Najlepsi Polacy:
12. Jan Krzysztof Duda 2758
24. Radosław Wojtaszek 2725
Wśród kobiet Karina Cyfka zajmuje 51-e miejsce (2410). Szymon Gumularz jest na 85 pozycji z 2493 punktami na liście juniorów. Wśród juniorek najlepszą Polką jest Alicja Śliwicka (2264), która została sklasyfikowana na 60 miejscu.
Dokładne informacje
Czołówka mężczyzn
Czołówka kobiet
Czołówka juniorów
Czołówka juniorek
W dniach 25-30.11.2019 w Salamance (Hiszpania) odbył się Festiwal Szachowy z udziałem arcymistrzyni Kariny Cyfki.
Wyniki indywidualne Polki.
Końcowa tabelka
Książki z cyklu „Moi wielcy poprzednicy” są fascynującymi publikacjami w dziejach szachowej literatury, bardzo wysoko ocenianymi przez znawców i opublikowanymi w wielu krajach!
Garri Kasparow – trzynasty mistrz świata i jeden najwybitniejszych szachistów w historii – obszernie przedstawia w swej pracy losy i najpiękniejsze partie mistrzów świata – a także ich głównych rywali do tego tytułu – prezentując analizę ich stylu oraz idee, którymi wzbogacili sztukę szachową.
Bohaterami pierwszego tomu są dawni „niekoronowani królowie” szachów oraz czwórka pierwszych oficjalnych mistrzów świata: Wilhelm Steinitz, Emanuel Lasker, Jose Raul Capablanca i Aleksander Alechin.
Książka jest kapitalnym poletkiem badawczym dla czytelnika z ambicjami sportowymi. Poprzez analizę 148 świetnie skomentowanych partii można pogłębić swoją technikę we wszystkich fazach gry. Jest również znakomitym materiałem pomocnym dla trenerów w ich pracy szkoleniowej.
Bardzo ważne jest, że to jest publikacja w języku polskim!
Od 1961 roku, kiedy rozpoczęła się moja przygoda z szachachi turniejowymi, poznałem na przestrzeni wielu lat sporo działaczy różnego szczebla. W tym gronie byli ludzie wiernie oddani naszej dyscyplinie, ale byli też tacy, którzy kierowali się więcej swoimi interesami. Zatem mam różne wspomnienia, którymi podzielę się w tej serii tematycznej.
Na zakończeniu mistrzostw okręgu seniorów i juniorów w Bydgoszczy (1961) moją uwagę zwróciła pewna osoba. Wyróżniała się niskim wzrostem (około 155 cm) oraz gładko ogoloną głową. „Kto to jest?” – zapytałem się kogoś. „To jest nasz prezes okręgu Franciszek Konarkowski” – padła odpowiedź. „Głównie zainteresowany jest karierą swojej córki. Ma na imię Henryka. Dlatego mało interesuje się innymi problemami na terenie naszego okręgu. Ogólnie mówi się o nim, że jeśli ci nie zaszkodzi, to ci nie pomoże. Na pierwszym miejscu jest Henia” – ktoś dodał.
Wtedy sobie pomyślałem: co może mi zaszkodzić jakiś działacz, jeśli będę dobrze grać w szachy. Przyszłość pokazała, że jednak się pomyliłem!
W 1962 roku oczekiwaliśmy na kolejne mistrzostwa okręgu juniorów, które miały wyłonić reprezentanta na mistrzostwa Polski. Nie odbyły się, gdyż prezes miał inne plany. Otóż na początku 1962 roku zorganizował w swoim mieście Grudziądzu „Międzynarodowe mistrzostwa Polski kobiet”.
W miesięczniku „Szachy” (6-1962) swoimi wrażeniami z turnieju podzielił się naoczny świadek Stanisław Gawlikowski. Jego końcowa ocena:
Mistrz świata Magnus Carlsen jest specjalistą obrony skandynawskiej, co widzieliśmy w wielu jego zwycięskich partiach.
W dzisiejszej 15 rundzie turnieju błyskawicznego Tata Steel Chess India Norweg gładko pokonał czołowego arcymistrza świata Jana Niepomniajszczyja (Rosja).
///////////////////////////////////
Kto chce zapoznać się bliżej z ideami tej obrony, polecam moją książkę na ten temat, która ukazała się w tym roku w wydawnictwie RM: link.
Po ukazaniu się wpisu Lider polskich szachów 28 otrzymałem kilka listów w prywatnej korespondencji w kwestii repertuaru debiutowego Jana Krzysztofa Dudy.
Korespondenci wyrazili dwie teorie:
1.Młody arcymistrz ma rzeczywiście problemy z repertuarem debiutowym. To wynika z tego, że łączy on studia z grą turniejową i na optymalny trening nie ma dużo czasu.
2.Duda jest w toku próbowania różnych idei debiutowych, jak to w przeszłości praktykował Magnus Carlsen.
