Dzisiaj zakończyły sie w Solinie Mistrzostwa Polski Juniorek i Juniorów do lat 16 i 18. Zawody zostały rozegrane na dystansie 9 rund.
Jan-Krzysztof Duda (do 18 lat)
Aleksandra Lach (do 18 lat)
Aleksander Kaczmarek (do 16 lat)
Urszula Grochocińska (do 16 lat)
Wyniki juniorek d0 16 lat
Wyniki juniorów do 16 lat
Wyniki juniorek do 18 lat
Wyniki juniorów do 18 lat
Postawa Ananda jest nienajlepsza. To niedobrze że zamiast porządnie grać, chowa się gdzieś po kątach. Co to za strategia mistrza świata, który albo nie gra, albo gra na remis. Anand wyraźnie chce za wszelką cenę utrzymać tytuł mistrza świata. Ale takie utrzymywanie tytułu mistrzowskiego za pomocą migania się od gry, wg mnie powoduje że Anand ma coraz mniejsze moralne prawo nazywania się mistrzem świata. To tak jakby schował ten tytuł pod pachą i ukrył się w kącie za szafą, żeby nikt mu go nie zabrał.
Nasuwa mi się tu analogia z Fischerem. Zaprzestanie gry stawia pod znakiem zapytania to, czy dana osoba prezentuje rzeczywiście mistrzowski poziom. Pod względem siły gry może i owszem, choć w przypadku ewentualnej wygranej Gelfanda, będzie to wątpliwe. A więc tytuł nie musi iść koniecznie w parze z realną supremacją w grze. Ale nawet przy bezdyskusyjnej dominacji w sile gry, od takiej osoby oczekujemy czegoś więcej. Oczekujemy potwierdzenia mistrzostwa i dawania dobrego przykładu swoją grą i postawą sportową. Lata robią swoje i siła gry nie będzie już na najwyższym poziomie, dlatego może nawet bardziej skłaniałbym się do położenia nacisku na właściwą postawę sportową mistrza świata. A z tym Anand ma problem od pewnego czasu.
Myślę, że o ile w najbliższym meczu poradzi sobie z Gelfandem, to w następnym cyklu przegra, albo z Aronianem albo z Carlsenem, czy kimś innym. Ci przynajmniej grają na serio. Nawet Kramnik, który już chyba nie jest w stanie walczyć o koronę, gra porządne szachy i nie miga się od rywalizacji. Konkludując, uważam że na tronie szachowym zdecydowanie potrzebna jest zmiana warty. Nie wystarczy dobra siła gry, światu szachowemu potrzeba dobrego sportowca z ambicjami. A Anand już ich nie ma.
Krzysztof Kledzik
Kabaret satyryczny „Pod Egidą” powstał w 1967 roku i zasłynął w czasach PRL z wielu bardzo odważnych przedstawień.
Temat szachowy znalazł się także w programie kabaretu.
W TVN24 został opublikowany pouczający artykuł:
Wykryła błąd sędziów i oddała puchar koleżance
NIEZWYKŁY GEST FAIR PLAY 12-LETNIEJ PŁYWACZKI
To były jej pierwsze większe zawody i od razu okazała się ich gwiazdą, choć wcale nie wygrała. 12-letnia Aleksandra Kogut z Krakowa zwróciła uwagę sędziów na błąd, jaki popełnili w liczeniu, przyznając jej miejsce na podium regionalnego turnieju pływackiego. Z pucharu więc zrezygnowała, ale w zamian dostała o Polskiego Komitetu Olimpijskiego dyplom Fair Play za „czyn sportowy”.
Ciąg dalszy tekstu w TVN24.
/////////////////////////////
Znanych jest wiele podobnych przypadków z innych dyscyplin sportowych. A jak jest to w królewskiej grze? Różnie. Jestem związany z szachami przeszło 50 lat. Dużo widziałem i przeżyłem. O „kombinacjach” szachistów można by napisać naprawdę wiele. Może kiedyś zajmę się obszerniej tym problemem.
Na razie zastanówmy się, jak to powinno wyglądać idealnie w praktyce. Jedno jest pewne, że szachistów – uprawiających sport o wartościach wielce intelektualnych – powinien cechować wysoki poziom etyczno – moralny. Trudno jest sobie wyobrazić mistrza szachowego nie przestrzegającego podstawowych idei fair-play, które wyrażają się przede wszystkim sposobem bycia, szacunkiem i uznaniem dla partnera w grze niezależnie od tego, czy został zwycięzcą czy pokonanym, skromnością w przypadku zwycięstwa i zachowaniem spokoju w momencie porażki. Szachista powinien być świadomy tego, że jego partner tylko w grze jest przeciwnikiem. Natomiast po skończonym pojedynku powinna panować koleżeńska atmosfera.
Istotnym momentem jest rozpoczęcie partii, kiedy to zawodnicy witają się uściskiem ręki. Podobnie po jej zakończenie partnerzy podają sobie rękę, dziękuję za grę i ewentualnie przystępują do wspólnej analizy zakończonej dopiero partii.
