Spis treści

Od redakcji

Karuzela się kręci. Najlepsi gracze świata grają prawie bez przerwy w superturniejach, organizowanych w luksusowych warunkach, z wysokimi honorariami, nagrodami itp. Ale jest jedno „ale“. Trzeba tam się dostać, a to wymaga niewiarygodnej pracy i wysokich nakładów finansowych. Utrzymanie się na szczycie to codzienna praca po 6-8 godzin, a dostanie się, do elity, to kilkanaście godzin codziennej pracy, łącznie z przygotowaniem fizycznym i dobraniem właściwego trenera. Przy czym warto wiedzieć, że najlepsi trenerzy rzadko mają tytuł arcymistrza, bo wiedza przeciętnych arcymistrzów jest bardzo ograniczona i koncentruje się tylko na niektórych systemach. Niewielu ma pojęcie o metodach treningu, o psychologii, „wyłapywaniu“ słabych stron podopiecznego i jego rywali, itd., itp. Z kolei analitycy w zespołach mistrzów świata i pretendentów są z reguły arcymistrzami, bo trzeba im powierzyć do rozpracowania jeden czy dwa konkretne warianty.

W czerwcu elita spotkała się w Moskwie na memoriale Michaiła Tala. Partie były niezwykle zaciętę i pełne walki. Z 45 pojedynków 17 zakończyło się sukcesem jednej ze stron, przy czym nieoczekiwanie aż 10 partii wygrały czarne. Trudno to jednak uznać za sensację, bo gdy partie są grane „na noże“, to czarny kolor niczym nie ustępuje białemu. Natomiast pewną niespodzianką był triumf najstarszego zawodnika turnieju 45-letniego Borysa Gelfanda. W szachach nie jest to nic dziwnego, bo przecież Emanuel Lasker, Wasilij Smysłow czy Wiktor Korcznoj odnosili światowe sukcesy w znacznie starszym wieku. Opinia publiczna, ukierunkowana na młodych graczy i wielkie talenty, zapomina, że ugruntowana wiedza starszych zawodników, nawet w obecnym „wieku komputerów“, jest ważnym elementem w walce o najwyższe osiągnięcia.

Tegoroczne mistrzostwa świata w grze szybkiej i błyskawicznej, rozegrane w Chanty Mansyjsku, miały niezwykle wysokie fundusze nagród po 200 tys. USD (po 16 nagród w każdym turnieju). Niemniej jednak zabrakło tu wielu liczących się zawodników elity, którzy prawdopodobnie mieli już dosyć startów. Otworzyła się szansa zdobycia grosza przez zaplecze najlepszej dziesiątki. Ale tylko pozornie. Najlepsi gracze świata równie silnie grają w szachy szybkie (15 rund) czy blitze (15 podwójnych rund) i na podium stanęli zawodnicy, nie raz triumfujący w turniejach elity. Czołówka światowa osiągnęła poziom niedostępny dla innych i niespodzianek, nawet w szachach szybkich i blitzach, jest coraz mniej. Zasłużone sukcesy Szachrijara Mamedjarowa z Azerbejdżanu oraz Wietnamczyka Le Quang Liema budzą uznanie.

W „Małym Szachiście“ omawiane jest operowanie ciężkimi figurami oraz współdziałanie pary wież i hetmana. Ponadto wykorzystanie słabości siódmej i ósmej linii wraz z typowymi pozycjami matowymi.

Dzisiaj uczestnicy superturnieju w Dortmundzie mieli wolny dzień od gry, choć w godzinach 15.00-16.00 byli zobowiązani do spotkania z fanami królewskiej gry i podpisywania plakatów oraz programów turnieju. Impreza odbyła się w głównym holu banku „Sparkasse” i cieszyła się dużym zainteresowaniem.

Wraz z sędzią głównego turnieju Andrzejem Filipowiczem, Bretislavem Modrem – redaktorem i wydawcą pisma w języku czeskim „Sachinfo” oraz jego żony Hany zwiedziliśmy znaną zaporę wodną w Möhnesee.

Od lewej strony: Bretislav Modr, Hana Modrova i Andrzej Filipowicz

Link

Nie jestem kibicem piłki nożnej. Nie oglądam meczów i nie świętuję sukcesów polskiego futbolu. Ale wiem, że Lechia Gdańsk to znany i szanowany klub, który cieszy się w moim mieście wielkim uznaniem. Nie sposób go przemilczeć mówiąc o polskim sporcie. Nic więc dziwnego, że osiągnięcia tego klubu są tematem różnych prasowych doniesień, w tym i artykułów w dodatku Trójmiasto do Gazety Wyborczej. W jednym z nich ustosunkowano się do ostatnich zmagań Lechii z klubami Podbeskidzie Bielsko-Biała oraz Ruchem Chorzów i snuto przewidywania na przyszłość. Czy wróżono wspaniałe zwycięstwa Lechii? Nie. Czy twierdzono że jej piłkarze są zawodnikami ze ścisłej czołówki światowej? Nie. Czy rozgrzeszano niepowodzenia sportowe klubu? Nie. Czy udawano że jak zwykle nic się nie stało? Nie.

