W dniach 25-30.11.2019 w Salamance (Hiszpania) odbył się Festiwal Szachowy z udziałem arcymistrzyni Kariny Cyfki.
Wyniki indywidualne Polki.
Końcowa tabelka
W dniach 25-30.11.2019 w Salamance (Hiszpania) odbył się Festiwal Szachowy z udziałem arcymistrzyni Kariny Cyfki.
Wyniki indywidualne Polki.
Końcowa tabelka
Książki z cyklu „Moi wielcy poprzednicy” są fascynującymi publikacjami w dziejach szachowej literatury, bardzo wysoko ocenianymi przez znawców i opublikowanymi w wielu krajach!
Garri Kasparow – trzynasty mistrz świata i jeden najwybitniejszych szachistów w historii – obszernie przedstawia w swej pracy losy i najpiękniejsze partie mistrzów świata – a także ich głównych rywali do tego tytułu – prezentując analizę ich stylu oraz idee, którymi wzbogacili sztukę szachową.
Bohaterami pierwszego tomu są dawni „niekoronowani królowie” szachów oraz czwórka pierwszych oficjalnych mistrzów świata: Wilhelm Steinitz, Emanuel Lasker, Jose Raul Capablanca i Aleksander Alechin.
Książka jest kapitalnym poletkiem badawczym dla czytelnika z ambicjami sportowymi. Poprzez analizę 148 świetnie skomentowanych partii można pogłębić swoją technikę we wszystkich fazach gry. Jest również znakomitym materiałem pomocnym dla trenerów w ich pracy szkoleniowej.
Bardzo ważne jest, że to jest publikacja w języku polskim!
Od 1961 roku, kiedy rozpoczęła się moja przygoda z szachachi turniejowymi, poznałem na przestrzeni wielu lat sporo działaczy różnego szczebla. W tym gronie byli ludzie wiernie oddani naszej dyscyplinie, ale byli też tacy, którzy kierowali się więcej swoimi interesami. Zatem mam różne wspomnienia, którymi podzielę się w tej serii tematycznej.
Na zakończeniu mistrzostw okręgu seniorów i juniorów w Bydgoszczy (1961) moją uwagę zwróciła pewna osoba. Wyróżniała się niskim wzrostem (około 155 cm) oraz gładko ogoloną głową. „Kto to jest?” – zapytałem się kogoś. „To jest nasz prezes okręgu Franciszek Konarkowski” – padła odpowiedź. „Głównie zainteresowany jest karierą swojej córki. Ma na imię Henryka. Dlatego mało interesuje się innymi problemami na terenie naszego okręgu. Ogólnie mówi się o nim, że jeśli ci nie zaszkodzi, to ci nie pomoże. Na pierwszym miejscu jest Henia” – ktoś dodał.
Wtedy sobie pomyślałem: co może mi zaszkodzić jakiś działacz, jeśli będę dobrze grać w szachy. Przyszłość pokazała, że jednak się pomyliłem!
W 1962 roku oczekiwaliśmy na kolejne mistrzostwa okręgu juniorów, które miały wyłonić reprezentanta na mistrzostwa Polski. Nie odbyły się, gdyż prezes miał inne plany. Otóż na początku 1962 roku zorganizował w swoim mieście Grudziądzu „Międzynarodowe mistrzostwa Polski kobiet”.
W miesięczniku „Szachy” (6-1962) swoimi wrażeniami z turnieju podzielił się naoczny świadek Stanisław Gawlikowski. Jego końcowa ocena:
Mistrz świata Magnus Carlsen jest specjalistą obrony skandynawskiej, co widzieliśmy w wielu jego zwycięskich partiach.
W dzisiejszej 15 rundzie turnieju błyskawicznego Tata Steel Chess India Norweg gładko pokonał czołowego arcymistrza świata Jana Niepomniajszczyja (Rosja).
///////////////////////////////////
Kto chce zapoznać się bliżej z ideami tej obrony, polecam moją książkę na ten temat, która ukazała się w tym roku w wydawnictwie RM: link.
Po ukazaniu się wpisu Lider polskich szachów 28 otrzymałem kilka listów w prywatnej korespondencji w kwestii repertuaru debiutowego Jana Krzysztofa Dudy.
Korespondenci wyrazili dwie teorie:
1.Młody arcymistrz ma rzeczywiście problemy z repertuarem debiutowym. To wynika z tego, że łączy on studia z grą turniejową i na optymalny trening nie ma dużo czasu.
2.Duda jest w toku próbowania różnych idei debiutowych, jak to w przeszłości praktykował Magnus Carlsen.
Nie przypominam sobie, aby nasz arcymistrz wyrażał się konkretnie w kwestii swych studiów i czy to mu przeszkadza w karierze szachisty. Dlatego na ten temat się nie wypowiadam.
