Głównym tematem numeru jest omówienie turnieju kandydatów, w którym zwyciężył były mistrz świata Anand. Następnie Dariusz Gronkowski przedstawił występ naszych arcymistrzów w indywidualnych mistrzostwach Europy w Erywaniu. Jerzy Moraś jest autorem sprawozdania z mistrzostw Polski juniorów do 16 i 18 lat.

Są też artykuły analityczno-szkoleniowe: „Dylematy arcymistrzowskich gier”, „Sekretna broń debiutowa”, „Długofalowa ofiara hetmana” oraz wkładka z serii „Poradnika nauczyciela szachów-część IV”.

Partia numeru – mojego autorstwa – omawia pojedynek Karjakin-Aronian na temat modnego obecnie wariantu berlińskiego w partii hiszpańskiej.

W numerze – oprócz licznych informacji z życia szachistów korespondencyjnych oraz partii – jest mój artykuł o gambicie Allgaiera po posunięciach 1.e4 e5 2.f4 exf4 3.Sf3 g5 4.h4 g4 5.Sg5 h6 6.Sxf7 Kxf7 7.Gc4+ itd.

SPIS TREŚCI

Od redakcji 1 O tym się mówi 2 Pretendenci, Chanty Mansyjsk 2914 3 MP (m+k), Warszawa 2014 7 Partie komentowane 12 Turnieje juniorów, Łódź 2014 14 Decydujące partie, Gibraltar 2014 15 Mały Szachista nr 20-maj 2014 I-VIII MŚ oldbojów, Opatija 2013 17 Ryszard Wiese (1937-2013) – wspomnienie 18 Szachowe epizody A.F. (53) 20 Nauka gry (125) 26 Poradnik sędziego (121) 30 Prenumerata 31 Rozwiązania kombinacji 31 Kombinacje 32

Od redakcji

Turniej pretendentów w dalekim Chanty Mansyjsku na Syberii, rozegrany w zimowych warunkach, zakończył się nieoczekiwanym, ale w pełni zasłużonym sukcesem „południowca“ Viswanathana Ananda. Po zasłużonej porażce w meczu o MŚ z Magnusem Carlsenem i to na swoim terenie, mało kto oczekiwał na start Ananda w rozgrywkach pretendentów, a nie sądzę, aby ktokolwiek zakładał jego końcowy triumf. Za faworyta nr 1 uchodził zwycięzca z Wijk aan Zee Lewon Aronian, a jego najpoważniejszym rywalem o prawo gry z Carlsenem miał być Władimir Kramnik. Anand już w I rundzie pokonał faworyta Aroniana i potem wszystko potoczyło się gładko. Lewon starał się dotrzymywać kroku przez I koło, ale w drugim poniósł aż 3 porażki i wylądował na dalekim miejscu. Niedokładnie grał Wladimir Kramnik, który w drugim kole też nie wytrzymał presji i na finiszu został jeszcze wyprzedzony przez Siergieja Karjakin, który odniósł wielki sukces, po wygraniu trzech partii w drugiej części turnieju.

Mistrzostwa Polski kobiet nie przyniosły niespodzianek. Pierwsza piątka okazała się o klasę lepsza od pozostałych szachistek, a walkę o złoty medal praktycznie stoczyły Monika Soćko i Jolanta Zawadzka. Moim zdaniem lepiej grała Zawadzka, ale w przedostatniej rundzie nieoczekiwanie przegrała lepszą pozycję z Joanną Worek i w ten sposób szósty tytuł mistrzyni Polski dostał się w ręce naszej najlepszej szachistki Moniki Soćko, jedynej zawodniczki bez porażki. Kolejny raz z bardzo dobrej strony pokazała się Kludia Kulon, która mam nadzieję wywalczyła sobie miejsce w drużynie olimpijskiej w norweskim Tromsö.

Z prawdziwą przyjemnością oglądałem bojowe i interesujące partie 15-letniego Jana Krzysztofa Dudy, rewelacji tegorocznych mistrzostw Polski. Jasiu, jak mówią w Krakowie, był bliski tytułu mistrza Polski, bowiem po VII rundzie samodzielnie prowadził w turnieju z dorobkiem aż 6 p. Na finiszu kontynuował bezkompromisową grę. Chciał rozbić Radosława Wojtaszka w jego koronnym wariancie, ale nie dał rady. Potem przeholował w partii z Weichholdem. Mimo dwóch porażek na finiszu zdobył brązowy medal, co jest wielkim sukcesem. Tytuł, po raz drugi, przypadł naszemu najlepszemu szachiście Radosławowi Wojtaszkowi, który dość rzadko odnosi sukcesy w MP. Ma na swoim koncie jeszcze dwa srebrne i trzy brązowe medale. Srebrny medal, podobnie jak w 2013 roku, przypadł niedocenianemu w Polsce Grzegorzowi Gajewskiemu. Sądzę, że razem z Dudą znajdzie się w drużynie olimpijskiej 2014 roku. Wielki zawód sprawili Mateusz Bartel, a szczególnie Dariusz Świercz, którzy praktycznie nie istnieli w turnieju, a grali przeważnie z drugą połową tabeli. Nieporozumieniem są finały MP grane systemem szwajcarskim. Zawodnicy, którzy zajęli miejsca poniżej 12 nie byli w stanie wygrać żadnej partii z czołówką, a mieli problemy nawet z uzyskaniem remisu. Cóż, w wyniku złej polityki sportowej ostatnich kilku lat, pozostało nam niewielu w miarę silnych szachistów. Można ich policzyć na placach jednej ręki.

