Jerzy Kot i Marian Ziembiński (wszystkie zdjęcia pochodzą z archiwum Andrzeja Filipowicza)

Jerzy Kot w FIDE

Ostatnio przeglądając stare miesięczniki „Panoramy Szachowej” natknąłem się na numer 10-2006, który przypomniał mi artykuł Jerzego Kota:

Autor tekstu jest znanym publicystą szachowym z Wrocławia. Kiedyś rozegraliśmy ze sobą kilka partii w turniejach korespondencyjnych i normalnych. Jerzy Kot wspomina o drugiej partii  z turnieju „Słowa Powszechnego”, którą wygrałem i mam w swoich zbiorach.

Przedstawię jednak inną moją wygraną. Partia była grana w turnieju międzynarodowym o puchar Bieszczadów w Solinie (1.10.-10.10.1972). Imprezy te były organizowane przez prezesa Rzeszowskiego Związku Szachowego Wacława Turskiego. Grałem w nich kilka razy i wspominam je z dużym sentymentem. Oprócz świetnych warunków do gry w szachy Wacław Turski dbał też o to, abyśmy poznali piękną Ziemię Rzeszowską. W dniu wolnym tego turnieju zorganizował nam wycieczki do Łańcuta i Krasiczyna.

Turniej – jako jedyny – zakończyłem bez porażki. Jednakże znany mistrz czechosłowacki Jan Plachetka (obecnie arcymistrz) miał więcej zwycięstw.

Wyniki czołówki:

1. Jan Plachetka 9.5 z 12
2. Jerzy Konikowski 9
3. Frantisek Pithart 8
4. Wojciech Dobrzyński 7
5. Władysław Schinzel 7
6. Ryszard Gąsiorowski 6.5

//////////////////////////////////////////

Informacja Jerzego Kota z Wrocławia spowodowała powtórne obejrzenie moich notatek. Nie ma w nich mowy o dwóch szachistach o tym samym nazwisku i imieniu. Turniej odbył się 41 lat temu. Byłem więc przekonany, że chodzi o znanego zawodnika i publicystę. Ale nic się nie stało. Znalazłem w moim archiwum jeszcze jedną partię z Jerzym Kotem. Była grana drogą korespondencyjną w I Memoriale Sergiusza Czerniakowa w latach 1970-1973. Mam nadzieję, że tym razemo chodzi o naszego bohatera!

 Pojedynek Zbigniew Cylwik – Stanisław Kostyra

 Stanisław Kostyra w otoczeniu kolegów (z lewej strony stoi Zbigniew Cylwik)

Od lewej strony stoją: Cylwik, Poliszuk i Kostyra (wszystkie zdjęcia pochodzą z archiwum Andrzeja Filipowicza)

Stanisław Kostyra był przez wiele lat czołowym juniorem Krakowa. Graliśmy ze sobą wiele emocjonujących partii, ponieważ Stasiek reprezentował ostry styl gry. W 1976 roku obaj graliśmy w  drużynie 1893 KKSz Hutnik Kraków i wywalczyliśmy w Cieplicach awans do I ligi. 

Obecnie Stanisław Kostyra mieszka w Białymstoku i zajmuje się pracą trenerską.

Przedstawiona partia ma bardzo ciekawy przebieg.

Stanisław Kornasiewicz

Stanisław Kornasiewicz w gronie kolegów sędziów: Zenona Chojnickiego, Zygmunta Rylla i Andrzeja Filipowicza

Stanisław Kornasiewicz współcześnie (wszystkie zdjęcia pochodzą ze zbiorów Andrzeja Filipowicza)

Nasze spotkanie w Estoril w 2010

Stanisław Kornasiewicz przez wiele lat zaliczał się do czołowych szachistów Śląska i był jednym z najsilniejszych mistrzów krajowych w Polsce. Zajmował się też pracą trenerską, m.in. szkolił Sylwię Grzegorzek, która w mistrzostwach Polski juniorek zajęła w Grudziądzu 1969 trzecie miejsce, natomiast w Wiśle 1970 była druga. Sylwia jest od 1973 roku moją żoną.

Ostatni raz widziałem się ze Staszkiem na mistrzostwach świata głuchoniemych w Estoril w 2010 roku.

Przedstawiona partia była grana w rozgrywkach I-ligi we Wrocławiu (4 szachownica). Wówczas byłem jeszcze juniorem i reprezentowałem barwy Caissy Bydgoszcz, natomiast Stanisław Kornasiewicz Startu Katowice.

