W dniach 3-11.11.2012 w Zakopanem odbył się Międzynarodowy Turniej Szachowy w ramach cyklu ” Z szachami przez Polskę”

Wygrał Ukrainiec Władimir Małaniuk 8.5 z 9 przed Pawłem Czarnotą 7.

Strona turnieju

Wyniki

Galeria Marka Skrzypczaka

Tomasz Sielicki w swoim sprawozdaniu pisze:

Podstawowym narzędziem komunikacji jest oczywiście internet. Opracowana w trakcie obecnej kadencji nowa strona internetowa jest zawsze aktualna i stanowi źródło wiedzy o wynikach, planach i pracach PZSzach dla tysięcy stałych użytkowników. Niemal nie ma dnia żeby na stronie PZSzach nie pojawiły się nowe informacje, które są podzielone na cztery grupy – serwis sportowy, serwis informacyjny, wybrane z kalendarza i co nowego. Symbolicznym jest fakt, że PZSzach stał się, bez kwoty odstępnego, właścicielem domeny pzszach.pl, która poprzednio należała do rozczarowanych działaniami związku zawodników i była wykorzystywana jako forum krytyczne do ówczesnego zarządu PZSzach.

///////////////////

Z tą aktualnością strony PZSZach to jest raczej przesada. Często ważne informacje dotyczące problemów polskich szachów są wcześniej publikowane na innych blogach, szczególnie w wekeendy.

Przypominam prezesowi Tomaszowi Sielickiemu, że strona Polskiego Związku Szachowego była nie tylko wykorzystywana jako forum krytyczne do działalności ówczesnego zarządu PZSzach, ale także  zajmowano się tutaj atakami na osoby o odmiennych poglądach, niż oficjalna linia związku.

W 2003 roku na forum PZSzach w dyskusji p.t. „Akademia Szachowa unowocześniać czy nie?” gospodarz strony, czyli ówczesny prezes Polskiego Związku Szachowego Przemysław Gdański, dopuszczał do personalnych i chamskich ataków na mnie i innych dyskutantów, którzy byli za wprowadzeniem reform w szkoleniu polskiej młodzieży w ramach Młodzieżowej Akademii Szachowej.

Na mojej stronie oraz blogu jest sporo informacji dotyczących tego tematu. Do tej kwestii jeszcze wrócę.

W dniach 10-11 listopada odbyła się w Krakowie XXVIII Ogólnopolska Konferencja Sędziów Szachowych.

Galeria Marka Skrzypczaka

Wczoraj odbył się w Krakowie w Centrum Kultury Żydowskiej w Krakowie przy ul. Meiselsa 17 wykład pt. Czy Akiba Rubinstein mógł być mistrzem świata?  w ramach obchodów Roku Akiby Rubinsteina.

Galeria Tomasza Skrzypczaka

Strona MZSzach

Poniższy tekst załączył Marek Skrzypczak do zdjęć swego syna Tomasza. Jest on także zamieszczony na stronie PZSzach.

Wieczór szachowy w Centrum Kultury Żydowskiej, w Krakowie przy ul. Meiselsa 17

Małopolski Związek Szachowy i jego prezes Jan Kusina kontynuują spotkania poświęcone wielkiemu polskiemu szachiście Akibie Rubinsteinowi. Tym razem tematem wieczoru, który zgromadził licznych szachistów i przedstawicieli klubu Olimpijczyka w Krakowie 7 listopada 2012 roku.

Rok 2012 został uznany przez Europejska Unię Szachową rokiem Akiby Rubinsteina z uwagi na stulecie jego wspaniałych sukcesów, kiedy w 1912 roku wygrał pięć wielkich turniejów szachowych, co do tej pory jest niepowtarzalnym osiągnięciem w  skali światowej.

Jan Kusina przedstawił biografię Akiby Rubinsteina, rozwój jego kariery i największe osiągnięcia predystynujące go do walki o tron szachowy, bowiem w latach 1912-1914  Rubinstein słusznie uchodził za najsilniejszego szachistę świata. Wykład był bogato ilustrowany licznymi zdjęciami z turniejów w których uczestniczył Rubinstein w okresie swojej wspaniałej kariery. Jan Kusina zademonstrował również tzw. „nieśmiertelna” polską partię, którą Rubinstein rozegrał w Łodzi z Rotlewim.