            W takim razie co napisano we wspomnianym artykule? Cóż, „wdepano w ziemię” kilku napastników z tej drużyny. Wykazano, że z takimi zawodnikami klub nie ma co marzyć o znaczących osiągnięciach. Wykazano nieudolność piłkarzy, i to raczej bez „ogródek”. Przewidywania autora artykułu co do przyszłości klubu nie pozostawiają wątpliwości, że gra zawodników regularnie obijanych przez przeciwników oraz mających kłopoty z trafieniem w piłkę, może przyczynić się do klęski Lechii Gdańsk.

            Artykuł w Gazecie Wyborczej nie był przychylny dla tutejszego klubu sportowego. Czy jednak jego władze oskarżyły autora o atakowanie polskiej piłki nożnej? Nie. Czy zarzucano mu kalanie środowiska piłkarskiego? Nie. Czy trener Lechii zwymyślał redaktora sportowego na forach internetowych? Nie.

            Dziwne? Nie, gdyż powszechnie wiadomo że takie doniesienia prasowe wskazują na faktyczne braki w polskiej piłce nożnej, ujawniają niedociągnięcia szkoleniowe, poruszają problemy klubów sportowych, itp. Czyli w zamyśle autorów, naświetlają sprawy, których wyeliminowanie może przyczynić się do podniesienia poziomu umiejętności zawodników i w konsekwencji do osiągnięcia przez nich lepszych rezultatów. Takie artykuły traktuje się raczej jak wyraz troski o tą dziedzinę sportu
.…

Moje artykuły często kończę jakąś konkluzją. Tym razem jej nie będzie. Proponuję raczej, aby każdy z Czytelników zrobił to we własnym zakresie.

Krzysztof Kledzik

W III rundzie tegorocznego superturnieju w Dortmundzie honorowym gościem był arcymistrz Vlastimil Hort, jeden z czołowych szachistów świata w latach 70. XX wieku, pretendent do tytułu mistrza świata.

Vlastimil Hort (w środku) „pomaga” Kramnikowi w wykonaniu pierwszego ruchu przeciwko Chenkinowi. Z lewej strony widać sędziego głównego Andrzeja Filipowicza, natomiast z prawej strony stoi dyrektor turnieju Stefan Koth.

Z Vlastimilem Hortem znany się od wielu lat. W biurze prasowym arcymistrz pokazał swoje zwycięstwo z Karpowem: Link.

W dniach 11-28 lipca odbył się w Pardubicach festiwal, w którym rozegrano turnieje klasyczne, blitza, rapida, kloca, szachów Fischera, Solvingu itd.

W turnieju otwartym (238 uczestników) białoczerwoni nie odnieśli sukcesów. Paweł Jaracz został sklasyfikowany na 50 miejscu z 5.5 punktami, na 56 znalazł się Kacper Piorun 5.5 i Barbara Jaracz z 4.5 uplasowała się na 124 pozycji.

Lepiej powiodło się w rozgrywkach rozwiązywania zadań szachowych (Solving). Drugie miejsce zajął Kacper Piorun.

W trzeciej rundzie turnieju w Dortmundzie rozegrano interesującą teoretycznie partię Caruana-Adams na temat popularnej obecnie obrony berlińskiej. Włoch zagrał nowy ruch 14.Kf2, choć wcześniej przeciwko Kramnikowi w Moskwie po 14.f5 uzyskał remis. Nowinka nie okazała się najlepsza i Anglik bez większego problemu uzyskał lepszą grę i w rezultacie odniósł zwycięstwo.

Wydaje się, że najsilniejsze jest 14.Kf2, co było już z sukcesem zastosowane w praktyce turniejowej (Wolokitin-Ortega, Rijeka 2010).

W 9-rundowym turnieju o nazwie Ford/Greenwood Open Seniors Tournament 2013 w Sydney startował znany publicysta Marek Baterowicz, który ostatecznie zajął 6 miejsce.

Końcowe wyniki

1. Biljana Dekic (2090) 7.5
2. Pertti Sirkka (2026) 7.5
3. Frank Hutchings (1912) 7
4. Paul Glissan (1850) 6
5. Frank Low (1793) 5.5
6. Marek Baterowicz (1760) 5
7. Steven Steinitz (1607) 5
8. Norman Greenwood (1728) 4.5
9. Jan Dikson (1762) 4.5
10.Tony Baldwin 4.5
11. Robert Laurie 4.5
12. Ivan Case 4
13. Bosko Aleksovski 4
14. Mark Wilson 3.5
15. John Pepping (1664) 3
16. Hans Schwandl (1662) 3
17. Tim Singleton 1.5
18. John Baker 0.5

Katalońskie miasto Barcelona słynie z pięknej architektury, w szczególności z wizjonerskich, secesyjnych budowli zaprojektowanych przez Antonia Gaudi’ego. Podczas bardzo krótkiego pobytu w tym mieście miałem możliwość przyjrzenia się flagowym projektom tego wybitnego architekta, m.in. kościołowi Sagrada Familia i dwóm kamienicom, Casa Mila (zwana „Kamieniołomem”)  i wywołującej szczególne doznania, takie z pogranicza jawy i snu, Casa Battló. 

Do niezwykłości i piękna dzieł Gaudi’ego nawiązują ciekawe zestawy szachowe, prezentowane poniżej. Wykorzystano w nich motywy elementów ozdabiających budowle tego wielkiego architekta, oraz ulubione przez niego, wielokolorowe mozaiki.

Krzysztof Kledzik