W tym miesiącu ukazała się w wydawnictwie Joachima Beyera moja trzecia książka testowa, tym razem o końcówkach ciężkofigurowych: Link.
W drugim poprawionym wydaniu została zmieniona okładka.
Dla przypomnienia:
Istnieje też polska wersja: link.
Joachim Beyer Verlag 2016 (II wydanie)
128 stron
ISBN 978-3-940417-88-6
Kilkakrotnie podkreślałem na blogu, że zajmujemy się tutaj przede wszystkim problematyką polskich szachów.
Mimo tego wielokrotnie kontrowano moje sugestie szkoleniowe (także w korespondencji prywatnej) i przyrównywano nasze sukcesy z brakiem osiągnięć sportowych szachistów niemieckich.
W tym stylu zareagował też trener Polskiego Związku Szachowego Marek Matlak oraz arcymistrz Bartłomiej Macieja na łamach miesięcznika „Magazyn Szachista” (wrzesień 2003).
Tak odpowiedziałem na te zarzuty (fragment artykułu – Szachista 10/2003):
Na życzenie Internautów uzupełniem swój ostatni wpis 21 o skan mojego artykułu Literatura – podstawą sukcesów! (Szachista – maj 2002).
Niedawno pożegnaliśmy znanego rosyjskiego trenera oraz autora książek szachowych Marka Dworeckiego: link.
Już pisałem na blogu, że Marka Dworeckiego poznałem w 1978 roku na mistrzostwach świata juniorów w Grazu. Byłem wtedy trenerem najlepszego juniora Polski Romana Tomaszewskiego.
Dworecki wraz z arcymistrzem Tukmakowem opiekował się dwójką najlepszych juniorów świata Jusupowem i Dołmatowem. Po każdej rundzie chodziliśmy na wspólne spacery. Dworecki był bardzo gadatliwy i odważny w wyrażaniu swych poglądów politycznych. Zaskoczył nas w pewnym momencie stwierdzeniem, że Stalin był bandytą! To były przecież czasy komunizmu, natomiast Tukmakow był oficerem KGB. Bojąc się jakieś prowokacji odpowiedziałem, że polityką się nie interesuję i nic o tym nie wiem.
Kilka lat później spotkałem się z Markiem na szkoleniu niemieckich trenerów w Berlinie w 1995 roku. Dworecki miał wykłady na temat powiązania studiów szachowych z grą praktyczną. Dla mnie te wykłady były bardzo interesujące, gdyż sam w swoich zajęciach zwracałem uwagę na te problemy i później napisałem na ten temat książkę „Kompozycja w treningu szachisty”.
Natomiast wielkim dla nas zaskoczeniem było stwierdzenie znanego trenera o sławnej szkole Michaiła Botwinnika. Jak wiadomo o tym, że ta szkoła wychowała wielu znakomitych szachistów, m.in. przyszłego mistrza świata Garri Kasparowa. Natomiast Dworecki wyraził się, że taka szkoła nigdy nie istniała.
Byłem świadkiem tego wydarzenia i swoje wrażenia opisałem w artykule Literatura – podstawą sukcesów! (Zapiski trenera – Szachista maj 2002).
Miałem też możliwość obejrzenia na miejscu treningów Dworeckiego z kadrą Niemiec. Wybitny trener przygotował m.in. komplet różnych i skomplikowanych studiów szachowych i rozgrywał je dalej z zawodnikami obydwoma kolorami. Wynik był około 90% na jego korzyść. Mój były podopieczny z punktu szkoleniowego w Essen arcymistrz Christopher Lutz z humorem stwierdził: Dworecki nas właściwie ośmieszył. Ja to skwitowałem krótko: był po prostu dobrze przygotowany do zajęć!
W tych dniach wydawnictwo Joachima Beyera wznowiło moją kolejną książkę testową o końcówkach wieżowych: Link.
W trzecim poprawionym wydaniu są nowe diagramy, czcionki oraz okładka.
Dla przypomnienia:
Książka została przetłumaczona na język hiszpański: link.
Istnieje też polska wersja: link.
III poprawione wydanie 2016
148 stron
ISBN 978-3-940417-94-7
Zdjęcie wykonała Maria Moldenhauer
Marta Kovacs (Węgry)
(Fotografia ze zbiorów Eugeniusza Iwanowa)
Mimo że w Internecie można znaleźć wiele materiałów do samodzielnych ćwiczeń, tematyczne książki w wersji papierowej cieszą się w dalszym ciągu powodzeniem wśród szachistów wszystkich klas.
Ilustruje to największe wydawnictwo szachowe w strefie języka niemieckiego Joachim Beyer Verlag, które wypuszcza ciągle na rynek nowe lub wznawia stare pozycje w tym temacie.
Właśnie ukazała się nowa edycja mojej książki z zakresu testów w końcówkach pionkowych w zmienionej nieco wersji technicznej (nowe diagramy, okładka): link.
Dla przypomnienia:
Książka została przetłumaczona na język hiszpański: link.
Istnieje też polska wersja: link.
3 poprawione wydanie
136 stron
ISBN 978-3-940417-93-0
W 1973 roku, z uwagi na pracę zawodową i trudności w uzyskiwaniu urlopów na imprezy szachowe, podjąłem decyzję poświęcenia się pracy trenerskiej.
Swoje pierwsze doświadczenia szkoleniowca zdobyłem już w Bydgoszczy, np. link.
Tutaj też ukończyłem kurs na instruktora klasy III.
W tamtych czasach nie było żadnej ukierunkowej literatury dla trenerów szachowych. Trzeba było więc samemu stworzyć sobie odpowiednie notatki i przemyśleć system szkolenia. Korzystałem głównie z książek w języku rosyjskim oraz pozycji wydanych w NRD (Sportverlag Berlin).
Szczególnie dużą pomocą były świetne książki Ludka Pachmana. Ze sławnym arcymistrzem spotkałem się w 1982 roku na obozie kadr młodzieżowych Niemiec w Kakenstorf. Pochwaliłem jego książki o strategii i taktyce szachów, z których korzystałem w dalszym ciągu w swych zajęciach szkoleniowych. Był bardzo zadowolony i podziękował mi za zaufanie!
W 1974 roku Jerzy Kostro odstąpił mi swoją grupę, którą trenował od pewnego czasu. Był to zespół około 10 dzieciaków w wieku 10-12 lat. Pierwszy raz miałem do czynienia z tak młodymi adeptami szachów.
Anatoli Karpow – mistrz świata w latach 1975-1985 oraz 1993-1999: Każda faza partii, otwarcie, gra środkowa i końcówka ma duże znaczenie. Jeżeli na początku gry, któraś ze stron uzyska przewagę materialną lub pozycyjną, to zniwelować ją w grze środkowej będzie bardzo trudno. W tej sytuacji do końcówki może w ogóle nie dojść. Bez poprawnej gry w debiucie, nie można więc myśleć o sukcesach w szachach.
Garri Kasparow – mistrz świata w latach 1985 – 2000: Nie ma znaczenia jak dobrze grasz, nie możesz spodziewać się dobrych wyników kiedy masz przegraną po debiucie.
/////////////////////////////////////////////////////////////////
W trakcie tegorocznej olimpiady szachowej w Baku niemiecka drużyna przegrała z Ukrainą 1.5-2.5 tylko wskutek słabego przygotowania teoretycznego Daniela Fridmana. Były mistrz kraju wybrał nie polecany przez teorię wariant i szybko wpadł w duże trudności, co ostatecznie kosztowało czarne cały punkt.
Ukrainiec był natomiast doskonale przygotowany do partii, co świadczyła jego szybka gra w debiucie.
