Dortmund żyje szachami, co widać na ulicach miasta.
Wspólne zdjęcie uczestników turnieju (organizator)
Runda 1, 14. lipca, 15.00r
Wojtaszek – Meier remis
Kramnik – Nisipeanu remis
Duda – Kovalev remis
Nepomniachtchi – Giri remis
Runda 2, 15. lipca, 15.00
Meier – Giri remis
Kovalev – Nepomniachtchi remis
Nisipeanu – Duda 0-1
Wojtaszek – Kramnik remis
Jak już przypomniałem w poprzednim odcinku, w latach 1999-2003 współpracowałem z Radosławem Wojtaszkiem: np. link.
Natomiast w 1997 roku moim podopiecznym był Arkadi Naiditsch. W 1996 roku wraz z rodzicami i trzema siostrami (również silnymi szachistkami) przeprowadził się z Rygi do Dortmundu. Z miejsca znalazł opiekuńcze skrzydła w najsilniejszym miejscowym klubie „Schachfreunde Brackel”, którego byłem długoletnim członkiem.
Kierownictwo klubu zaproponowało mi opiekę trenerską nad młodym mistrzem, który był już raz mistrzem Europy do lat 10. Oferta była ciekawa, ale zdawałem sobie sprawę, że ucierpi na tym moja działalność publicystyczna i także trenerska. W tym czasie trenowałem bowiem kadrę młodzieżową Północnej Nadrenii-Westfalii, co wymagało dużo czasu na przygotowanie się do zajęć. Ostatecznie pod naciskiem szefa klubu i jednocześnie dyrektora międzynarodowego turnieju w Dortmundzie Jürgena Grastata zgodziłem się na treningi z supertalentem z Rygi, jak Arkadiego określiła miejscowa prasa.
Spotykaliśmy się systematycznie dwa razy w tygodniu przez prawie cały 1997 rok. Moim zadaniem było przygotowanie i szlifowanie repertuaru debiutowego oraz analiza bieżących partii. Arkadi reprezentował wówczas jeszcze barwy Łotwy. W mistrzostwach świata (Cannes 1997) do lat 12 zajął 4 miejsce, natomiast w mistrzostwach Europy w Tallinie w tej samej grupie wiekowej podzielił 3-4 lokatę.
Pod koniec 1997 roku przejął po mnie treningi arcymistrz Glek. Arkadi miał też sporadyczne konsultacje z innymi arcymistrzami, np. z Jusupowem. W pewnym momencie podjął bardzo odważną decyzję życiową: rzucił szkołę i poświęcił się szachom. Przyniosło to sukcesy. Przez wiele lat Arkadi był liderem niemieckich szachów, natomiast w 2005 roku wygrał turniej w Dortmundzie.
Tabelka z Wikipedii
W 2017 roku doczekałem się wreszcie chwili, na którą czekałem wiele lat. Arcymistrz Radosław Wojtaszek – lider polskich szachów – otrzymał zaproszenie na superturniej do Dortmundu. Zadecydowały o tym znaczące wyniki na arenie międzynarodowej oraz wysoki ranking.
Turniej przyniósł wiele emocji i chyba nikt się nie spodziewał końcowego zwycięstwa Polaka. W Panoramie Szachowej (6-2017) oraz w Macie (5-2017) opisałem obszernie ten wielki wyczyn polskich szachów!
Osobiście miałem tę satysfakcję, że w ostatniej i decydującej rundzie wykonałem ruch honorowy w partii Radka, którą efektownie wygrał!
Końcowe wyniki (tabelka z Wikipedii)
W pewnym momencie organizatorzy turnieju w Dortmundzie oraz w Moskwie doszli do porozumienia, że zwycięzca otwartego turnieju „Aerofłot” automatycznie uzyskuje prawo do gry w Sparkassen Chess-Meeting.
Skorzystał z tego przywileju Mateusz Bartel, który w 2012 roku zwyciężył w stolicy Rosji.
Niestety mistrz Polski nie trafił z formą i ostatecznie zajął w Dortmundzie 9 miejsce (tabelka z Wikipedii).
W 6 rundzie nasz arcymistrz zrobił miłą niespodzianką i pokonał mistrza świata FIDE z 2002 roku Rusłana Ponomarjowa.
W 2003 roku nastąpiła zmiana na stanowisku dyrektora turnieju. Jürgena Grastata zastąpił Stefan Koth, który tę funkcję pełni do dnia dzisiejszego.
Ze Stefanem graliśmy przez wiele lat w klubie Schachfreunde Brackel 1930 Dortmund. Przez jakiś czas uczęszczał nawet na moje zajęcia.
Często rozmawialiśmy w kwestii składu turnieju arcymistrzowskiego. Niestety nie udało mi się go namówić na zaproszenie jakiegoś polskiego arcymistrza. Powodem były słabe rankingi naszych liderów. Dopiero tego zaszczytu doznał Radosław Wojtaszek w minionym roku, ale do tego tematu jeszcze wrócę.
Gerd Kolbe jest od wielu lat kierownikiem turnieju. Przed każdą rundą – swoimi barwnymi opowiadaniami – wprowadza publiczność w nastrój oczekujących ich partii.