Następnie Tomasz Lissowski zapoznał zebranych z historią miasteczka Stawiski, w którym urodził się w końcu XIX wieku Akiba Rubinstein. Zademonstrował współczesne zdjęcia Stawisk i  zebrany materiał historyczny sprzed lat (stare fotki i plany) i warunki, w jakich mógł urodzić się i spędzić dzieciństwo późniejszy wybitny szachista.

Andrzej Filipowicz nawiązał do tematyki spotkania  – „Dlaczego Akiba Rubinstein nie został mistrzem świata w szachach”. Nadmienił, że zaledwie 15 szachistów od chwili pierwszego oficjalnego meczu o tytuł szachowego mistrza świata meczu zasiadło na tronie szachowym. Problem Rubinsteina, niezależnie od obiektywnych przyczyn, jakim był wybuch I Wojny światowej i związane z tym perturbacje, sprowadzał się do tego, że był on wybitnym graczem tylko na szachownicy. Był człowiekiem niezwykle grzecznym, kulturalnym, ale grał, jak sam podkreślał, tylko z figurami szachowymi, koncentrując się wyłącznie na szachach. Natomiast mistrzowie świata, którzy po latach doszli do tytułu, reprezentowali zupełnie inne podejście do życia. Potrafili walczyć o swoje prawa poza szachami, toczyli batalie z rywalami na różnych polach, poza szachowych, w rywalizacji uwzględniali też psychologię i charakterystykę rywali. Ten sposób postępowania był obcy naszemu wielkiemu rodakowi, który koncentrował wyłącznie na rozwiązywaniu problemów szachowych i tu osiągnął poziom przewyższający wielu mistrzów. Jego głębia szachowego spojrzenia była i po dziś dzień jest wzorem dla wielu pokoleń szachistów.

Po tych prelekcjach zawiązała się bogata dyskusja, wychodząca poza ramy tematu.

Wieczór prowadził dyrektor Centrum Kultury Żydowskiej, Joachim Russek, który z wielkim zainteresowaniem śledził wstąpienia prelegentów i dyskusję (też brał czynny udział), wyraził zadowolenie, że szachiści cenią swoich wybitnych poprzedników i poświęcają wiele czasu na propagowanie ich życia i osiągnięć.

Tomasz Sielicki w swoim sprawozdaniu pisze:

Sport wyczynowy to wiele turniejów, zgrupowań, szkoleń. Wiele z nich organizowanych jest przez biuro PZSzach i Szefa Wyszkolenia PZSzach.  Efekty większości tych prac, szczególnie w zakresie nowinek debiutowych, są wielką tajemnicą naszych profesjonalistów. Ale jesteśmy przekonani, że Radek Wojtaszek dzięki zapewnionym od 2011 roku przez PZSzach warunkom – prywatny trener-analityk GM Grzegorz Gajewski oraz superkomputer – na stałe zagości w elicie światowej, a dzięki niemu inni członkowie kadry narodowej zbliżą się do tego poziomu.

////////////////////

Wracam jeszcze do dyskusji na forum Polskiego Związku Szachowego na temat „Akademia szachowa-unowocześniać czy nie?”. W dniu 9 września 2003 roku Radosław Jedynak opublikował listę przeciwników i zwolenników reform w szkoleniu polskiej młodzieży. Grzegorz Gajewski stanął po drugiej stronie barykady, czyli był przeciwko wprowadzenia komputeryzacji w działalności Młodzieżowej Akademii Szachowej.

Teraz arcymistrz jest trenerem-analitykiem i  korzysta z pomocy superkomputera. No cóż, od wspomnianej dyskusji minęło już wiele lat i Grzegorz Gajewski zrozumiał znaczenie nowoczesnej techniki w szkoleniu szachowym. Ale wtedy mnie za to atakował!

Tomasz Sielicki wspomina o tajemnicy naszych profesjonalistów. Nie ma już więc mowy o wielkim „odkryciu”, czyli o gambicie Gajewskiego. Kiedy tę kwestię tłumaczyłem na blogu i uzasadniłem, że Grzegorz Gajewski spopularyzował tylko ten gambit, to na moją głowę posypały się gromy.

