Z wielkim napięciem czekaliśmy na pojedynek Radosława Wojtaszka z Baadurem Jobavą. Niestety nasz arcymistrz nie spełnił oczekiwań swoich fanów i poniósł porażkę. Prawdopodobnie stracił tym samym szansę na zwycięstwo w grupie B.

Sama partia była bardzo ciekawa. Jobava wybrał ostry gambit budapeszteński, na którego Wojtaszek nie znalazł właściwej recepty.

Przypominam, że w II rundzie turnieju głównego młody arcymistrz Rapport pokonał w tym gambicie samego Gelfanda: Link.

Niedawna przegrana J.K. Dudy z Anną Muzyczuk stała się tematem interesującej dyskusji na blogu Jerzego Konikowskiego. Okazuje się, że jej echa zabrzmiały na stronie należącej do trenera MASz, Waldemara Świcia. Ku mojemu zdumieniu, nasza spokojna i rzeczowa rozmowa o wyborze wariantu debiutowego Jana K. Dudy i wynikających z tego konsekwencji dla przebiegu całej partii, chyba została opatrznie zrozumiana przez trenera Świcia. W swoim artykule pan Waldemar wypowiedział się w bardzo negatywnych (zaskakująco negatywnych!) słowach o całej tutejszej polemice. Celem mojego wpisu nie jest przytaczanie konkretnych zwrotów i wyrażeń WŚ, i próby kolejnego tłumaczenia dlaczego ich użycie nie jest właściwe. Czytelników zainteresowanych szczegółami przemyśleń pana Waldemara odsyłam do jego wpisu pt. „Powtórka z rozrywki?”. Warto to zrobić, aby wyrobić sobie pogląd na całą sprawę.

Szkoda że trener MASz nie podjął konstruktywnego dialogu „debiutowego”, czyli rzeczowej rozmowy na temat wariantu wybranego przez J.K. Dudę. Myślę, że taka polemika była by bardzo owocna i przydatna dla wielu miłośników szachów. Starcie się poglądów oraz sposobu podejścia do wariantów debiutowych (i uzyskanych w ten sposób struktur) jest niezwykle owocne i płodne intelektualnie. Zachęcam zatem do bardziej otwartego podejścia do spraw dialogu szachowego, nie tylko pomiędzy zwolennikami opcji „jest super”, ale szczególnie pomiędzy obozami prezentującymi odmienne spojrzenia na pewne sprawy.

Pan Waldemar zauważył, iż struktury powstające po posunięciu 5.d3 w rzeczonym wariancie, pojawiały się wcześniej w partiach granych przez Magnusa Carlsena oraz Garri Kasparowa. To oczywiście jest cenna i wartościowa uwaga, rozszerzająca nasze spojrzenie na problem gry Jana K. Dudy. Niestety pan Waldemar nie wziął pod uwagę zasadniczego faktu, iż, przy całym szacunku dla JKD, jest zasadnicza różnica pomiędzy naszym zawodnikiem a Carlsenem czy Kasparowem. O ile ci dwaj wybitni szachiści mogą grać to co chcą, o tyle Jaś – to co powinien. Jasiu jeszcze nie osiągnął poziomu i techniki gry Carlsena czy Kasparowa, i w swoich partiach powinien wybierać struktury czy warianty zapewniające mu przewagę w partii. Poza tym trudno dobierać sposób gry dla Jasia opierając się bezkrytycznie na tym, jak grali inni. Trzeba wybrać dla niego to co jest właściwe dla jego rozwoju szachowego oraz odpowiednie dla stylu gry i osobowości naszego zawodnika.

Na zakończenie swojego wpisu pan Waldemar odniósł się do kwestii negowania albo ogólnie deprecjonowania znaczenia debiutów na korzyść pozostałych faz gry. Użyta przez niego konstrukcja logiczno-językowa jest bardzo zawiła, ale całkowicie niepotrzebna gdyż zaciemnia i przeinacza obraz zagadnienia. Warto zauważyć, że problem znaczenia debiutów był na tym blogu już nie raz szczegółowo omawiany i logicznie tłumaczony.

W charakterze konkluzji pozostaje mi poprosić pana Waldemara o zaniechanie niepotrzebnych „wycieczek” i stonowanie emocji, na rzecz bardziej tolerancyjnego i twórczego dialogu szachowego.

