Kontynuacja odcinka 52

Gość napisał:

Pan często wspomina – i słusznie – przeszłą potęgę polskich szachów juniorskich, którą byliśmy 20 lat temu.

Dzisiaj można tylko zapłakać, gdzie obecnie są polscy juniorzy. Na ostatniej liście rankingowej FIDE Szymon Gumularz jest na 85 pozycji z 2493 punktami.  Wśród juniorek najlepszą Polką jest Alicja Śliwicka (2264),  która została sklasyfikowana na 60 miejscu.

A kiedyś było tak:

Czołówka juniorek U20 na liście FIDE-1-7-1998: cztery Polki w pierwszej jedenastce!

///////////////////////////

Poniższe dane znalazłem na stronie Przemysława Jahra:

http://www.szachypolskie.pl/polacy-na-mistrzostwach-swiata-juniorow-i-juniorek-w-szachach/#Zestawienie_medalowe

///////////////////////////

http://www.szachypolskie.pl/polacy-na-mistrzostwach-europy-juniorow-i-juniorek-w-szachach/#Zestawienie_medalowe

///////////////////////////

To jest, niestety, smutna prawda! Może sytuacja się poprawi w przyszłości po wprowadzeniu wreszcie w życie programu centralnego i spójnego systemu szkolenia, o którym mówił obecny prezes Radosław Jedynak w swoim programie:

Dla przypomnienia: link.

Pismo, które jest organem  Niemieckiego Związku Gry Korespondencyjnej, zawiera wiele informacji o turniejach drogą pocztową oraz emailową, uzupełnione jest także ciekawymi partiami oraz tematycznymi artykułami.

Z „Fernschachpost” współpracuję  od 2008 roku i głównie zajmuję się teorią debiutów. W swoich artykułach staram się zwracać uwagę na ciekawe idee i zachęcić do dalszej pracy badawczej nad poszczególnymi zagadnieniami. Bardzo często na bazie moich przemyśleń organizuje się turnieje tematyczne, które w istotny sposób wzbogacają wiedzę o różnych wariantach.

W tym numerze przedstawiłem w ogólnych zarysach gambit po posunięciach 1.e4 e5 2.Sf3 Sc6 3.Gb5 a6 4.Ga4 Sf6 5.0-0 Ge7 6.We1 b5 7.Gb3 0-0 8.a4 d5!?

Kontynuacja odcinka 51

W poprzednich odcinkach odpowiednio udokumentowałem wszystkim moim oponentom, że przed intensywnymi zajęciami z debiutami, polecam najpierw opanowanie podstaw szachów.

Tym zagadnieniem zająłem sie także w książce dla młodzieży „Szachy dla przyszłych mistrzów” (RM 2015).

Kilka fragmentów z tej pracy:

Igor Rausis został w tym roku „negatywnym bohaterem”, o czym była już mowa na blogu, np. link 1 lub link 2.

Igora poznałem przed laty na turnieju w Dortmundzie. Nasz pojedynek zakończył się po interesujacej grze wynikiem remisowym.

Kontynuacja odcinka 50

W 2000 roku ówczesny kierownik wyszkolenia Polskiego Związku Szachowego Zbigniew Czajka zaproponował mi powtórzenie studium na trenera I klasy, co zostało zaakceptowane przez prezesa Jacka Żemantowskiego.

Jako pracę dyplomową otrzymałem taki sam temat, co w 1980 roku  i była ona podstawą do dopuszczenia mnie do państwowego egzaminu, który zdałem w 2002 roku. To opracowanie różni się od pierwszej wersji, gdyż zostało wzbogacone o nowe aspekty szkoleniowe.

Załączam fragment tej pracy, którą opublikowałem pod tym samym tytułem w kwartalniku metodyczno-szkoleniowym „Poradnik Szachisty” 2-2002.

Etapy treningu podzieliłem tutaj w zależności od głównej treści i związanych z tym zadań na trzy grupy.

W latach 2002-2003 ukazało się kilka numerów tego kwartalnika pod redakcją znanego działacza szachowego z Jeleniej Góry i trenera II klasy Tadeusza Hoca.

W piśmie publikowano ciekawe artykuły szkoleniowe dla trenerów oraz zawodników wszystkich klas. Niestety poradnik nie przeżył konkurencji innych czasopism szachowych w Polsce i dość szybko zniknął z pola widzenia. Wielka szkoda, gdyż była to bardzo pożyteczna publikacja.

