Nieobecny na olimpiadzie w Tromso trener polskiej kadry Michał Krasenkow prognozuje wyniki: źródło.

Pytania:

1. Назовите Ваш вариант пятерки лучших команд на Олимпиаде в Тромсе (не обязательно в порядке занятых мест).
2. Команда не-фаворит, способная преподнести самый большой сюрприз Олимпиады?
3. Является ли нынешний состав российской сборной сильнейшим? Если Вы не вполне согласны, чьи кандидатуры имело смысл рассмотрет
4. Кто из нынешних участников российской сборной покажет наиболее высокий индивидуальный результат?
5. Есть смысл поменять что-либо в формате проведения Олимпиад? (например, введение двух дивизионов, изменение системы подсчёта зачётных очков и т. д.?)
6. Расскажите о наиболее врезавшемся в память «олимпийском» эпизоде.
7. Имеются ли различия (и какие?) в подходе к командной борьбе между молодыми шахматистами и гроссмейстерами Вашего поколения?

Ocena Michała Krasenkowa

1. Традиционно – Россия, Украина, Армения, дальше трудно сказать, но мне кажется, всё же США и Венгрия.

2. Хотелось бы, чтобы это была Польша (с улыбкой).

3. Считаю абсолютно некорректным мне как представителю другой федерации высказываться на эту тему – точно так же мне неприятно, когда шахматисты из других стран (даже польского происхождения) лезут в дела Польской федерации.

4. И здесь воздержусь от ответа.

5. Прежде всего, необходимо изменить зачет по доскам. Он должен быть основан не на проценте или рейтинг-перформансе, а на количестве набранных очков – конечно, с учетом среднего рейтинга соперников. Такой критерий несложно придумать (при желании ФИДЕ готов помочь). Важно, чтобы участник, борющийся за медаль на доске, был заинтересован в игре в последних турах, и таким образом не было противоречия между интересами команды и его личными.

6. Мда… Это был неприятный момент, когда – как раз из-за системы зачета по доскам – два „забойщика” команды, „стоявшие” на медаль на своих досках, не хотели играть. Дело было в Элисте в 1998 г. в одном из последних туров, а я был играющим капитаном команды. Дошло чуть ли не до скандала, а кончилось все… подбрасыванием монеты. Матч мы проиграли с крупным счетом, свое выступление на Олимпиаде сильно подпортили.

7. Не вижу больших различий, кроме тех, которые обусловлены объективными причинами – например, изменением системы зачета с суммы очков по доскам на сумму матчевых очков.

Źródło

„Lubię mieć silnego przeciwnika. Im jest silniejszy, tym lepiej. Na turniejach nigdy nie mówiłem, że zwycięża przyjaźń, czy że nieważne zwycięstwo tylko ważne aby wziąć udział. Mobilizował mnie konflikt. Karpow był niewątpliwie najgroźniejszym z moich rywali.” – Kasparow (Playboy, 2005) Tabela od najłatwiejszych do najtrudniejszych przeciwników:

Adams +10 -0 =8

Shirov +15 -0 =14

Gelfand +13 -0 =8

Polgar +8 -0 =3

Portisch +4 -0 =8

Korchnoi +16 -1 =23

Short +28 -2 =26

Topalov +10 -3 =14

Ivanchuk +11 -4 =22

Anand +16 -4 =31

Kramnik +4 -5 =40

Karpov +28 -21 =129

Sylwetkę Jacka Gajewskiego przedstawiłem już wcześniej na blogu.

Proponuję Państwu lekturę jego nowych bardzo ciekawych tekstów dotyczących szachów, które zostały opublikowane w Kwartalniku Edukacyjnym: PCEN, ISSN 1230-7556, nr 1 (76) wiosna 2014. Tytuł: Szachy w edukacji.

Środki, metody, cele, zasady kształcenia

Sandomierz szachową stolicą Polski i świata

SPIS TREŚCI

OD REDAKCJI

Niebywałe osiągnięcie zanotował mistrz świata Magnus Carlsen. Do tytułu mistrza świata w szachach klasycznych dorzucił dwa tytuły mistrzowskie w szachach szybkich i blitzach. Jest to osiągniecie bez precedensu, bo mistrz świata Viswanathan Anand w latach 2007-2013, był „tylko“ dwukrotnie wicemistrzem świata w blitzu w 2007 roku (za Iwanczukiem) i w 2009 roku (za Carlsenem). W Dubaju zagrali wszyscy najlepsi szachiści świata, a medale w szachach szybkich zdobyli 22-letni Fabiano Caruna i 45-letni Viswanathan Anand, a w blitzach 24-letni Jan Niepomniaszczij i 27-letni Hikaru Nakamura. Wystąpili też dwaj nasi najlepsi szachiści Radosław Wojtaszek i Mateusz Bartel. Niestety bez sukcesów, chociaż w błyskawicznych MŚ Radosław Wojtaszek przez pewien czas trzymał się blisko czołówki światowej, ale ostatecznie wylądował na dość dalekim 15 miejscu.

Zresztą, co tu mówić o MŚ w szybkich szachach, kiedy wszyscy nasi najlepsi szachiści wyraźnie ustąpili zaledwie kilku cudzoziemcom w MP w szachach szybkich w Trzciance. Przykro też stwierdzić, że zwycięzcy otwartych MP w Trzciance nie mieli nic do powiedzenia w MŚ w szachach szybkich w Dubaju. Tam był zupełnie inny poziom gry.