Nie przypominam sobie, aby nasz arcymistrz wyrażał się konkretnie w kwestii swych studiów i czy to mu przeszkadza w karierze szachisty. Dlatego na ten temat się nie wypowiadam.
Bliższa jest mi natomiast druga opinia. Na temat repertuaru Carlsena wielokrotnie dyskutowaliśmy na blogu. O tym pisałem też w innych publikacjach.
Załączam fragment mojego tekstu z Panoramy Szachowej 11-2018:
„ Magnus Carlsen jest wielkim znawcą teorii debiutów i to nie ulega żadnych wątpliwości. Znany jest z tego, że szuka ciągle oryginalnych koncepcji, które sprawdza następnie w praktyce turniejowe. Wtedy ma się wrażenie, że próbuje w ten sposób uniknąć fazy debiutowej i pojedynek rozstrzygnąć w grze środkowej czy końcowej. Oczywiście jest to duża przesada. Carlsen wielokrotnie podkreślał w swych wywiadach, że głównie pracuje nad teorią debiutów, aby zaskoczyć swych przeciwników nowymi ideami już na początku gry.”
Fragment mojego tekstu z Panoramy Szachowej 1-2019:
„O naszym młodym arcymistrzu pisałem wielokrotnie, że jestem zafascynowany jego twórczością i uważam, iż polskie szachy będą miały z niego jeszcze wielką pociechę! Ważnym aspektem w jego wyszkoleniu jest zrozumienie istoty współczesnych szachów. Duda kilkakrotnie w różnych wywiadach wypowiadał się, że pracuje głównie nad debiutami, gdyż to jest najważniejsza faza partii. W jednym z telewizyjnych wywiadów wyraził następującą tezę:
Jeszcze część artykułu z Panoramy Szachowej 8-2018. M.in. pisałem:
„ Ciągle liczę, że nasz młody arcymistrz już niedługo osiągnie światowy poziom oraz będzie reprezentować polskie szachy w renomowanych turniejach. Co mnie jednak niepokoi w grze Dudy, to dość częste jego eksperymenty w ważnych partiach. Tak też stało się w ostatniej rundzie turnieju w Danzhou. Ruch 6.dxc3 (zamiast 6.bxc3. Mój dopisek po posunięciach 1.c4 e6 2.Sc3 Sf6 3.e4 d5 4.e5 d4 5.exf6 dxc3 itd.) nie jest polecany przez teorię, ponieważ białe tracą dynamiczne możliwości w dalszej walce. A przecież nasz arcymistrz gra doskonale szczególnie aktywne pozycje. Jako trener zawsze zwracałem uwagę moim podopiecznym na to, aby grali otwarcia i warianty, które najlepiej znają i są zgodne z ich charakterem gry. Wszelkie eksperymenty debiutowe są wskazane, ale nie w ważnych turniejach.”
////////////////////////////////////
W niedalekiej przeszłości napisałem w jednym z polskich pism szachowych:
Mistrz świata Magnus Carlsen jest, jeśli chodzi o początkową fazę partii, uniwersalnym szachistą. Jego repertuar debiutowy jest bogaty w różnorodne warianty i otwarcia. Norweg bardzo często eksperymentuje stosując nowe i rzadkie idee. Potrafi często zadowolić się minimalną przewagą w początkowym stadium partii, aby dopiero w środku gry lub nawet końcówce wykorzystać swoje atuty pozycyjne. Dlatego często mówi się o przeskakiwaniu przez niego debiutu, co nie odpowiada prawdzie. Mistrz świata jest genialnym szachistą i praktycznie może grać wszystko i to w różnych odsłonach…
Rozpoczęły się rozgrywki ligi niemieckiej z udziałem Polaków.
Aktualna tabela
W dalszych częściach swych epokowych dzieł „Mój system” oraz „Mój system w praktyce” Aron Nimzowitsch pogłębia swe rozważania w kwestii gry pozycyjnej w szachach.
Nie ma żadnych wątpliwości, że na zawartych w jego książkach przemyśleniach wychowało się wiele pokoleń szachistów naszego globu.
Sam studiowałem je po rosyjsku w czasach mojej młodości. Dzięki wydawnictwu PENELOPA oraz MARABUT nasza młodzież ma możliwość poznania je w rodzimym języku.
Zapraszam do lektury wspaniałych dzieł arcymistrza oraz teoretyka Arona Nimzowitscha, dzięki których odkryjecie tajemnice strategii szachowej i tym samym podniesiecie swą wiedzę o grze pozycyjnej.
Mimo tego, że prace te zostały napisane już dawno temu, nie straciły nic ze swej merytorycznej aktualności!
Tych książek nie może zabraknąć w bibliotekach naszych szkoleniowców oraz szachistek i szachistów wszystkich klas!
Natomiast wydania MARABUT należy szukać w Internecie.
