wraz ze zdjęciami) zawiera także 24 efektownch pozycji oraz sylwetki mistrzów świata FIDE zostały wzbogacone o 4 podobne sytuacje. Czyli w sumie w książce jest 400 kombinacji. Stopień ich trudności został tak przygotowany, aby czytelnik – niezależnie od siły gry – miał możliwość sprawdzenia swych umiejętności w zakresie taktyki szachów.

Książkę można zamawiać w wydawnictwie: link.

Jest to nasza już druga wspólna praca: link.

Kontynuacja odcinka

ZADANIE SZACHOWE

Dla wszystkich

miłośników gry

B: Kh7, He5, d5, g7 ( razem szt 4 )

Cz: Ke8, He7, Gd8, d7 -,,-

Dokończ grę w tej pozycji

Która zakończy się matem

Do tego trzeba – precyzji?

Przy tym mając małą stratę!

Takie małe wymaganie

Też siły wystarczające?

Aby dokończyć zadanie

To matowanie kończące!

Pewnie komputer podoła

Rozwiązać takie zadanie?

Lecz do ciebie wykonanie

To dla ciebie będzie szkoła!

Też w ćwiczeniach umysłu

W jednym z twoich zmysłów!

Dla sprawdzenia się okaże

Czy potrzebne – apanaże? *

* – pomoc w rozwiązaniu?

Józef Rybak

10.02.2017 r. 29548/041/`17

Początek

Obecnie w READ ME jest w przygotowaniu do publikacji moja trzecia książka w tym znanym warszawskim wydawnictwie pt. Atak królewsko-indyjski.

Informacja na stronie EMPIKU: link.

A już teraz ruszyła przedsprzedaż w księgarni internetowej Wydawnictwa RM!
sklep@rm.com.pl

Treść:

Po 1.e2-e4 można włączyć do swego repertuaru debiutowego białym kolorem uniwersalne otwarcie, którego wyjściową pozycją do walki ilustruje diagram.

W tym ustawienu figurowym białe rezygnują z wykonania aktywnego ruchu d2-d4 oraz rozwijają swe siły w duchu  obrony królewsko-indyjskiej, lecz odwróconym kolorem i tym samym z dodatkowym tempem. Zaletą takiej opcji jest zatem ominięcie wielu gruntownie przeanalizowanych głównych wariantów i prowadzenie walki pewnym określonym torem.

Na przedstawionym obrazku widać, iż białe stworzyły twierdzę obronną swojemu królowi, aby następnie – w zależności od sytuacji na szachownicy – zastosować różnorodne metody gry:

1. Akcja na skrzydle królewskim po mobilizacji swych sił według układu: e4–e5, Wf1–e1, Sd2–f1, h2–h4, Sf1–h2–g4 itd. Kolejność posunięć może być oczywiście różna i uzależniona jest od gry czarnych.

2. Akcja na skrzydle hetmańskim po c2–c3, a2-a3 i b2-b4.

3. Akcja w centrum po c2-c3, d3-d4 z ewentualnym biciem e4:d5. Innym aktywnym chwytem białych jest – w dogodnym do tego momencie – uderzenie w środku szachownicy ruchem c2-c4.

Białe dysponują zatem we wszystkich przypadkach znakomitymi środkami bojowymi o charakterze pozycyjnym i kombinacyjnym, co daje  im realne możliwości uzyskania efektownego oraz szybkiego zwycięstwa.

Oprócz części teoretycznej książka zawiera 37 przykładowych partii.

Kontynuacja odcinka 45

Mało kto pamięta, że dyrektor tegorocznego turnieju otwartego na Gibraltarze Stuart Conquest  był w niedalekiej przeszłości aktywnym zawodnikiem. Jest arcymistrzem od 1991 roku.

Anglik jest świetnym tancerzem, co zademonstrował właśnie na turnieju TRADEWISE 2017.

W 1987 roku graliśmy razem w turnieju mistrzowskim w Dortmundzie. Nasza bezpośrednia partia miała dynamiczny przebieg i zakończyła się moim zwycięstwem.