Ukazał się nowy numer znanego czeskiego periodyku szachowego wydawanego przez Bretislava Modra z Pragi.

Zawiera – jak zwykle – wiele ciekawych materiałów z różnych turniejów. Główny nacisk położono na niedawno zakończone w Erewaniu mistrzostwa Europy. Na 25 stronie opublikowano zdjęcie Jana Krzysztofa Dudy – jako nadziei polskich szachów.

Na okładce widać nowego mistrza Europy Aleksandra Motyłewa.

SPIS TREŚCI

Od redakcji 1 O tym się mówi 2 ME, Erewan 2014 3 Partie komentowane 8 MP do 10 lat, Jastrzębia GóraGóra 2014 10 Oryginalność w cenie 12 Turniej kobiet, Belgrad 2014 13 Królestwo geniuszu i fantazji 14 Mały Szachista nr 19-kwiecień 2014 I-VIII Gyula Sax (1951-2014) wspomnienie 17 Szachowe epizody A.F. (52) 20 Nauka gry (124) 26 Poradnik sędziego (120) 30 Prenumerata 31 Rozwiązania kombinacji 31 Kombinacje 32

Od redakcji

XV Mistrzostwa Europy w Erewaniu były zorganizowane z wielkim rozmachem. Nie ma w tym nic dziwnego, bo przecież prezydent Federacji Szachowej Armenii został wybrany prezydentem kraju i nie zapomniał o szachistach. Nie tylko przychodzi na otwarcia imprez szachowych, ale również jeździ na olimpiady, na których drużyna Armenii zdobywa złote medale. Tym razem ściany nie sprzyjały gospodarzom. Mistrzem Europy został dość niespodziewanie, ale całkowicie zasłużenie Aleksander Motylew, mający zaledwie 33 ranking, a dwa pozostałe medale zdobyli juniorzy z rocznika 1995 – Dawid Anton Guijarro (99 ranking) i Władimir Fiedosiejew (48 ranking). Kolejny raz potwierdziła się znana prawda, że rankingi nie świadczą o klasie gry, tylko o miejscu na liście startowej. Ciekawostką jest, że na MŚ do 18 lat w 2012 r. obu medalistów wyprzedzili Świercz, Duda i Drozdowski, ale już rok później w 2013 r., zarówno w ME- 18 lat, jak i w MŚ-18 lat sytuacja była diametralnie inna, co potwierdziły ME w Armenii. Rywale robią znacznie szybsze postępy, a nasi stoją w miejscu! Na otarcie łez mamy awans Radosława Wojtaszka do Pucharu świata 2015 r., przy czym ostatnie cztery rundy zakończył remisami, praktycznie bez gry, bo rywalom też „połówki“ wystarczały do awansu. Pozostali zawodnicy naszej ścisłej czołówki w zasadzie nie istnieli w turnieju, może poza Janem Krzysztofem Dudą, który rozegrał kilka dobrych partii.

Niezły rezultat zanotowała Karina Szczepkowska w tradycyjnym kobiecym kołowym turnieju w Belgradzie, organizowanym przez blisko pół wieku z okazji Dnia Kobiet. W kobiecych turniejach nie jest łatwo porównywać rankingi zdobywane w otwartych turniejach różnej rangi. „Rankingowe“ faworytki nie muszą być realnymi pretendentkami do sukcesu. Dlatego druga lokata cieszy!

Mistrzostwa Polski do lat 10, rozegrane w dobrych warunkach w Jastrzębiej Górze, zgromadziły na starcie aż 66 chłopców i 62 dziewczynki. Walczono zacięcie, a klasą dla siebie był Maciej Czopor, który uzyskał 8,5 p. (z 9), wyprzedzając srebrnego medalistę aż o półtora punktu. W konkurencji dziewcząt na czele znalazły się Monika Marcińczyk i Martyna Wikar (była trzynasta w ME do 8 lat w 2013 r.) po 7,5 p. Lepszą wartościowość miała Monika.