Dla przypomnienia:

Link 1

Link 2

Link 3

Link 4

Mam pewną uwagę do trenera-analityka, aby wprowadził w szkoleniu swego podopiecznego więcej urozmaicenia. Oglądając partie Wojtaszka ma się często wrażenie, że to gra komputer, a nie żywy szachista. Trzeba koniecznie wprowadzić jakieś ćwiczenia, aby „uatrakcyjnić” grę naszego superarcymistrza. Radzę przestudiowanie wszystkich partii szefa Radka – mistrza świata Ananda, którego twórczość powinna być wzorcem dla Wojtaszka, ale w całej rozciągłości, a nie tylko w wąskim zakresie!

Temat wywołał ożywioną dyskusję i cieszę się, że jest ona prowadzona w kulturalny sposób. Nie ma wpisów jadowitych i chamskich, jak to było w przeszłości, gdy to pewien pseudodyskutant (pisałem  niedawno o tym na blogu) atakował i obrażał tych, co mieli własne zdanie o problemach polskich szachów!

Otrzymałem sporo pytań w emailach prywatnych z zapytaniem, dlaczego czołowy szachista świata Radosław Wojtaszek nie gra np. w Wijk aan Zee, gdzie startują zawodnicy z niższym rankingiem od niego. Dyskusja na blogu A gdzie nasi? odpowiada właściwie na to pytanie.

Organizatorzy mają prawo wyboru i zapraszają tych zawodników, którzy odpowiadają ich wymogom. Do nich mogą należeć aktywność turniejowa, zwycięstwa w renomowanych imprezach, ciekawy styl gry itd.

Radosław Wojtaszek nie odpowiada żadnym z tych kryteriów. Jego wysoki ranking utrzymywany jest w sposób sztuczny, ponieważ Polak gra rzadko w turniejach. Wojtaszek nie wygrał żadnego silnego turnieju i jego styl gry jest mało interesujący.

Dobra pozycja w turnieju w Pojkowski jest jeszcze małym atutem, aby otrzymywać zaproszenia na znane imprezy. Nikogo też nie interesują indywidualne wyniki na olimpiadach szachowych. Co z tego, że Wojtaszek dwa razy pokonał Nakamurę. Amerykanin jest interesującą indywidualnością w szachach światowych z uwagi na jego zwycięstwa turniejowe i bojowość w partiach. Taki zawodnik jest zawsze ciekawą wizytówką każdego turnieju.

Natomiast Radosław Wojtaszek wybrał pracę u Ananda na rzecz aktywnych startów turniejowych. W jego partiach nie ma przebojowości, lecz typowe „suwanie drzewa na szachownicy” i czekanie na omyłkę przeciwnika. Niestety musimy się z tym pogodzić, że polski szachista nie jest jeszcze żadną osobowością w szachach światowych, lecz jeden z wielu…

Chciałbym poruszyć jeszcze jeden ważny aspekt: aktywność zawodnika w załatwieniu sobie turniejów. Pamiętam takie wydarzenie z przeszłości. Dwa razy odwiedził mnie w Dortmundzie arcymistrz Aleksander Wojtkiewicz, który za każdym razem prowadził rozmowy telefoniczne (oczywiście na mój koszt) z organizatorami różnych turniejów na zasadzie: jestem obecnie w Europie i mogę u was zagrać. Pamiętam, że takie propozycje Olka skutkowały.

Ciekawe, czy nasi zawodnicy są zdolni do takiej samodzielnej inicjatywy, czy tylko czekają na działanie prezesa?

Tomasz Sielicki w swoim sprawozdaniu pisze:

Widzimy też wielką przyszłość przed naszym debiutantem 18-letnim Dariuszem Świerczem, który wspaniale wytrzymał pierwszy występ olimpijski i otarł się o medal. Jest to też wielki sukces specjalnych projektów PZSzach wsparcia najlepszych młodych szachistów.

////////////////////

Z tym zgadzam się całkowicie. Już dawno pisałem o tym, aby ten projekt wsparcia Dariusza Świercza przyśpieszyć.

Proszę zapoznać się z tym linkiem.

Dzisiaj zakończył się w Sankt Petersburgu Memoriał Czigorina. W turnieju wystąpiła polska ekipa: Monika i Bartosz Soćko, Mateusz Bartel, Dariusz Świercz.