Niestety praktycznie nie do uniknięcia jest tak zwana taktyka turniejowa, która nie ma nic wspólnego z zasadami fair-play. Powszechnie jest to stosowane w imprezach szachowych na wszystkich szczeblach na całym świecie, w myśl której nie we wszystkich partiach walczy się o zwycięstwo, a można niektóre zremisować bez gry. Taka taktyka głosi: „Umówiony remis bez walki w wyjątkowych sytuacjach (np. z kolegą) i tylko gra na wygraną ze słabszym przeciwnikiem.
Wczoraj zmarł znany rosyjski arcymistrz i trener Jurij Razuwajew.
Jurija poznałem w czasie turnieju w Polanicy Zdroju w 1979 roku, który zresztą zakończył się jego zwycięstwem. Potem spotkaliśmy się w Dortmundzie w 1985 roku. Jurij wygrał główny turniej w trakcie Szachowych Dni Dortmundu. W latach 1990 – 1992 graliśmy w 1-bundeslidze w jednej drużynie Schachfreunde Brackel Dortmund.
Jurij komentował też partie z bundesligi dla periodyku „Schachspiegel”, którego byłem redaktorem. W tym okresie mieliśmy bardzo częste kontakty.
Wielokrotnie rozmawialiśmy również na tematy szkolenia młodzieży i metodyce treningów w szachach.
Wspomnienia Dagoberta Kohlmeyera
Cześć Jego pamięci!
– Rzeczywiście jest przepis, że bluzka nie może być rozpięta na jeden bądź dwa guziki – przyznaje Dorota Rzepecka z Polskiego Związku Szachowego.
W nowych przepisach jest też zakaz noszenia kapeluszy i klapek. Regulamin obowiązuje od ostatniego turnieju kobiet w Turcji. Tuż przed nim zawodniczki przeszły odprawę. Było krótko, o krótkich spódniczkach.
– Usłyszałyśmy, że powinnyśmy tak, jak w biznesie: do 5, 10 centymetrów powyżej kolan maksymalnie (długość spódnicy – red.) – mówi Joanna Dworkowska, arcymistrzyni szachowa.
„Gdzie tu fair play?”
Konkurentów rzeczywiście bardziej niż figury na szachownicy może zainteresować figura zawodniczki. Albo dekolt, czy efektowny kapelusz. – I gdzie tu fair play? – pyta wiceprezydent Europejskiej Unii Szachowej.
– Nam zależy na tym, żeby wygrywał ten, który jest najlepszy w sztuce fachowej i oddziaływania psychologiczne staramy się eliminować – wyjaśnia Tomasz Sielicki, prezes Polskiego Związku Szachowego, i jednocześnie zastępca prezesa Europejskiej Unii Szachowej.
Joanna Dworakowska przyklaskuje nowym przepisom. – Grałam na mistrzostwach świata New Delhi i jedna z zawodniczek przyszła w bluzce, bardzo ładnej, ale przezroczystej, bez stanika – wspomina arcymistrzyni szachowa.
Takie przykłady – jak się okazuje – można mnożyć. – Jedna z bardzo urodziwych dziewcząt miała bardzo odsłonięty dekolt i niektórzy, bardzo regulaminowi szachiści, którzy z nią grali, mówili, że powinna być dyskwalifikacja, bo rozprasza – mówi Andrzej Dobrowolski, prezes Mazowieckiego Związku Szachowego.
Na podium w brudnych dżinsach
Kara za rozpraszanie to upomnienie. Po trzecim zawodniczka odpada z gry. – Nie jest to dobre dla samych szachów, bo miłe widoki były czymś, co kontrastowało z szachami i mogło zainteresować ludzi, którzy nie znają się na szachach – uważa Jolanta Zawadzka, arcymistrzyni szachowa.
Polskiego Związku Szachowego argumentuje: – Żeby przyciągnąć sponsorów, musimy wyglądać dobrze. Dlatego nowy kodeks ubierania mówi przede wszystkim o czystym i schludnym stroju. Również panów. Z tym bywało bowiem różnie. – Mistrz Europy wszedł na podium w brudnych dżinsach – wspomina Tomasz Sielicki.
Źródło:
TVN24
Polski Związek Szachowy
Anatolij Karpow – dwunasty mistrz świata: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.
Dlatego książki omawiające początkowe stadium partii, monografie debiutowe i encyklopedie cieszą się dużą popularnością wśród arcymistrzów, mistrzów i zawodników niższych kategorii. Teoria i praktyka debiutów stale się rozwija. Dlatego ambitni szachiści, przede wszystkim zawodowi gracze, uważnie obserwują i studiują debiuty.
Kto zaniedba studiowanie teorii debiutów, ten szybko pogubi się w gąszczu nowych wariantów i idei…
Francuski mistrz szachowy i kompozytor Francois Andre Danican Philidor (1726-1795) napisał w swojej książce pt. „Analiza gry szachowej”, Londyn 1749, że „pionki są duszą szachów”. Od tego czasy minęły już przeszło dwa stulecia, ale stwierdzenie to, mimo iż wiele poglądów o strategii i taktyce szachów uległo w międzyczasie rewizji, nie straciło na swej aktualności. Pionki odgrywają bardzo ważną rolę w partii i z tego musi zdawać sobie sprawę każdy szachista. Bowiem od pozycji pionków zależy, jakie plany strategiczno-taktyczne będą w partii realizowane.