Krzysztof Kledzik

Na stronie PZSzach-u opublikowano nowy Regulamin Kwalifikacyjny, określający sposób postępowania przy nadawaniu kategorii i tytułów szachowych.

Analizując uchwalone wymogi narzuca się nieodparta myśl, iż wkrótce aby osiągnąć tytuł mistrza, trzeba będzie znać jedynie prawidłowe ruchy bierek szachowych. Niestety nie tylko ranking ELO ulega systematycznej inflacji, lecz również i wymagania stawiane kandydatom do tytułów szachowych.

Nie dziwmy się zatem, że coraz bardziej pęcznieje lista niczym nie wyróżniających się mistrzów i arcymistrzów szachowych, których tytuły obecnie już niewiele znaczą.

Z dużym napięciem oczekiwaliśmy pojedynku w 4 rundzie turnieju w Wijk aan Zee Jana-Krzysztofa Dudy z Anną Muzychuk. W wybranym przez naszego arcymistrza wariancie po 5.d3 nie jest łatwo uzyskać przewagę debiutową i przeciwniczka wyrównała dość szybko grę. W dalszej części partii sytuacja na szachownicy się zaostrzyła i Duda w krytycznym momencie wykonał przegrywający ruch 28.Wf1?? (Prawidłowe było 28.We1!).

Trzeba przyznać, że arcymistrzyni grała ciekawe szachy. Dla inicjatywy ofiarowała dwa pionki i w końcowym efekcie – po wykorzystaniu niedokładnej gry Polaka – zorganizowała atak matowy.

Moja uwaga: Nasz młody arcymistrz powinien rozszerzyć swój repertuar debiutowy o główne warianty w partii hiszpańskiej, a więc zamiast 5.d3 polecam 5.0-0  itd.

W najnowszym Magazynie Szachista (styczeń 2014) napisałem: „W pojedynkach na wysokim szczeblu jest obecnie trudno osiągnąć przewagę w fazie debiutowej i dlatego walka przesuwa się przeważnie na pozostałe stadia partii. Bardzo często rozstrzygnięcie pada dopiero w grze końcowej…”.

Takich przypadków jest rzeczywiście sporo na szczycie światowej piramidy i to odnosi się przeważnie do ścisłej czołówki. Oczywiście nie oznacza to jej rezygnacji z pracy nad debiutami, ale wskazuje że jest to zadanie wymagające dużego wysiłku i zaangażowania w samokształcenie.  Dlatego zwracam uwagę młodym i ambitnym zawodnikom na to zagadnienie i jednocześnie przestrzegam ich przed bezkrytycznym przyjmowaniem rozpowszechnianej po meczu Anand-Carlsen błędnej teorii, że obecnie nadszedł nowy trend w szachach: Debiuty rzekomo staną się mniej ważne, a szachiści większy nacisk położą na inne części partii.

Podchodźcie z dużym dystansem do takich wskazówek. Jeśli chcecie osiągać wyniki na skalę światową, to pracujcie nad otwarciami. Taki trening rozwija twórczo zawodnika i daje szanse na pokonanie nawet silniejszego przeciwnika. Zachęcam do stosowania gambitów, które rozwijają kwalifikacje taktyczne.

W II rundzie tegorocznego turnieju A w Wijk aan Zee młody węgierski arcymistrz Richard Rapport (2691) wybrał przeciwko byłemu wicemistrzowi świata Borysowi Gelfandowi (2777) ostry gambit budapeszteński i pojedynek rozstrzygnął na swoją korzyść.

Obejrzyjmy tę partię:

Po dwóch rundach turnieju w Wijk aan Zee 2014 Radosław Wojtaszek ma zaledwie pół punkta. Przypuszczamy jednak, że to chwilowy spadek formy i Radek ruszy w końcu do boju i zacznie zdobywać punkty konieczne do wygrania grupy B. Tym bardziej, że Radek ma na miejscu pomoc w osobie swojej przyjaciółki rosyjskiej arcymistrzyni Aliny Kaszlinskiej.

Przypominam świetną partię Wojtaszka z turnieju w Zurichu. Takich pojedynków oczekujemy od naszego arcymistrza w Wijk aan Zee.