Szachista, który chce osiągnąć światowe sukcesy nie może czuć się usatysfakcjonowanym po wygraniu openu, nawet nieźle obsadzonego (tj. z udziałem chociaż 10 zawodników powyżej 2600), ani też po zdobyciu miejsca na podium, czy nawet po wygraniu turnieju kołowego o średnim rankingu poniżej 2600, czyli poniżej XV kategorii. Takie osiągnięcia, to najwyżej powód do chwilowego zadowolenia i potwierdzenie, że praca nad szachami idzie w dobrym kierunku.

Warto brać przykład z Fabiano Caruany, który pnie się coraz wyżej w hierarchi światowej i w końcu doszedł do rankingu 2801 i trzeciej lokaty na światowej liście. Fabiano w każdej partii i w każdej pozycji stara się wycisnąć jak najwięcej, często za cenę ryzyka. Pokazał to w silnym turnieju XIX kategorii w Dortmundzie, wyprzedzając rywali aż o 1,5 p. na dystansie zaledwie 7 rund. Wygrał 4 partie, a trzy zremisował, dominując wyraźnie, zarówno w poszczególnych partiach, jak i w 42 edycji Sparkassen Chess Meeting. Zachowuje się niezwykle skromnie, chociaż zna dobrze swoje możliwości, bo przed turniejem powiedział, że przyjechał zająć I miejsce. Obsada składała się z 6 zwycięzców tych turniejów w latach 1995-2013 oraz dwóch niemieckich olimpijczyków. Niesłychany zawód sprawił 10-krotny triumfator tych zawodów Władimir Kramnik, który po raz pierwszy ukończył turniej na dwóch minusach i nie był w stanie wygrać żadnej partii. Również mistrz świata FIDE z 2002 roku Rusłan Ponomariow był daleki od swojej zwykłej formy. Cóż, ożenił się, zamieszkał w Hiszpanii i patrzy na szachy z innej perspektywy, niż przed laty.

Gość napisał: Działalność Polskiego Związku jest zadziwiająca. Nie ma oficjalnego stanowiska trenera kadry mężczyzn i kobiet, szefem wyszkolenia jest Piotr Murdzia pełniący dodatkowo funkcję sekretarza generalnego i obecnie zatrudnia się w biurze PZSzach osobę na stanowisku „Manager ds. Projektów Strategicznych”, która będzie odpowiedzialna m.in. za koordynację projektów strategicznych PZSzach, aktywną sprzedaż produktów PZSzach, tworzenie kanałów sprzedaży, przygotowywanie pakietów i ofert sponsorskich, sprzedaż powierzchni reklamowej w mediach PZSzach, rozbudowę i aktualizację bazy partnerów PZSzach. Źródło

Na kształcenie nowych kadr zawodniczych i przyszłych arcymistrzów nie ma pieniędzy, natomiast tworzy się etat nie mający nic wspólnego ze szkoleniem i działalnością sportową.

Do czego zdążają działacze Polskiego Związku Szachowego?

///////////////////////////////////

Mój komentarz: Nie wiem. Może ktoś skomentuje ten przypadek?

Znowelizowane przepisy rankingowe FIDE zawierają obowiązującą od 1 lipca 2014 r. istotną zmianę dotyczącą przeliczników rankingowych. Otóż w odniesieniu do każdego zawodnika, który nie ukończył 18 lat oraz nie przekroczył progu 2300, będzie używany przelicznik K = 40 (zamiast dotychczasowej, niezależnej od wieku wartości K = 15), co znacznie zwiększy dynamikę rankingów u juniorów.

Źródło

PZSzach nie szuka młodych talentów szachowych!

W numerze 4(44)2014 czasopisma związkowego MAT, na stronie 20 znajdziemy artykuł mm Michała Lucha pt. „Edukacja przez Szachy w Szkole: wielki finał w Wesołej”. Autor przedstawia w nim skrótową relację z przebiegu i wyników I Turnieju Finałowego Ogólnopolskiego Projektu PZSzach „Edukacja poprzez szachy w szkole”. O ile sam projekt jest ciekawą inicjatywą, to zdumienie budzi deklaracja, iż „najważniejszym celem projektu […] nie jest wykreowanie przyszłej drużyny narodowej [sic!], czy też szukanie talentów na miarę Jana-Krzysztofa Dudy [sic!], ale zwiększenie umiejętności matematycznych polskich uczniów”.

Wydaje mi się że akcje podejmowane przez PZSzach powinny mieć na celu oprócz rozwijania zdolności matematycznych uczniów (czy związek szachowy jest powołany akurat do tego?) także to od czego się w niniejszym artykule odżegnuje, czyli właśnie wszelkimi sposobami szukanie młodych talentów, które w przyszłości mogłyby zasilić szeregi naszej kadry narodowej. Tymczasem mamy jasną deklarację podaną w czasopiśmie związkowym, że nawet przy okazji upowszechnienia szachów w szkołach, PZSzach nie jest zainteresowany pozyskiwaniem młodych talentów na miarę Jana-Krzysztofa Dudy, ani szukaniem „narybku” do kadry narodowej. To czym jest zainteresowany PZSzach? Utrzymywaniem biura i tworzeniem sztucznych tworów typu Rady Przyjaciół Szachów? A co z rekrutacją młodych talentów szachowych? Chyba właśnie do tego związek jest powołany. Pierwszy raz spotykam się z przypadkiem, gdy jakiś związek sportowy w swoim oficjalnym biuletynie składa deklarację o nie szukaniu młodych talentów (we własnej dziedzinie!) przy okazji akcji przez siebie organizowanych!

Teraz jest jasne, dlaczego poza JK Dudą nie mamy młodych następców kadry narodowej. Dlatego że PZSzach ich nie szuka! A przecież nie ma lepszego sposobu na poszukiwanie ich, jak zrobienie tego podczas akcji „Edukacja poprzez szachy w szkole”.

Krzysztof Kledzik