Partia Cylwik-Pietrusiak: Mistrzostwa Polski w Poznaniu w 1962 roku

Pojedynkowi Romuald Grąbczewski-Włodzimierz Schmidt przygląda się Zbigniew Cylwik: Mistrzostwa Polski w Poznaniu 1962

Spotkanie ze Zbigniewem Czajką

Zdjęcia pochodzą ze zbiorów Andrzeja Filipowicza

Zbigniew Cylwik w mistrzostwach Polski juniorów w Zakopanem w 1956 roku zajął II miejsce. Wielokrotnie startował w mistrzostwach kraju mężczyzn. Był silnym mistrzem krajowym i najwybitniejszym szachistą Białegostoku. Do dnia dzisiejszego jest czynnym zawodnikiem: Krynica 2013.

Poniższa partia była grana w półfinałach mistrzostw Polski w Białymstoku w 1968 roku.

Zanim wprowadzi się jakieś otwarcie czy wariant do własnego repertuaru debiutowego, powinno się to najpierw sprawdzić w praktyce. Jest wiele możliwości, np. partie towarzyskie, blice, turnieje korespondencyjne czy  gra w sieci.

Tę kwestię omówiłem obszernie na mojej stronie: Szkolenie.

Często piszą lub dzwonią do mnie czytelnicy moich książek z różnymi pytaniami, m.in. w sprawie debiutów. Niektórzy przysyłają mi nawet swoje ciekawe partie.

Jeden z czytelników jest obecnie w trakcie studiowania książki „1.e4 siegt!” (1.e4 zwycięża!) i wypróbowywania analizowanych w niej wariantów. Oto jego najnowsza partia.

///////////////////////////////////////

Wariant ten został także omówiony w mojej  najnowszej książce po polsku „Ciekawostki debiutowe 1”.

Krzysztof Bulski (zdjęcie z Internetu)

W ostatniej rundzie odbywających się jeszcze w Chorzowie mistrzostw Polski arcymistrz Bartłomiej Macieja sprawił swoim fanom miłą niespodziankę i w pouczający sposób wykorzystał błędy debiutowe arcymistrza Krzysztofa Bulskiego.

Partia ta zasługuje na szczególną uwagę, gdyż ilustruje słabe strony naszych czołowych zawodników. Na blogu była ta kwestia wielokrotnie dyskutowana. Zapraszam do lektury w kategorii Szachy w Polsce – „Odkrycie” Włodzimierza Schmidta.

Henryk Dobosz był w latach 1979-1980 członkiem kadry narodowej. Grał ciekawe szachy i ma w swoim twórczym dorobku wiele interesujących partii. W mistrzostwach Polski w Tarnowie w 1979 roku – jako trener kadry – testowałem kilku naszych czołowych zawodników. W grupie tej był również Heniek. Nasz pojedynek miał ostry charakter.

Zbigniew Księski,  w momencie gdy graliśmy przedstawioną partię, zaliczał się do ścisłej czołówki juniorów kraju. Grał taktyczne szachy i z tego względu był niebezpiecznym graczem. W rozgrywkach I-ligi w Międzygórzu w 1972 roku grał w barwach Avii Świdnik na trzeciej szachownicy. W naszej partii wybrałem ostry wariant. Zbyszek nie grał optymalnie, co umożliwiło mi przeprowadzenie szybkiego ataku na króla w centrum.

Zdjęcie Leny Skrzypczak

Cieszy nas postawa młodzieży w tegorocznych mistrzostwach Polski. W 5 rundzie nasz utalentowany junior Kamil Dragun  nie dał żadnych szans wicemistrzowi Polski Bartłomiejowi Maciei. Partia jest bardzo emocjonująca i zasługuje na publikację.

1977 Słupsk: Włodzimierz Kruszyński gra Dariuszem Weiderem

1978: Drużyna Łączności Bydgoszcz. Od lewej strony stoją: Jerzy Pokojowczyk, Grzegorz Chrapkowski, siedzą od lewej strony: Waldemar Jagodziński, Hanna Jagodzińska i Włodzimierz Kruszyński.

Otwarty turniej w Hamburgu 1984: Obok Kruszyńskiego siedzi Jacek Bednarski (zdjęcia pochodzą ze zbiorów Andrzeja Filipowicza)

Włodzimierz Kruszyński był zawodnikiem z dużymi sportowymi możliwościami. Jednakże jego talent szachowy nie rozwinął się tak, jak wszyscy – i on chyba także – oczekiwali. Ostatecznie w 1994 roku Włodek założył agencję Gambit i praktycznie odszedł od czynego zajmowania się grą.

Partia, którą przedstawiam, rozegrana została w rozgrywkach I ligi.