Tytuł Trenera Klasy Pierwszej nadano mi przez Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu w dniu 31 marca 2003 roku. 

Kontynuacja odcinka 49

Nie ulega żadnych watpliwości, że brak centralnego programu systemu szkolenia utrudnia wielu trenerom optymalną pracę. Dość często otrzymuję listy w tej kwestii z prośbą o rady, wybór literatury fachowej itp. „Gorącym tematem” są jednak otwarcia.

Kiedyś napisał do mnie Internauta:

Pana blog jest bardzo ciekawy – porusza wszystko – to prawda. Ale są tacy, co myślą, że zaleca Pan początkującym – co ledwie znają ruchy – tylko studiowanie debiutów. To jest błąd metodyczny. Młodzi zawodnicy powinni pracować przede wszystkim nad grą środkową, końcówkami i poznawać klasykę szachów.

Ta ocena jest oczywiście niezgodna z prawdą i wynika z nieznajomości moich niektórych książek, artykułów, zarówno w pismach specjalistycznych, jak na stronie i blogu.

Zagadnieniem „Trening w szachach” zajmuję się od wielu lat. W przeszłości napisałem na blogu:

W 1980 roku uczestniczyłem w Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie w szkoleniu trenerów na I klasę. Tytuł mojej pracy dyplomowej brzmiał: Proporcje treningu ogólnorozwojowego i specjalistycznego na różnych poziomach zaawansowania i w okresach treningowych cyklu szkoleniowego w szachach. Pracę napisałem i oddałem w terminie. Z uwagi na wyjazd do Niemiec nie wziąłem jednak udziału w końcowym egzaminie.

W czerwcowym numerze miesięcznika „Szachista” (1993) opublikowałem artykuł „Szkolenie w szachach”, który jest fragmentem mojej pracy dyplomowej z 1980 roku. Zwróciłem w nim, w ogólnych zarysach, na proporcje treningu podstawowego i specjalistycznego.

Z tego tekstu wyraźnie widać, co ja polecam w pierwszym etapie szkolenia!

Kontynuacja odcinka 1

W dniach 2-14 grudnia 2019 odbył się w Monako 2. Grand Prix kobiet w ramach kwalifikacji do meczu o mistrzostwo świata.

Końcowa tabelka

Aktualny stan

Informacja na ChessBase News

Partie i wyniki na ChessBomb

Kontynuacja odcinka 14

Ulrich Jahr napisał: 

Ostatnio odbyły się w Ośrodku Szkolno-Wychowawczym dzieci niedowidzących i niepełnosprawnych symultany, które rozgrywałem dwa razy po 14 uczestników.

Zostały przygotowane przez kierownictwo Ośrodka wzorowo, wykonano okolicznościowy plakat, przygotowano sześć pucharów dla najlepszych, a każde dziecko czy młodzieniec otrzymało nagrody rzeczowe, słodycze i dyplomy.

Dla mnie było niespodzianką, że łącznie grało aż 28 dzieci, a kilku na skutek chorób lub wyjazdów nie uczestniczyło w symultanie. Na zajęcia szachowe, które odbywają się raz w tygodniu delegowanych jest czterech do pięciu szachistów. Okazuje się, że w przerwach między zajęciami ci lepsi rozgrywają partie z bardziej początkującymi i w ten sposób rozwijają w nich szachowy bakcyl. W znacznym stopniu jest to mój osobisty sukces, choć do tej pory nie zdawałem sobie z tego sprawy.

Przesyłam kilka zdjęć z tej imprezy, które są autorstwa wychowawców z Ośrodka, którzy potraktowali poważnie tę imprezę.

III Mikołajkowy Turniej Szachowy (podsumowanie)

W dniach 11-12 grudnia 2019 r. Kujawsko-Pomorski Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy nr 1 dla Dzieci i Młodzieży Słabo Widzącej i Niewidomej im. L. Braille’a w Bydgoszczy i Pomorsko-Kujawski Klub Kultury Fizycznej Sportu i Turystyki Niewidomych i  Słabo widzących „Łuczniczka” w Bydgoszczy zorganizowali po raz trzeci III Mikołajkowy Turniej Szachowy, w którym wzięło udział 28 zawodników z Naszego  Ośrodka w dwóch kategoriach –zaawansowanych i początkujących.