Wcześniej (25-26.10.2012) odbył się 9-rundowy rapid z udziałem 173 uczestników. Zwyciężył Kismatulu 8, przed Demczenko 7, Fedosejew 7 itd. Bartosz Soćko z 6.5 był 13, Mateusz Bartel z 5.5 zajął 39 miejsce i Monika Soćko z 5.0 uplasowała się na 64 pozycji.

Lista uczestników głównego turnieju

Program

Strona turnieju 

ChessBase News 1 (wersja niemiecka) 

ChessBase News 2 (wersja niemiecka)

ChessBase News 3 (wersja angielska)

ChessBase News 1 (wersja angielska) 

ChessBase News 2 (wersja angielska)

Wyniki czołówki

Sukces Bartosza Soćki jest bezsporny. Wynik mistrza Polski jest również pozytywny. Dla Dariusza Świercza (16 miejsce) był to trening przed mistrzostwami  świata juniorów do 18 lat.

Jeden z komentatorów zarzucił mi, że oceniłem turniej jako bardzo silny. Każdy open ma swoją specyfikę i zależy od tego: kto z kim grał.

Zobaczmy z jakimi przeciwnikami spotkali się Polacy:

Bartosz Soćko (2619)

Mateusz Bartel (2635)

Dariusz Świercz (2609)

Monika Soćko (2445)

Tomasz Sielicki w swoim sprawozdaniu pisze:

Nowe biuro PZSzach

Po wielomiesięcznych staraniach udało się znaleźć odpowiednie nowe biuro dla związku w samym centrum Warszawy w Alejach Jerozolimskich 49, w sercu miasta, obok Dworca Centralnego. W listopadzie 2010 roku, po podpisaniu umowy najmu, rozpoczął się remont w nowej siedzibie, który zakończył się po pięciu miesiącach. Przeprowadzka z Czerniakowskiej w Aleje odbyła się w kwietniu br. Nowy lokal posiada 250 m2 powierzchni (130 na parterze z wejściem od ulicy, oraz 120 w piwnicy) i dzięki swojej przestronności umożliwia organizację turniejów, wykładów i spotkań szachowych. Jednym z pierwszych przedsięwzięć w nowym lokalu było zorganizowanie w lipcu 2011 roku Turnieju Arcymistrzowskiego kobiet im. Krystyny Hołuj-Radzikowskiej, z udziałem kilku arcymistrzyń i naszych trzech obiecujących juniorek. Turniej był kontynuowany w roku 2012. W nowym biurze niemal codziennie odbywają się zajęcia i turnieje szachowe.

Nowe biuro związku, to nie tylko fantastyczna lokalizacja i duża powierzchnia. To także, wiele nowego sprzętu komputerowego i mebli, w tym stoły szachowe. Trzy łazienki pozwalają na bezkolizyjną pracę biura i klubu, a także na odświeżenie się po długich podróżach, co jest szczególnie ważne dla naszych „latających” trenerów.

Nowe biuro miało też swoją mniej przyjemną stronę – koszty. Remont i wyposażenie kosztowały ponad 200,000 zł co spowodowało stratę związku za rok 2011.

////////////////////

Lokalu tego nie znam, więc opieram się tylko na opinii kolegów i korespondentów. Według ich nowe pomieszczenie Polskiego Związku Szachowego nie nadaje się do swobodnego wykonywania czynności zawodowych. W jednym pokoju siedzą wszyscy pracownicy biura. W czasie rozmów telefonicznych powstaje hałas, co przeszkadza w pracy. W takich sytuacjach jest trudno na prowadzenie rozmów, co szczególnie daje się we znaki osobom, które chcą załatwić jakieś sprawy.

Turnieje błyskawiczne odbywają się raz w tygodniu i trzeba uiścić wpisowe 5 złotych. Nie ma nagród. Dlatego turnieje te nie cieszą się popularnością. Stwierdzenie „W nowym biurze niemal codziennie odbywają się zajęcia i turnieje szachowe” jest raczej wymysłem prezesa, które nie ma pokrycia w praktyce!

Pomieszczenia nie mają klimatyzacji. Latem w czasie trwania międzynarodowego turnieju kobiet było bardzo gorąco, co przeszkadzało w koncentracji zawodniczek i wpłynęło na obniżenie jakości rozgrywanych partii.