Bliższa jest mi natomiast druga opinia. Na temat repertuaru Carlsena wielokrotnie dyskutowaliśmy na blogu. O tym pisałem też w innych publikacjach.
Załączam fragment mojego tekstu z Panoramy Szachowej 11-2018:
„ Magnus Carlsen jest wielkim znawcą teorii debiutów i to nie ulega żadnych wątpliwości. Znany jest z tego, że szuka ciągle oryginalnych koncepcji, które sprawdza następnie w praktyce turniejowe. Wtedy ma się wrażenie, że próbuje w ten sposób uniknąć fazy debiutowej i pojedynek rozstrzygnąć w grze środkowej czy końcowej. Oczywiście jest to duża przesada. Carlsen wielokrotnie podkreślał w swych wywiadach, że głównie pracuje nad teorią debiutów, aby zaskoczyć swych przeciwników nowymi ideami już na początku gry.”
Fragment mojego tekstu z Panoramy Szachowej 1-2019:
„O naszym młodym arcymistrzu pisałem wielokrotnie, że jestem zafascynowany jego twórczością i uważam, iż polskie szachy będą miały z niego jeszcze wielką pociechę! Ważnym aspektem w jego wyszkoleniu jest zrozumienie istoty współczesnych szachów. Duda kilkakrotnie w różnych wywiadach wypowiadał się, że pracuje głównie nad debiutami, gdyż to jest najważniejsza faza partii. W jednym z telewizyjnych wywiadów wyraził następującą tezę:
Jeszcze część artykułu z Panoramy Szachowej 8-2018. M.in. pisałem:
„ Ciągle liczę, że nasz młody arcymistrz już niedługo osiągnie światowy poziom oraz będzie reprezentować polskie szachy w renomowanych turniejach. Co mnie jednak niepokoi w grze Dudy, to dość częste jego eksperymenty w ważnych partiach. Tak też stało się w ostatniej rundzie turnieju w Danzhou. Ruch 6.dxc3 (zamiast 6.bxc3. Mój dopisek po posunięciach 1.c4 e6 2.Sc3 Sf6 3.e4 d5 4.e5 d4 5.exf6 dxc3 itd.) nie jest polecany przez teorię, ponieważ białe tracą dynamiczne możliwości w dalszej walce. A przecież nasz arcymistrz gra doskonale szczególnie aktywne pozycje. Jako trener zawsze zwracałem uwagę moim podopiecznym na to, aby grali otwarcia i warianty, które najlepiej znają i są zgodne z ich charakterem gry. Wszelkie eksperymenty debiutowe są wskazane, ale nie w ważnych turniejach.”
////////////////////////////////////
W niedalekiej przeszłości napisałem w jednym z polskich pism szachowych:
Mistrz świata Magnus Carlsen jest, jeśli chodzi o początkową fazę partii, uniwersalnym szachistą. Jego repertuar debiutowy jest bogaty w różnorodne warianty i otwarcia. Norweg bardzo często eksperymentuje stosując nowe i rzadkie idee. Potrafi często zadowolić się minimalną przewagą w początkowym stadium partii, aby dopiero w środku gry lub nawet końcówce wykorzystać swoje atuty pozycyjne. Dlatego często mówi się o przeskakiwaniu przez niego debiutu, co nie odpowiada prawdzie. Mistrz świata jest genialnym szachistą i praktycznie może grać wszystko i to w różnych odsłonach…
Rozpoczęły się rozgrywki ligi niemieckiej z udziałem Polaków.
Aktualna tabela
W dalszych częściach swych epokowych dzieł „Mój system” oraz „Mój system w praktyce” Aron Nimzowitsch pogłębia swe rozważania w kwestii gry pozycyjnej w szachach.
Nie ma żadnych wątpliwości, że na zawartych w jego książkach przemyśleniach wychowało się wiele pokoleń szachistów naszego globu.
Sam studiowałem je po rosyjsku w czasach mojej młodości. Dzięki wydawnictwu PENELOPA oraz MARABUT nasza młodzież ma możliwość poznania je w rodzimym języku.
Zapraszam do lektury wspaniałych dzieł arcymistrza oraz teoretyka Arona Nimzowitscha, dzięki których odkryjecie tajemnice strategii szachowej i tym samym podniesiecie swą wiedzę o grze pozycyjnej.
Mimo tego, że prace te zostały napisane już dawno temu, nie straciły nic ze swej merytorycznej aktualności!
Tych książek nie może zabraknąć w bibliotekach naszych szkoleniowców oraz szachistek i szachistów wszystkich klas!
Natomiast wydania MARABUT należy szukać w Internecie.