W opracowaniu kolejnej książki turniejowej w 1997 roku nie mógł uczestniczyć z pewnych względów Dagobert Kohlmeyer. Zaprosiłem więc do współpracy Gerda Treppnera z Moguncji. Gerd przejął zadanie Kohlmeyera, czyli przygotowanie opisów w poszczególnych rundach. Manuskrypt dostarczyłem jednak do wydawnictwa z dużym opóźnieniem i książka ukazała się przez to dopiero na początku 1998 roku.
Tym projektem zakończyliśmy wydawanie dalszych ksiąg o turniejach dortmundzkich. Z uwagi na pracę zawodową nie miałem już czasu na terminowe opracowanie komentarzy, a wydawca nie znalazł odpowiedniej osoby na moje miejsce. Dla mnie to zajęcie było dużą przygodą i wyzwaniem. W sumie komentowałem partie z pięciu turniejów. W trakcie tych imprez miałem możliwość brania bezpośredniego i aktywnego udziału w analizach superarcymistrzów. Miało to dla mnie duży aspekt szkoleniowy i jednocześnie dzięki temu poprawiłem swoją technikę w analizowaniu i komentowaniu partii.
Książek o turniejach w Dortmundzie już od dawna nie ma w wolnej sprzedaży. Nakłady w ilości 2000 egzemplarzy dość szybko znikały z półek księgarń. Obecnie można kupić je jedynie w Internecie. Zainteresowanie nimi jest dalej duże. W trakcie turniejów dość często podchodzą do mnie zbieracze literatury szachowej z prośbą o podpisanie pojedyńczych tytułów.
W 2013 roku wspominaliśmy w większym gronie szachistów zmarłego w maju Lothara Schmida, wieloletnego sędziego dortmundzkich turniejów. Ktoś powiedział: „Niestety o arbitrach często szybko zapomina się, a ich rola jest przecież duża. Są odpowiedzialni za sprawne przeprowadzenie imprez”. ”Zgadza się” – zareagowałem. „Ale o naszych książkach tak szybko się nie zapomina”!
Końcowe wyniki turnieju
25.Dortmunder Schachtage Chess-Meeting 1997
Jerzy Konikowski/Andreas Krois/Gerd Treppner
Joachim Beyer Verlag
96142 Hollfeld 1998
120 stron
ISBN 3-88805-296-3
W dniach 5-14 lipca 1996 roku odbył 24-ty tradycyjny arcymistrzowski turniej w Dortmundzie w silnej obsadzie.
Na zamówienie wydawnictwa Joachim Beyer Verlag wspólnie z Dagobertem Kohlmeyerem i Andreasem Kroisem powstała kolejna księga turniejowa. Zawiera ona opisy walki w poszczególnych rundach, wywiady, fotografie oraz partie.
Byłem odpowiedzialny samodzielnie za komentarze wszystkich pojedynków. Uczestniczyłem w analizach po grach i dzięki temu mogłem wiele arcymistrzowskich sugestii wykorzystać w książce. Ukazała się ona pod koniec 1996 roku.
Końcowe wyniki turnieju
24.Internationale Dortmunder Schachtage
Dagobert Kohlmeyer/Jerzy Konikowski/Andreas Krois
Joachim Beyer Verlag
96142 Hollfeld 1996
140 stron
ISBN 3-88805-295-5
Ukazał się kolejny numer popularnego pisma „Panorama Szachowa” z licznymi informacjami o turniejach, kolorowymi zdjęciami oraz materiałami czysto fachowymi (partie, kombinacje itd.).
Główne tematy:
1.Jan-Krzysztof Duda mistrzem Polski 2018.
2.BUDIMEX IMP kobiet 2018.
3.Magnus Carlsen wygrywa w Shamkir.
4.Tryumf Caruany w GRENKE.
5.Hikaru Nakamura.
6.XXI Królewski Gambit Radomia itd.
Mój wkład:
1.Partia Numeru Topałow-Wojtaszek, 5.Shamkir Chess 2018.
2.Wariant Portugalski w obronie skandynawskiej (B01) po posunięciach 1.e4 d5 2.exd5 Sf6 4.d4 Gg4!?
W podsumowaniu napisałem: jeśli czarne szukają przygody w grze, to idealny do tego jest wariant portugalski. Powstająca tutaj gra wiedzie do skomplikowanych sytuacji z obustronnymi szansami. Dlatego ważna jest znajomość teorii, nawet w ogólnych zarysach, co ułatwi złożoną grę. Kto chce uniknąć komplikacji po 3…Gg4!? ma do wyboru 3…Sxd5 oraz 3…Hxd5!?
Książka ta pt. „Gry półotwarte” jest trzecim tomem z cyklu Otwarcia Szachowe.
Dotychczas ukazały się:
W planie są jeszcze dalsze części.
Jerzy Konikowski i Uwe Bekemann
Eröffnungen: Halboffene Spiele
lesen – verstehen – spielen
256 stron (twarda okładka)
ISBN 978-3-95920-074-5
II wydanie 2026
ISBN 978-3-95920-235-0