Zawody zostały rozegrane systemem symultany szachowej, a zawodnikiem prowadzącym był  p. Ulrich Jahr.

Klasyfikacja:

Kategoria zaawansowani                 Kategoria początkujący

1 miejsce Piekarczyk Bartłomiej         1 miejsce Maciocha Wiktor

2 miejsce Jankowski Michał               2 miejsce Kubiak Emilia

3 miejsce Franczek Paweł                  3 miejsce Jarosz Nikola

Dzieci otrzymały – zwycięscy puchary, a wszyscy uczestnicy medale, dyplomy i słodycze.

Kontynuacja odcinka 48

Prezes Polskiego Związku Szachowego Radosław Jedynak w swoim programie poruszył także kwestię centralnego i spójnego systemu szkolenia.

Z tego co się orientuję, takowe jeszcze nie funkcjonuje, o czym poinformowało mnie kilku Internautów. To utrudnia pracę mniej doświadczonych szkoleniowców, którzy nie bardzo wiedzą w jakim kierunku prowadzić swoje zajęcia.

Pisałem już w przeszłości, że takiego programu nie było w latach 1999-2000, kiedy to trzykrotnie brałem udział w sesjach MASz. Dlatego w  emailu w dniu 15 sierpnia 2003 do ówczesnego prezesa PZSzach zaproponowałem zorganizowanie spotkania roboczego w gronie czołowych trenerów kraju, coś w rodzaju „okrągłego stołu”, w celu przygotowania optymalnego systemu szkolenia dla polskiej młodzieży. W odpowiedzi w dniu 18 sierpnia 2003 roku prezes napisał, że ta idea mu się podoba i na tym się skończyło.

W czasopiśmie Polskiego Związku Szachowego MAT 2-2015 na stronie 19 Radosław Wojtaszek wypowiedział się odnośnie szkolenia młodzieży w Polsce:

Co do polskiej myśli szkoleniowej, to w mojej ocenie takowa po prostu nie istnieje. Mimo tego, że funkcjonuje Akademia Szachowa, to nie ma w niej spójnego programu treningu. Nie mówię, że trenerzy nie pomagają juniorom, ale raczej nie jest to uporządkowane …

Ta opinia Radosława Wojtaszka wywołała wówczas burzę w środowisku szachowym, choć nasz arcymistrz właściwie nic nowego nie powiedział. Od dawna słyszy się, że z tym trenowaniem młodzieży nie jest optymalnie, co widać po wynikach ostatnich lat w imprezach rangi mistrzostw świata oraz Europy.

Już dawno kilku moich korespondentów w prywatnych listach zwracało uwagę na tę kwestię i na to, że w polskich szachach nie ma jakiś konkretnych wytycznych szkoleniowych dla trenerów. Wielu szkoleniowców często jest zdezorientowanych teoriami głoszonymi przez różne autorytety i potem nie wiedzą, na co powinno się właściwie zwracać większą uwagę w swej pracy.

Tymczasem nadal się o tym dyskutuje. Dla przypomnienia:

Młodzieżowa Akademia Szachowa – szkoła z tradycjami
Agnieszka Fornal-Urban i Marek Matlak (MAT 8-2015)

„Na przestrzeni wielu lat działalności szkoły system szkolenia był nadzorowany, koordynowany i dofinansowywany ze środków publicznych. Przechodził wiele przeobrażeń i modyfikacji. Wdrażano nowe rozwiązania, które miały na celu uczynić go bardziej skutecznym. Zmiany dotyczyły nie tylko ram programowych, metodyki prowadzenia szkolenia, ale również doboru kadry trenerskiej, doboru kandydatów i selekcji zawodników. Ponadto uwzględniano trendy rozwoju sportu szachowego na świecie i dostosowywano sposób nauczania do odbiorcy w różnym wieku” …

///////////////////////////////////////////

Od mojego listu w dniu 15 sierpnia 2003 do ówczesnego prezesa w tej kwestii minęło już 16 lat i problem centralnego oraz spójnego systemu szkolenia młodzieży jest ciągle aktualny! A czas ucieka i nasza młodzież nie przywozi już „worka medali”, jak to było w przeszłości!