Po wpisie Editora Lider polskich szachów 28 otrzymałem sporo uwag w tej kwestii. Tym zajmę się w następnych odcinkach. Na razie zamierzam skończyć temat „Akiba Rubinstein”.
Sam z twórczością naszego znakomitego arcymistrza zainteresowałem się szerzej dopiero po ukazaniu się książki w języku rosyjskim „Akiba Rubinstein” autorstwa Razuwajewa i Murachweriego (Moskwa 1980).
Wcześniej poznałem osobiście Jurija Razuwajewa w czasie turnieju w Polanicy Zdroju w 1979 roku. Byłem w tym czasie trenerem kadry Polskiego Związku Szachowego i dlatego miałem możliwość bez większych problemów dyskusji z nim na różne tematy o szachach.
Znałem jego wcześniejszy kontrowersyjny tekst o Akibie Rubinsteinie, w którym nazwał naszego rodaka m.in. „rosyjskim szachistą, prekursorem – obok Czigorina – radzieckiej szkoły szachowej”. To spotkało się oczywiście z decydowaną reakcją polskiego środowiska szachowego (Ten przypadek został obszernie przedstawiony w naszej książce z Jackiem Gajewskim „Akiba Rubinstein, RM 2017”). Dlatego w rozmowie z Jurijem nie podnosiłem tego tematu, aby nie „rozdrażnić” arcymistrza.
Zadałem mu w pewnym momencie pytanie: „Jak oceniasz karierę Rubinsteina?”. Odpowiedział, że był znakomitym szachistą i wniósł wiele dla rozwoju teorii debiutów. „Ale był też wielkim technikiem końcówek, szczególnie wieżówek” drążyłem temat.
„Zgadza się, ale to wynika z praktyki. Debiutów trzeba się nauczyć i zrozumieć, natomiast technikę w grze końcowej można wytrenować w toku gry lub nawet z pomocą odpowiednich ćwiczeń” – odpowiedział. Nie powiedział właściwie nic nowego, gdyż znałem to z lektury różnych publikacji.
Na tym polegała właśnie niezwykła siła radzieckich szachów: Doskonała znajomość fazy debiutowej umożliwiała w toku gry uzyskanie przewagi w grze środkowej i następnie przejście do korzystniejszej (wygranej) końcówki!
Tymczasem u nas w Polsce rozpowszechiano absurdalną „Teorię Capablanki”, o której była wielokrotnie mowa na tym blogu!
Sam już na początku mojej przygody z szachami zadawałem sobie i innym pytanie: „Dlaczego nasi czołowi szachiści nie odnoszą znaczących sukcesów na arenie międzynarodowej. Nie mamy zdolności do uprawiania tego intelektualnego sportu, czy są jakieś inne przyczyny”?
Ten dylemat próbowałem wyjaśnić w latach 1978-1981, kiedy byłem pracownikiem Polskiego Związku Szachowego i miałem możliwość dysputy z różnymi osobami, które miały coś do powiedzenia w tym temacie.
Najbardziej „uświadomił” mnie w tej kwestii Stanisław Gawlikowski – znany publicysta i badacz historii szachów.
Pisałem już kiedyś na blogu, że w 1980 roku w Zakopanem na zgrupowaniu kadry narodowej miał on kilka wykładów na temat historii naszej dyscypliny. Bardzo dowcipnie (nie wszystko mogę powtórzyć) przedstawił pozycję polskich szachów w świecie, która właściwie niewiele zmieniła się od 1945 roku.
M.in. powiedział, że przed wojną Ministerstwo Spraw Zagranicznych, które finansowało wyjazd naszej reprezentacji na olimpiady stawiało jeden warunek: „Będą pieniądze, ale musi być w drużynie choć jeden prawdziwy Polak”! Dla przypomnienia: W drużynie w Hamburgu 1930 grał nasz Kazimierz Makarczyk!
Natomiast w rozmowie prywatnej Stanisław Gawlikowski wyjaśnił mi, dlaczego – według niego – rozpowszechnia się w polskim środowisku szachowym „Teorię Capablanki”, a nie osiągnięcia Polaka Akiby Rubinsteina.
Nie wnikając jednak w szczegóły tej dyskusji, w książce o Akibie Rubinsteinie wspólnie z Jackiem Gajewskim przedstawiliśmy kolosalne osiągnięcia naszego genialnego arcymistrza w rozwoju królewskiej gry i to, że jego twórczość powinna być wzorcem dla tych polskich szachistek oraz szachistów z ambicjami osiągania wyników sportowych na skalę światową! Powinna być też kierunkiem działania naszych trenerów, aby w tym duchu szkolili naszą utalentowaną młodzież!