Lokal jest bardzo drogi w utrzymaniu i atrakcyjnym kąskiem dla ewentualnych „zamachowców. Już były takie próby. Szachiści się obawiają, że mogą w każdej chwili stracić siedzibę i wtedy co będzie?

Link 1

Link 2

////////////////////

Dobrze pamiętam siedzibę na Czerniakowskiej. Było tam kilka pomieszczeń, w których można było swobodnie i spokojnie pracować. Nikt nikomu nie przeszkadzał. Nie było żadnych problemów z dojazdem. A więc lokal był idealny. Dlaczego Tomasz Sielicki poszedł na takie ryzyko? Przeprowadzka kosztowała bardzo dużo pieniędzy. Było to rzeczywiście tego warte?

Moje zaproszenie do dyskusji spotkało się z dość dużym odzewem. Otrzymałem kilkanaście listów elektronicznych. Przeprowadziłem też kilka rozmów telefonicznych. Pozwoliło mi to na zebranie sporo ciekawych informacji, z którymi podzielę się z Państwem.

Moje przypuszczenia się sprawdziły, że komentatorzy chcą pozostać anonimowo. Choć niektórzy obiecali, że będą się włączać do ewentualnej dyskusji. Sprawa jawności jest problemem we wszystkich dziedzinach w kraju – tak mnie poinformowano. Ludzie nie chcą z reguły podawać swych nazwisk, aby nie narazić się na ewentualne szykany lub problemy.

Tak było też przed laty, kiedy to niektórzy koledzy popierali mnie w walce przeciwko przeciwnikom zmian w unowocześnieniu metod szkolenia Akademii Młodzieżowej, ale nie chcieli się ujawnić. Np. jeden z nich uważał, że szkolenie witualne to świetna sprawa, ale nie włączył się do jawnej dyskusji.  Kiedyś się tłumaczył, że nie chciał stracić etatu w Akademii. I nie stracił, jest nadal wykładowcą.

Zaznaczam, że nie zamierzam walczyć z Polskim Związkiem Szachowym i prezesem Tomaszem Sielickim. Moim celem jest przedstawienie problemów polskich szachów z innej strony. Jeśli marzą się nam światowe szachy, to  musimy obiektywnie spojrzeć na różne kwestie naszej dyscypliny. A nie z jednej relacji w stylu: Wszystko jest super. Tą drogą do szczytów na pewno nie dojdziemy!

A jaka jest nasza kondycja w świetle pozycji szachów światowych, ilustruje aktualna lista rankingowa FIDE. Aby to poprawić trzeba na pewno zdecydowanych czynów. Ale jeśli Polski Związek Szachowy działa w stylu, że tylko władza ma rację i inne głosy się nie liczą, sukcesów na miarę najwyższej ligi raczej nie osiągniemy.

Po tym wstępie przejdę do konkretów.

Wszyscy zwrócili uwagę na często używany zwrot Tomasza Sielickiego: nie mieliśmy szczęścia. W innym przypadku byłoby wspaniale!

Motyw szczęścia jest nieodłącznie związany z działalnością w sporcie. Raz się go ma, innym razem go nie ma. Często brakuje po prostu umiejętności i wtedy wszystko zwala się na „brak szczęścia”.

Nie możemy twierdzić, że naszym szachistkom i szachistom nie uśmiecha się los. Nie prowadzę takiej statystyki, ale przypominam sobie, co pisałem o występie naszych zawodniczek po olimpiadzie w Khanty-Mansijk 2010:  „Nasze panie miały niebywałe szczęście w kojarzeniach. Z pierwszej dziesiątki Polki grały tylko z trzecią Gruzją (remis) i ósmą Bułgarią (przegrana). Ostatecznie szóste miejsce można ocenić pozytywnie. Ale musimy rozsądnie podejść do sprawy. Z uwagi na niezbyt silny dystans musimy być daleko od optymizmu w ocenie występu naszej drużyny”.

Przypominam o szczęściu Mateusza Bartla w turnieju w Dortmundzie 2012 w partiach z Ponomarjowem i Friedmanem. Mistrz Polski uzyskał w tych pojedynkach 1.5 pkt. Gdyby przeciwnicy wykorzystali swoje szanse, to nasz arcymistrz miałby tylko połówkę.

Uzupełniające informacje: Link