W „Małym Szachiście“ wiele uwagi poświęciliśmy parze skoczków, zarówno w ataku, jak obronie i to w trzech fazach gry: debiucie, grze środkowej i końcówce. Jest tam też repetytorium z końcówek pionkowych, albowiem w szachach przerobiony materiał trzeba co jakiś czas powtarzać. Dotyczy to głównie analiz debiutowych oraz podstawowych końcówek.

Zdarzało się nie raz i to najlepszym szachistom świata, że zapomnieli jakiś wariant debiutowy lub kontynuację w końcówce i nie mogli sobie przypomnieć w trakcie partii. Taka sytuacja niezwykle boli!

Andrzej Filipowicz
Redaktor Naczelny

W najnowszym numerze Panoramy Szachowej znajdziemy omówienie międzynarodowych imprez w Zurichu, Wijk aan Zee, Moskwie, DME w Warszawie oraz innych krajowych turniejów. Jest kontynuacja ciekawego gambitu Allgaiera, którego część 1 wywołała dyskusję na blogu. Są ciekawe artykuły Henryka Buczinskiego i Piotra Wołochowicza. Paweł Dudziński publikuje dalsze materiały swej serii „Z poradnika nauczyciela szachów”.

W mojej partii numeru przedstawilem pojedynek Gelfand-Raport, Wijk aan Zee 2014. Komentarz wzbogacilem o inne tematyczne przykłady. W ten sposób na 4 stronach został omówiony ostry gambit budapeszteński po posunięciach 1.d4 Sf6 2.c4 e5 3.dxe5 Sg4 itd.

Dagobert (Dago) Kohlmeyer z Berlina nie jest ani arcymistrzem, ani mistrzem. Nie wiem czy w ogóle posiada jakąś kategorię szachową, ale to nikogo w wydawnictwie Joachima Beyera nie interesuje. Tutaj tytuły nie mają większego znaczenia. Każdego autora ocenia się wedle jakości pracy oraz podaży jego książek. Dago jest jednym z najpopularniejszych publicystów szachowych w Niemczech!

Poznaliśmy się w trakcie superturnieju w Dortmundzie w 1992 roku. Od tego czasu jesteśmy w stałym kontakcie. Wspólnie napisaliśmy trzy książki:

1. 23. Internationale Dortmunder Schachtage 1995
2. 24. Internationale Dortmunder Schachtage 1996
3. Von Schachgiganten lernen 2011

Kolejne wspólne prace są w planie.

Dago często korzysta w swoich książkach z moich komentarzy. Tak stało się w jego najnowszym dziele o Magnusie Carlsenie. Jest to piękna rzecz opisująca błyskotliwą karierę geniusza królewskiej gry z Norwegii od początku do superturnieju w Zurichu. Jest tutaj wiele opisów turniejowych, opinii znanych arcymistrzów oraz znawców przedmiotu o grze Magnusa. Jest 50 obszernie skomentowanych partii, w tym wszystkie z meczu o mistrzostwo świata w Chennai. Świetnym uzupełnieniem są liczne fotografie. Należy podkreślić doskonałe wykonanie techniczne książki: papier kredowy, twarda okładka, superdruk itd.

Jest to książka, która powinna zadowolić szerokie gremium sympatyków szachów. Jest bowiem tutaj wiele materiałów do czytania i studiowania. Dlatego pracę Dagoberta Kohlmeyra gorąco polecam. Oczywiście ważnym atutem jest znajomość języka niemieckiego.

Dagobert Kohlmeyer
Magnus Carlsen …kam, zog und siegte
Joachim Beyer Verlag 2014
240 stron
ISBN 978-3-940417-57-2

Wysyłam trzeci numer Kuriera Szachowego. Dotarłem do bardzo ciekawych informacji na temat turniejów, jakie odbyły się w Szwecji w 1930 roku. W kolejnych numerach będzie o nich mowa. Zapraszam do lektury.

Krzysztof Puszczewicz

0003_Kurier_Szachowy

Dla tego numeru przygotowałem artykuł o gambicie budapeszteńskim po 1.d4 Sf6 2.c4 e5 3.dxe5 Sg4 4.Gf4!?

Jest to drugie wydanie książki „Testbuch der kombinatorischen Endspiele” pod zmienionym tytułem i okładką (twardą).

Z jej pomocą czytelnik może sprawdzić swoje umiejętności w zakresie końcówek taktycznych. Zawiera 120 różnych pozycji z gry praktycznej i także efektownych studiów. Mój partner Gerd Treppner zmarł niespodziewanie w 2009 roku.

Testbuch der Endspielkunst
Jerzy Konikowski i Gerd Treppner
Joachim Beyer Verlag 2014
120 stron
ISBN 978-3-940417-61-9